Ενορία Αγίου Γεωργίου-Αγίου Αντωνίου πόλεως Αγίου Νικολάου

Ακολουθία της Κυριακής Α΄ των Νηστειών

2012-03-03T14:15:00.002+02:00

Επισκεφθείτε το μενού "Τυπικό του Ενιαυτού" για να εκτυπώσετε (ακολουθώντας τις οδηγίες) την Ακολουθία του Όρθρου & των Ιερών Αναγνωσμάτων της Κυριακής Α΄ των Νηστειών

Κυριακή της Ορθοδοξίας

2012-03-03T14:09:00.000+02:00

Αγίου Λουκά Αρχιεπισκόπου Κριμαίας
Λόγος εις την Α' Κυριακή των Νηστειών

Την πρώτη Κυριακή της Μεγάλης Τεσσαρακοστής η Αγία μας Εκκλησία πανηγυρίζει το θρίαμβο της Ορθοδοξίας, της ορθής πίστεως, η οποία καταπάτησε όλες της αιρέσεις και στερεώθηκε για πάντα. Γι' αυτό η Κυριακή αυτή καλείται Κυριακή της Ορθοδοξίας. Οι αιρέσεις φάνηκαν ήδη απαρχής του χριστιανισμού. Οι ίδιοι οι Απόστολοι του Χριστού προειδοποιούσαν τους συγχρόνους τους, και μαζί τους και εμάς, για τον κίνδυνο από τους ψευδοδιδασκάλους.

Ο Άγιος Απόστολος Πέτρος στη Β' Καθολική επιστολή γράφει το εξής: «Εγένοντο δε και ψευδοπροφήται εν τω λαώ, ως και εν υμίν έσονται ψευδοδιδάσκαλοι, οίτινες παρεισάξουσιν αιρέσεις απωλείας, και τον αγοράσαντα αυτούς δεσπότην αρνούμενοι, επάγοντες εαυτοίς ταχινήν απώλειαν, και πολλοί εξακολουθήσουσιν αυτών ταις ασελγείαις, δι' ους η οδός της αληθείας βλασφημηθήσεται» (Β' Πετ. 2, 1-2).

Ο Άγιος Παύλος, επιστρέφοντας στην Παλαιστίνη από την Ελλάδα, έκανε στάση στην Έφεσο. Εκεί στους χριστιανούς κατοίκους της πόλεως έλεγε: «Εγώ γαρ οίδα τούτο, ότι εισελεύσονται μετά την άφιξίν μου λύκοι βαροίς εις υμάς μη φειδόμενοι του ποιμνίου, και εξ υμών αυτών αναστήσονται άνδρες λαλούντες διεστραμμένα του αποσπάν τους μαθητάς οπίσω αυτών» (Πραξ. 20, 29-30).

Πολλοί τέτοιοι ψευδοδιδάσκαλοι και σχισματικοί υπήρχαν στους πρώτους αιώνες του χριστιανισμού. Μερικές αιρέσεις τάραζαν την Εκκλησία ολόκληρους αιώνες, όπως για παράδειγμα οι αιρέσεις του Αρείου, του Μακεδονίου, του Ευτηχούς, του Διοσκόρου, του Νεστορίου και επίσης η αίρεση της εικονομαχίας. Οι αιρέσεις αυτές προκάλεσαν πολλές διαταραχές στην Εκκλησία και την βασάνισαν πολύ. Υπήρχαν πολλοί ομολογητές και μάρτυρες που έχυσαν το αίμα τους υπερασπιζόμενοι την αληθινή πίστη στον αγώνα κατά των ψευδοδιδασκάλων και των αιρετικών.

Υπήρχαν επίσης και πολλοί και μεγάλοι ιεράρχες οι οποίοι και αυτοί υπέφεραν πολλούς διωγμούς και πολλές φορές εξορίστηκαν. Ο Άγιος Φλαβιανός, πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως, για παράδειγμα, σε μία σύνοδο υπό την προεδρία του Διοσκόρου, η οποία καλείται «λειστρική», χτυπήθηκε τόσο άγρια που μετά από τρεις ημέρες πέθανε.

Η τελευταία στη σειρά των αιρέσεων, η αίρεση της εικονομαχίας, ήταν αυτή που επέφερε τα περισσότερα βάσανα στην Ορθόδοξη Εκκλησία μας. Η αίρεση αυτή εμφανίστηκε για πρώτη φορά στα χρόνια του αυτοκράτορα Λέοντος του Ισαύρου, ο οποίος ανέβηκε στο θρόνο το 717. Ανέβηκε στο θρόνο με τη βοήθεια του στρατού όπου υπήρχαν πολλοί αντίπαλοι της προσκυνήσεως των αγίων εικόνων. Επειδή ήθελε να ευαρεστήσει το στρατό άρχισε σκληρό διωγμό κατά των εικονοφίλων.

Ο διωγμός αυτός συνεχίστηκε και στα χρόνια του αυτοκράτορα Κωνσταντίνου του Κοπρωνύμου, ο οποίος διαδέχτηκε στο θρόνο τον Λέοντα. Η κόπρος σημαίνει τα κόπρανα. Ονομάστηκε Κοπρώνυμος διότι κατά την βάπτισή του μόλυνε την κολυμβήθρα. Οι δύο αυτοί αυτοκράτορες για πολλά χρόνια είχαν την εξουσία στα χέρια τους και προκάλεσαν πολλά δεινά στην Εκκλησία. Μετά από αυτούς υπήρχαν και άλλοι αυτοκράτορες εικονομάχοι, οι οποίοι συνέχισαν το έργο των προκατόχων τους και βασάνισαν την Εκκλησία επί ολόκληρα χρόνια.

Δεν μπορούμε να περιγράψουμε τα βάσανα που υπέφερε η Εκκλησία στα χρόνια της εικονομαχίας και ιδιαίτερα οι μοναχοί οι οποίοι βρίσκονταν στην πρώτη γραμμή του αγώνα των ιερών εικόνων. Οι αυτοκράτορες εικονομάχοι έκλεισαν πολλά μοναστήρια, πολλές εκκλησίες όπου υπήρχαν εικόνες τις έκαναν αποθήκες. Τους μοναχούς τους βασάνιζαν άγρια: τους έβγαζαν μάτια, τους έκοβαν μύτες, έσπαζαν εικόνες πάνω στο κεφάλι τους. Τους αγιογράφους με τα πυρακτωμένα σίδερα τους έκαιγαν τα δάκτυλα.

Μόνο, τότε, όταν στο θρόνο του Βυζαντίου ανέβηκε η αυτοκράτειρα Ειρήνη, σταμάτησε ο διωγμός αλλά όχι οριστικά. Το 787 η Ειρήνη συγκάλεσε την Ζ' Οικουμενική Σύνοδο, η οποία διατύπωσε την ορθόδοξη διδασκαλία περί της τιμητικής προσκύνησης των ιερών εικόνων. Αλλά και μετά τη σύνοδο υπήρχαν αυτοκράτορες εικονομάχοι, όπως, για παράδειγμα, ο Μιχαήλ και άλλοι. Η αίρεση αυτή συντρίφτηκε οριστικά μόνο επί της θεοσεβέστατης Αυγούστας Θεοδώρας, όταν το 842 συγκλήθηκε η τοπική σύνοδος στην Κωνσταντινούπολη η οποία επικύρωσε την ορθόδοξη διδασκαλία. Η σύνοδος αυτή αναθεμάτισε όλους αυτούς που τολμούν να λένε ότι η προσκύνηση των ιερών εικόνων είναι ειδωλολατρία και οι ορθόδοξοι χριστιανοί είναι ειδωλολάτρες.

Και εδώ οι αιρετικοί μας λένε ακριβώς αυτό το πράγμα. Τολμούν να αποκαλούν τις εικόνες μας είδωλα και εμάς ειδωλολάτρες. Και μέχρι που φτάνει το θράσος τους; Θα σας πω ένα περιστατικό που έγινε πρόσφατα σε μία πόλη της Σιβηρίας. Την ώρα της λειτουργίας δύο βαπτιστές μπήκαν μέσα στην εκκλησία και άρχισαν εκεί να φωνάζουν ότι οι ορθόδοξοι είναι ειδωλολάτρες και οι εικόνες τους είδωλα. Τι ανοησία!

Πως τολμούν αυτοί να ανοίγουν το ακάθαρτο στόμα τους και να λένε αυτά τα λόγια που στάζουν δηλητήριο, αποκαλώντας μας ειδωλολάτρες και τις εικόνες μας είδωλα; Αυτό δείχνει πως δεν έχουν κατανοήσει σωστά την δεύτερη εντολή του Μωσαϊκού νόμου: «ου ποιήσεις σ' εαυτώ είδωλον ουδέ παντός ομοίωμα, όσα εν τω ουρανώ άνω και όσα εν τη γή κάτω και όσα εν τοις ύδασιν υποκάτω της γής. Ου προσκυνήσεις αυτοίς ουδέ μη λατρεύσεις αυτοίς» (Εξ. 20,4).

Τι σημαίνει αυτή η εντολή; Νομίζω ότι το νόημά της είναι ξεκάθαρο. Η εντολή αυτή απαγορεύει αντί να προσκυνάμε τον Ένα, Μοναδικό και Αληθινό Θεό να κατασκευάζουμε είδωλα και να τα προσκυνάμε. Όπως το έκαναν οι αρχαίοι λαοί: οι Ασσύριοι, οι Βαβυλώνιοι, οι Αιγύπτιοι, οι Έλληνες, οι Ρωμαίοι και άλλοι...

Αυτή είναι η ειδωλολατρία. Η δική μας όμως η προσκύνηση των ιερών εικόνων μοιάζει σε τίποτα με την ειδωλολατρία; Ασφαλώς όχι. Τα είδωλα απεικόνιζαν κάτι που δεν υπάρχει στην πραγματικότητα, που είναι καρπός φαντασίας. Οι δικές μας εικόνες εικονίζουν την πραγματικότητα. Πραγματικά, δεν ζούσε μεταξύ μας ο Κύριος Ιησούς Χριστός, τον Οποίον δοξάζουμε και τις εικόνες του Οποίου προσκυνάμε; Δεν ζούσε μεταξύ μας η Παναγία, την οποία ζωγράφισε ο Άγιος απόστολος και ευαγγελιστής Λουκάς; Την εικόνα του αυτή την ευλόγισε η ίδια η Θεοτόκος, λέγοντας ότι η χάρη της θα είναι πάντα μ' αυτή την εικόνα. Ξέρετε πόσα θαύματα γίνονται από τις εικόνες της Παναγίας.

Και οι άλλες εικόνες, δεν εικονίζονται σ' αυτές πραγματικά πρόσωπα των αγίων του Θεού που ζούσαν εδώ πάνω στη γή; Οι εικόνες τους αυτές είναι τα πορτραίτα τους και με κανένα τρόπο δεν είναι είδωλα. Μόνο ασεβές και ακάθαρτο στόμα τολμά να λέει ότι οι εικόνες μας είναι είδωλα και εμείς είμαστε ειδωλολάτρες. Να σιωπήσουν οι ασεβείς διότι η Οικουμενική Σύνοδος απήγγειλε το ανάθεμα εναντίον τους.

Να το ξέρετε, να το θυμάστε και να μην συναναστρέφεστε με τους αιρετικούς. Να μην απομακρύνεστε από την Εκκλησία, μη σχίζετε το χιτώνα του Χριστού. Να θυμάστε ότι ο Χριστός στην αρχιερατική του προσευχή παρακαλούσε τον Πατέρα Του, λέγοντας: «ίνα πάντες έν ώσι, καθώς συ, πάτερ, εν εμοί καγώ εν σοι, ίνα και αυτοί εν ημίν έν ώσιν, ίνα ο κόσμος πιστεύσει ότι συ με απέστειλας» (Ιω. 17, 21). Ο Κύριος θέλει ενότητα της Εκκλησίας. Οι σχισματικοί, οι οποίοι βρίσκουν σφάλματα στη διδασκαλία της Εκκλησίας, απομακρύνονται απ' αυτήν και πιστεύουν ότι θα βρούν τη σωτηρία στις αιρετικές τους οργανώσεις.

Ξέρετε όμως τι έλεγαν οι μεγάλοι άγιοι για τους ανθρώπους που σχίζουν το χίτώνα του Χριστού; Ο Άγιος Κυπριανός, επίσκοπος Καρθαγένης, είπε ότι οι άνθρωποι οι οποίοι απομακρύνονται από την Εκκλησία και δεν έχουν κοινωνία μαζί της και μάρτυρες να είναι, ακόμα και με το αίμα τους, δεν καθαρίζουν την αμαρτία τους διότι η βαριά αυτή αμαρτία της διαίρεσης της Εκκλησίας δεν καθαρίζεται ούτε με το αίμα. Και ο άγιος ιερομάρτυρας Ιγνάτιος ο Θεοφόρος είπε ότι αυτός που προκαλεί σχίσμα στην Εκκλησία δε θα κληρονομήσει την βασιλεία του Θεού.

Όλοι οι αιρετικοί, όμως, είναι κήρυκες του σχίσματος. Ενώ ο απόστολος λέει: «Παρακαλώ δε υμάς, αδελφοί, σκοπείν τους τας διχοστασίας και τα σκάνδαλα παρά την διδαχήν ήν υμείς εμάθετε ποιούντας, και εκκλίνατε απ' αυτών» (Ρωμ. 16, 17). Και στην άλλη επιστολή του λέει το εξής: «εί τις υμάς ευαγγελίζεται παρ' ό παρελάβετε, ανάθεμα έστω» (Γαλ. 1, 9). Και όλοι οι αιρετικοί ευαγγελίζουν όχι αυτό που ευαγγελίζει η Ορθόδοξη Εκκλησία η οποία μας γέννησε πνευματικά.

Θυμηθείτε και τον λόγο του Κυρίου Ιησού Χριστού, ο Οποίος είπε στους αποστόλους και μέσω αυτών σε μας τους διαδόχους τους: «Ο ακούων υμών εμού ακούει, και ο αθετών υμάς εμέ αθετεί· ο δε εμέ αθετών αθετεί τον αποστείλαντά με» (Λκ. 10, 16).Τρομερά είναι αυτά τα λόγια του Κυρίου. Να τα θυμάστε πάντοτε. Να μην ξεχνάτε και αυτήν την ημέρα, την ημέρα του θριάμβου της ορθοδόξου πίστεως. Η πίστη αυτή διατυπώθηκε οριστικά στην Ζ' Οικουμενική Σύνοδο η οποία στερέωσε την Ορθοδοξία και καταπάτησε όλες τις αιρέσεις και τα σχίσματα.

Πάνω από χίλια χρόνια πέρασαν από τότε που έγινε η Ζ' Οικουμενική Σύνοδος και δεν έχουν ξαναγίνει Οικουμενικές Σύνοδοι.* Γιατί; Οι λόγοι είναι πολιτικοί. Δεν υπήρχε δυνατότητα να συγκληθούν. Αλλά να μην λυπόμαστε που δεν έγιναν άλλες και δεν γίνονται σήμερα οι Οικουμενικές Σύνοδοι. Αυτές οι επτά που έχουμε, τακτοποίησαν όλα τα ζητήματα και έλυσαν όλα τα προβλήματα που είχε η Εκκλησία με τις αιρέσεις και στερέωσαν την ορθόδοξη πίστη.

Θα πείτε πως σήμερα έχουμε πολλές καινούριες αιρέσεις και σχίσματα. Ναι, έχετε δίκαιο. Αλλά πρέπει να ξέρουμε πως οι καινούριες αυτές αιρέσεις δεν λένε τίποτε καινούριο αλλά επαναλαμβάνουν αυτά που ήδη έχουν πει οι παλαιοί αιρετικοί. Και όλες αυτές οι αιρέσεις αναθεματίστηκαν από την Ζ' Οικουμενική Σύνοδο. Γι' αυτό μας αρκούν οι αποφάσεις των επτά Οικουμενικών Συνόδων και ιδιαίτερα της Εβδόμης. Γι' αυτό και χαιρόμαστε και πανηγυρίζουμε σήμερα το θρίαμβο της Ορθοδοξίας τη οποία εξέφρασε και στερέωσε η Ζ' Οικουμενική Σύνοδος.

Ακριβώς γι' αυτό το λόγο ορίστηκε αυτή την ημέρα να ψάλλεται δοξολογία ως ευχαριστία στο Θεό για την στερέωση της Ορθοδοξίας. Και αυτή την δοξολογία θα ψάλλουμε τώρα.

* Έχει επικρατήσει- ίσως και μέσω προπαγάνδας- στην Ορθοδοξία να ομιλούμε γιά 7 Οικουμενικές Συνόδους. Ασφαλώς ο Άγιος δεν αγνοεί ή μειώνει τις άλλες δύο Οικουμενικές Συνόδους απλώς ακολουθεί το συνήθειο και τονίζει την μεγάλη σπουδαιότητα τις Εβδόμης.

Αγίου Λουκά Αρχιεπισκόπου Κριμαίας - Λόγοι και Ομιλίες τόμος Α'

Εκδόσεις "Ορθόδοξος Κυψέλη"

Το δια κολλύβων θαύμα του αγίου Θεοδώρου του τήρωνος

2012-03-03T14:03:00.003+02:00

Σήμερα αγαπητοί μου αδελφοί εορτάζει ένας μεγάλος άγιος, ο Άγιος Θεόδωρος ο Τήρων που καταγόταν από ένα χωριό της Αμάσειας της Καππαδοκίας, που ονομαζόταν Χουμιαλά. Έζησε κατά τους χρόνους των αυτοκρατόρων Μαξιμιανού, Γαλερίου και Μαξιμίνου.

Ονομάζεται Τήρων, διότι κατετάγη στο στράτευμα των Τηρώνων, δηλαδή των νεοσυλλέκτων, από την λατινική λέξη tiroδιοικούμενος από τον Βρίγκα.

Ο Θεόδωρος μετά από μια επιτυχημένη εκστρατεία κατά του φοβερού δράκου της περιοχής αρνήθηκε να θυσιάσει στα είδωλα. Αμέσως κατάλαβαν ότι είναι Χριστιανός κλήθηκε στο κριτήριο σε απολογία. Εκεί ομολόγησε με παρρησία την πίστη του στον Χριστό χωρίς δισταγμό.

Ο διοικητής Βρίγκας δεν θέλησε να προχωρήσει στην άμεση σύλληψη και τιμωρία του Θεοδώρου, αλλά τον άφησε να σκεφθεί και να απαντήσει την επόμενη ημέρα. Πίστευε ότι ο Θεόδωρος θα άλλαζε γνώμη και θα θυσίαζε στα είδωλα.

Ο Θεόδωρος, όχι μόνο παρέμεινε αδιάσειστος στην πίστη του, αλλά έκαψε το ναό της μητέρας των θεών Ρέας, μαζί και το είδωλο της.

Αμέσως συνελήφθη και ομολόγησε την πράξη του λέγοντας: «ομολογώ ότι εγώ είμαι εκείνος όστις κατέκαυσα τον βωμόν της Ρέας, διότι ηθέλησα να δοκιμάσω και να ίδω, εάν είναι θεά αληθινή· αλλ’ είδα ότι είναι ξύλο κωφόν και αναίσθητον· και τοιαύτην τιμήν πρέπει να έχουσι τα είδωλα, επειδή οφθαλμούς έχουσι και δεν βλέπουσι, ώτα έχουσι και δεν ακούουσι, στόμα έχουσι και δεν ομιλούσι, πόδας έχουσι και δεν περπατούσι. Τι θεοί λοιπόν είναι αυτά τα άλαλα ξύλα;» με εντολή του άρχοντος Πουπλίου μαστιγώθηκε δυνατά και έπειτα ρίχθηκε από τον Βρίγκα σε πυρακτωμένη κάμινο, όπου και τελειώθηκε μαρτυρικά.

Πενήντα χρόνια περίπου αργότερα από το μαρτύριο του αγίου, έγινε βασιλιάς ο Ιουλιανός ο Παραβάτης, έκανε πολλά και διάφορα εναντίον των Χριστιανών.

Προσπάθησε να αναστήσει την παλαιά ειδωλολατρική θρησκεία των Ελλήνων. Στην εποχή του είχαν ουσιαστικά ξαναρχίσει οι διωγμοί των Χριστιανών και τα βασανιστήρια.

Ο Ιουλιανός, γνώριζε πολύ καλά τα ήθη των Χριστιανών και ότι την πρώτη εβδομάδα της Μεγάλης Τεσσαρακοστής εξαγνίζονται με την νηστεία και με τη θερμή προσευχή.

Γι' αυτό κάλεσε τον έπαρχο της πόλεως και του ανέθεσε να επιβλέψει την εκτέλεση της εξής εντολής: Να αποσύρουν από την αγορά όλα τα καθαρά τρόφιμα και να τα αντικαταστήσουν μ’ εκείνα πού ήταν ραντισμένα με το αίμα των θυσιών. Αυτά ονομάζονται ειδολόθυτα.

Με τον τρόπο αυτό αναγκαστικά, θα αγόραζαν όλοι να φάνε και θα γευόντουσαν τα ειδολόθυτα, ή αν δεν υπάκουαν, θα πέθαιναν από την πείνα.

Ο έπαρχος έθεσε αμέσως σε εφαρμογή τη διαταγή του Ιουλιανού και αποσύρθηκαν από την αγορά τα τρόφιμα. Αντικαταστάθηκαν βέβαια με τα μιασμένα. Φάνηκε έτσι προς στιγμήν ότι κέρδιζε ο διάβολος, ο υποκινητής, εμπνευστής και Πατέρας του Ιουλιανού.

Ο Θεός όμως ως Παντοδύναμος και Πάνσοφος, δεν εγκατέλειψε το λαό Του.

Παρουσιάζεται ο Μεγαλομάρτυς Θεόδωρος στον Πατριάρχη Ευδόξιο και του φανερώνει το σχέδιο του Ιουλιανού με τα έξης λόγια: «Σήκω γρήγορα, Πατριάρχη, συγκέντρωσε το ποίμνιο του Χριστού, και διαφύλαξε αυτό μετά μεγάλης προσοχής, παραγγέλοντάς τους να μην αγοράσει κανείς από τα τρόφιμα που υπάρχουν στην αγορά διότι ο δυσσεβέστατος Ιουλιανός κατεμόλυνεν απάντα δια του μιαρού αίματος της θυσίας αυτού».

Ο Πατριάρχης απορώντας είπε προς τον Άγιο: «Πώς είναι δυνατόν, Κύριε μου, να γίνει αυτό; Διότι, οι μεν πλούσιοι μπορούν να το εφαρμόσουν διότι έχουν τρόφιμα στις αποθήκες τους, οι φτωχοί όμως, που δεν θα έχουν ούτε μιας ημέρας τρόφιμα, τί θα κάνουν μπροστά σ' αυτή την ανάγκη;»

Ο Άγιος του απαντά: «Να τους προσφέρεις κόλλυβα, για να καλύψεις την ανάγκη τους».

Επειδή ο Πατριάρχης άκουγε για πρώτη φορά για τα κόλλυβα, τον ρώτησε με απορία: «Τί είναι αυτά τα κόλλυβα; δεν το γνωρίζω.

Ο Μάρτυρας του αποκρίθηκε: «Είναι σιτάρι. Να το βράσεις και να το μοιράσεις στους Χριστιανούς», προσθέτοντας: «Το βρασμένο σιτάρι στην χώρα των Ευχαΐτων συνηθίζουμε να το λέμε κόλλυβα. Αυτό, κάνε και διατήρησε το ποίμνιο του Χριστού αβλαβές και αμίαντο».

Ο Πατριάρχης εκστατικός τον ρωτάει: «Ποιος είσαι εσύ Κύριε μου, πού φροντίζεις με αγάπη και ευσπλαχνία για τη σωτηρία μας;»

Ο Άγιος του αποκρίθηκε: «Εγώ είμαι ο Μάρτυς του Χριστού Θεόδωρος, ο οποίος απεστάλην παρ’ αυτού εις σωτηρίαν και βοήθειαν ιδικήν σας».

Ο Άγιος έγινε άφαντος, ο Πατριάρχης σηκώθηκε με θαυμασμό και γεμάτος χαρά συγκέντρωσε το λαό του Χριστού όπου τους φανέρωσε την παρουσία και την βοήθεια του Μάρτυρα.

Συγχρόνως έκανε σύμφωνα με το λόγο του. Έβρασε, σιτάρι και το μοίρασε στο λαό όπου με τον τρόπο αυτόν διαφυλάχθηκε το ποίμνιο του Χριστού.

Στην αγορά, αν και τελείωνε η εβδομάδα, κανένας Χριστιανός δεν αγόρασε από τα μιασμένα τρόφιμα.

Ο Ιουλιανός νικημένος πλέον απέσυρε από την αγορά τα μιασμένα τρόφιμα και επανέφερε τα καθαρά.

Οι Χριστιανοί ύμνησαν και δοξολόγησαν το Θεό αλλά και το Μάρτυρα Θεόδωρο, και για χάρη του έκαναν λαμπρή γιορτή.

Από τότε καθιερώθηκε το Σάββατο της πρώτης Εβδομάδας των Νηστειών να γιορτάζεται στην Εκκλησία μας το δια κολλύβων θαύμα του Αγίου Θεοδώρου του Τήρωνος.

Αυτά μας λέγει ο ιερός συναξαριστής και δια πρεσβειών του αγίου Μεγαλομάρτυρος Θεοδώρου του Τήρωνος σας εύχομαι καλή Σαρακοστή. Αμήν.

Κατανυκτικός Ἑσπερινός στην Μεγ. Παναγία Νεαπόλεως

2012-03-01T11:04:00.000+02:00

Ἡ ἀναστείλωση τῶν Ἱερῶν Εἰκόνων

ΤὴνΚυριακή 4 Μαρτίου (Κυριακή τῆς Ὀρθοδοξίας) καὶ ἀπό ὥρα 5.30 μ.μ., στὸ παρεκκλήσιτοῦ Ἁγίου Νεκταρίου, ἐντός τοῦ Ἐκκλησιαστικοῦ Πνευματικοῦ Κέντρου τοῦ ἹεροῦΜητροπολιτικοῦ Ναοῦ Μεγάλης Παναγίας Νεαπόλεως, θα τελεσθεῖ Κατανυκτικός Ἑσπερινόςκαὶ στὴν συνέχεια, στὴν συνεδριακή αἴθουσα τοῦ Κέντρου, θὰ ὁμιλήσει ὁ Πρωτ. ΓεώργιοςἈτσαλάκη, Γενικός Ἀρχιερατικός Ἐπίτροπος τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Πέτρας καὶΧερρονήσου μὲ θέμα: «Ἡ Ὀρθόδοξη Ἁγιογραφία».

Ὁ Μητροπολιτικός Ἱερός Ναός τῆς Μ. Παναγίας

2012-03-01T10:10:00.001+02:00

Διαβάστε το 15ο τεύχος του μηνός Μαρτίου 2012. Από την Κυριακή 4 του μηνός, θα διατίθεται ΔΩΡΕΑΝ από τους Ιερούς Ναούς της Ενορίας μας. Επίσης, θα μπορείτε να διαβάζετε τα τεύχη του περιοδικού μας και από την ιστοσελίδα της Ιεράς Μητροπόλεως Πέτρας και Χερρονήσου στην διεύθυνση: www.impeh.gr και στο μενού Downloads - Έγγραφα.

Πατήσετε εδώ

Εισαγωγή στην Αγία & Μεγάλη Τεσσαρακοστή

2012-02-27T12:53:00.001+02:00

Από τη Δευτέρα μετά την Κυριακή της Τυρινής αρχίζει η Μεγάλη Τεσσαρακοστή και τελειώνει την Παρασκευή πριν από το Σάββατο του Λαζάρου (σύνολο 40 ημέρες). Είναι περίοδος αυστηρής νηστείας, εκτενών ιερών ακολουθιών και γενικώς πνευματικής περισυλλογής και μετάνοιας. Ακολουθούν το Σάββατο του Λαζάρου και η Κυριακή των Βαΐων (συνδετικές ήμερες της Μεγάλης Τεσσαρακοστής με τη Μεγ. Εβδομάδα). Στο τέλος του Τριωδίου βρίσκεται η Μεγάλη και Αγία Εβδομάδα, όπου η Σταύρωση και η Ανάσταση του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, αποτελούν το κέντρο της ζωής μας και της ορθόδοξης πίστης μας.

Στην Α' Οικουμενική Σύνοδο οι Άγιοι Πατέρες θέσπισαν την 40ήμερη αυτή νηστεία, κατά μίμηση της 40ήμερης νηστείας του Κυρίου στην έρημο, ώστε προετοιμασμένοι με προσευχές και ελεημοσύνες, με νηστείες και αγρυπνίες, με δάκρυα και εξομολόγηση και καθαρή συνείδηση, να εορτάσουμε τις άγιες ήμερες των Παθών και της Αναστάσεως του Κυρίου μας.

Νηστεύουμε για τα ιδικά μας αμαρτήματα, λέει ο Άγιος Χρυσόστομος και όχι για το Πάσχα ή τη Σταύρωση του Κυρίου μας.

Λέγεται η Τεσσαρακοστή αυτή «Μεγάλη», γιατί:

α. Είναι μεγάλα τα γεγονότα στα όποια οδηγούμαστε (Πάθη - Ανάσταση).

β. Η νηστεία την περίοδο αυτή είναι αυστηρή και διαφέρει από τη νηστεία της Τεσσαρακοστής των Χριστουγέννων. Δηλ. είναι αλάδωτη (δεν τρώμε λάδι), πλην Σαββάτου και Κυριακής. Όλες τις άλλες ημέρες τρώμε ξηροφαγία ή αλάδωτα φαγητά. Εννοείται ότι αυτή τη νηστεία την εφαρμόζουν οι υγιείς. Όσοι έχουν προβλήματα υγείας, παίρνουν ευλογία από τον Εξομολόγο, τον Πνευματικό τους και ρυθμίζουν το ζήτημα. Η νηστεία είναι παθοκτόνος και όχι σωματοκτόνος.

Η πρώτη ήμερα της Μεγάλης Τεσσαρακοστής λέγεται «Καθαρά Δευτέρα», καθώς και όλη η πρώτη εβδομάδα «Καθαρά Εβδομάς», επειδή οι πιστοί «καθαίρονται δια της νηστείας». Ήδη «Το Στάδιον των αρετών ηνέωκται οί βουλόμενοι αθλήσαι...» μπορούν να εισέλθουν στον πνευματικό αγώνα, για να λάβουν αμάραντο «στέφανον παρά του Παμβασιλέως Χριστού...».

Η «Καθαρά Δευτέρα» είναι για πολλούς αργία και ως πρώτη ημέρα της Τεσσαρακοστής επιβάλλεται να την αρχίσουμε σωστά με τον πρωινό εκκλησιασμό. Το απόγευμα τελείται το πρώτο Μέγα Απόδειπνο.

Η σημασία της Νηστείας στον πνευματικό αγώνα

Δυστυχώς σήμερα η νηστεία έχει πολύ παραμεριστεί. Ελάχιστοι μάλιστα δίδουν σημασία στην κανονική νηστεία. Η αξία της όμως, όπως την τονίζει ο Μέγας Βασίλειος, είναι πολύ μεγάλη:

«Η νηστεία έχει ηλικία ίση με την ανθρωπότητα, διότι νομοθετήθηκε στον Παράδεισο. Από τον καρπόν του δένδρου... δεν θα φάγετε είπε ο Θεός στους Πρωτοπλάστους. Και επειδή δεν τηρήθηκε ή νηστεία αυτή, εκδιωχθήκαμε από τον Παράδεισο... Ο Μωυσής μετά από νηστεία έλαβε τις πλάκες του Νόμου στο Σινά. Ο Ησαύ για λίγο φαγητό επώλησε τα πρωτοτόκια στον Ιακώβ. Η νηστεία έκανε ακατανίκητο τον Σαμψών.

Η νηστεία γεννά Προφήτες, κάμνει ισχυρότερους τους ισχυρούς, κάμνει σοφούς τους νομοθέτες. Η νηστεία αγιάζει τον αφιερωμένο στον Θεό και καθιστά τον Ιερέα ικανό να προσφέρει θυσίαν. Η νηστεία έσβησε τη δύναμη του πυρός, έφραξε στόματα λεόντων, αναβιβάζει την προσευχή στον ουρανό. Η νηστεία είναι πρόοδος των οίκων, μητέρα της υγείας, παιδαγωγός των νέων, στολισμός των πρεσβυτέρων...

Του νηστεύοντος οι οφθαλμοί είναι ήρεμοι, το βάδισμα σεμνό, το πρόσωπο σοβαρό, οι λόγοι του μετρημένοι, η καρδία του καθαρά... Αν θέλεις να κάνεις ισχυρό το πνεύμα σου, χαλιναγώγησε με νηστεία την σάρκα σου... Μην νομίσεις ότι η νηστεία περιορίζεται στις τροφές. Πραγματική νηστεία είναι η νηστεία των πέντε αισθήσεων. Τι το όφελος να νηστεύεις από τροφές και να ευρίσκεσαι σε φιλονικίες ή διαμάχες με τους δικούς σου, να κατατρώγεις τον αδελφόν σου με την γλώσσα σου, να βλέπεις άσεμνα θεάματα, να ακούεις μουσική ή πράγματα που σε βλάπτουν και να μεθά ή ψυχή σου όχι με οίνο, αλλά με θυμόν!...».

Το Τυπικό κατά την Μεγάλη Τεσσαρακοστή

Στην περίοδο αυτή πραγματοποιούνται πολλές και σημαντικές αλλαγές. Δηλ. στις πέντε νηστίσιμες ημέρες της εβδομάδας, (Δευτέρα έως Παρασκευή), δεν εφαρμόζεται το καθιερωμένο τυπικό: Το πρωί ακολουθία του Μεσονυκτικού και Όρθρου με ή χωρίς Θεία Λειτουργία και το απόγευμα ή ακολουθία του Εσπερινού.

Αιτία των αλλαγών είναι οι νέες ακολουθίες που προστίθενται στην περίοδο αυτή: Η Λειτουργία των Προηγιασμένων Δώρων, που συνήθως τελείται Τετάρτη και Παρασκευή, οι Χαιρετισμοί και το Μέγα Απόδειπνο. Έτσι παρουσιάζονται οι ακόλουθες περιπτώσεις:

α. Το πρωί της Δευτέρας, Τρίτης και Πέμπτης τελούνται:
1) Μεσονυκτικό και Όρθρος,
2) Οι Ώρες (Α', Γ', ΣΤ' και Θ'),
3) Ο Εσπερινός του απογεύματος (στον οποίο, φυσικά, τιμάται ο Άγιος της επόμενης ημέρας).

β. Το πρωί της Τετάρτης και Παρασκευής τελούνται όλα τ' ανωτέρω και στον Εσπερινό επισυνάπτεται και η Προηγιασμένη Θεία Λειτουργία.

γ. Εάν η Προηγιασμένη πρόκειται να τελεσθεί το απόγευμα, τότε η πρωινή ακολουθία αρχίζει κανονικά, σταματά όμως στην ΣΤ' Ώρα και γίνεται απόλυση.

δ. Η Προηγιασμένη το απόγευμα αρχίζει με την Θ' Ώρα, (κατά τη διάρκεια της οποίας ο Λειτουργός «παίρνει καιρό», με διαφορετικό τυπικό και ενδύεται πλήρη στολή) και μετά την απόλυση (της Θ' Ώρας), συνεχίζει με το «Ευλογημένη η Βασιλεία...» οπότε αρχίζει ο Εσπερινός με την Προηγιασμένη Θεία Λειτουργία.

ε. Το απόγευμα των τεσσάρων πρώτων ημερών (Δεύτερα έως Πέμπτη), στη θέση του Εσπερινού τελείται το Μέγα Απόδειπνο.

στ. Εάν το απόγευμα της Τετάρτης τελεσθεί η Προηγιασμένη, το Μέγα Απόδειπνο τελείται συνήθως μετά τη Θεία Λειτουργία (των Προηγιασμένων Δώρων).

ζ. Το εσπέρας της Παρασκευής των πέντε πρώτων εβδομάδων, τελείται στους Ναούς ακόμη μία νέα Ακολουθία: η προσφιλής στο λαό μας ακολουθία, των Χαιρετισμών της Παναγίας στο μέσο του Μικρού Αποδείπνου, κάθε φορά με μία «Στάση», και την πέμπτη εβδομάδα όλες οι Στάσεις μαζί - ολόκληρος ο Ακάθιστος Ύμνος.

Το πλήθος αυτό των Ακολουθιών εναρμονίζεται με το Ορθόδοξο λατρευτικό πνεύμα που θέλει τον πιστό επτάκις της ημέρας να αινεί τον Θεό (Ψαλμ. ριη', 164), αλλά έρχεται στην καθημερινή πράξη και ζωή σ' αντίθεση με το σύγχρονο πνεύμα του κόσμου, σύμφωνα με το όποιο ο άνθρωπος όχι μόνο δεν έχει ελεύθερο χρόνο, άλλ' ούτε και την ανάλογη διάθεση...

Η Εκκλησία πάντως την περίοδο αυτή, γνωρίζοντας την κατάσταση του ανθρώπου, τον βοηθά να βρει το δρόμο του προσφέροντας του τη λύση της συχνότερης συμμετοχής του στη λατρευτική ζωή. Όποτε ευκαιρεί και μπορεί να εξοικονομεί κάποιο χρόνο, να τον διαθέτει στον Θεό και να παρακολουθεί κάποια από τις πολλές Ακολουθίες.

Η ακολουθία του Μεγάλου Αποδείπνου

Κάθε απόγευμα των ημερών Δευτέρας, Τρίτης, Τετάρτης και Πέμπτης, ολόκληρης της Τεσσαρακοστής μέχρι και την Μεγάλη Τρίτη, τελείται στους Ιερούς Ναούς (ή στο σπίτι μας, εάν δε μεταβούμε στο Ναό), η Ακολουθία του Μεγάλου Αποδείπνου.

Τις άλλες ήμερες της εβδομάδας τελείται το Μικρό Απόδειπνο (και ολόκληρο το χρόνο, πλην της Διακαινήσιμης εβδομάδας): Την Παρασκευή, τελείται μαζί με τους Χαιρετισμούς της Παναγίας, ενώ Σάββατο και Κυριακή το διαβάζουμε σπίτι μόνοι μας.

Λέγεται Απόδειπνο, διότι είναι ακολουθία που γίνεται (κανονικά) μετά το δείπνο, δηλ. είναι ή βραδινή προσευχή του Χριστιανού και Μέγα, λόγω της εκτάσεως του και για να διακρίνεται από το Μικρό Απόδειπνο.

Περιέχει 1) Ψαλμούς που διαβάζονται, 2) ωραιότατα και ποικίλα μικρά τροπάρια που ψάλλονται και 3) ευχές που αναγινώσκει ο Ιερέας.

Είναι μία ωραιότατη Ακολουθία που περιέχει και το γνωστότατο τροπάριο: «Κύριε των Δυνάμεων μεθ' ημών γενού άλλον γαρ εκτός σου βοηθόν εν θλίψεσιν ουκ έχομεν, Κύριε των Δυνάμεων, έλέησον ημάς». Προ του τέλους αναγιγνώσκεται η ευχή του Αγίου Έφραίμ «Κύριε και Δέσποτα της ζωής μου...».

Η Θεία Λειτουργία των Προηγιασμένων Δώρων

Την καθαρά Τετάρτη και συνήθως κάθε Τετάρτη και Παρασκευή, μόνο στη Μεγάλη Τεσσαρακοστή, τελείται στους Ιερούς Ναούς η Θεία Λειτουργία των Προηγιασμένων Δώρων για τον εξής λόγο:

Η Εκκλησία μας έχει σε χρήση τρεις Θείες Λειτουργίες κατά τις οποίες γίνεται θυσία. Τη Λειτουργία του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου, του Αγίου Βασιλείου και του Αγίου Ιακώβου του Αδελφοθέου. Η τρίτη γίνεται μία φορά το χρόνο, την ήμερα της εορτής του Αγίου, την 23η Οκτωβρίου. Του Αγ. Βασιλείου γίνεται δέκα φορές: Την ήμερα της εορτής του (1η Ιανουαρίου), τις παραμονές Χριστουγέννων, Φώτων και Πάσχα, τις πέντε πρώτες Κυριακές της Μεγάλης Τεσσαρακοστής και τη Μεγάλη Πέμπτη. Τις άλλες ήμερες του έτους τελείται η Θεία Λειτουργία του Αγ. Ιωάννου του Χρυσοστόμου.

Όλες όμως αυτές οι Λειτουργίες έχουν πανηγυρικό και χαρμόσυνο χαρακτήρα. Επειδή η Μεγάλη Τεσσαρακοστή είναι πένθιμη περίοδος, η Εκκλησία μας όρισε οι Λειτουργίες αυτές να τελούνται μόνο τα Σάββατα και τις Κυριακές της Μ. Σαρακοστής. Τις άλλες ήμερες της εβδομάδας δε γίνεται Θεία Λειτουργία.

Οι Χριστιανοί όμως τους πρώτους αιώνες είχαν τη συνήθεια να μεταλαμβάνουν τέσσερις και πέντε φορές την εβδομάδα, διότι εγνώριζαν ότι δεν ήταν δυνατόν να ζουν «εν Χριστώ» άνευ των Άχραντων Μυστηρίων, άνευ του Χρίστου, πού ο Ίδιος είπε ότι είναι «βρώσις και πόσις». «Ό τρώγων μου την σάρκα και πίνων μου το αίμα έχει ζωήν αιώνιον» (Ίω. στ', 54). Τότε, βέβαια, τα δισκοπότηρα μπορεί να ήταν «ξύλινα», αλλά οι Χριστιανοί ήταν «χρυσοί», με αγία ζωή.

Σήμερα, παρότι, πολλές φορές, συμβαίνει το αντίθετο, οι Χριστιανοί μπορούν και πρέπει να κοινωνούν τακτικότερα, πάντοτε με άδεια του Πνευματικού τους, προσέχοντας πολύ τη ζωή τους. Για να λυθεί λοιπόν το πρόβλημα της συχνής Θείας Κοινωνίας, η Εκκλησία καθόρισε να τελείται μόνο τη Μεγάλη Τεσσαρακοστή η κατανυκτική Θεία Λειτουργία των Προηγιασμένων Δώρων.

Σ' αυτή δε γίνεται πλήρης Θεία Λειτουργία, διότι ο Άρτος που θα χρησιμοποιηθεί καθαγιάζεται την προηγούμενη Κυριακή, εμποτίζεται στο Άγιο Αίμα του Κυρίου μας, φυλάσσεται στο Άγιο Αρτοφόριο της Αγίας Τραπέζης και προσφέρεται για Κοινωνία την ημέρα πού τελείται η Προηγιασμένη Θεία Λειτουργία.

Η Λειτουργία αυτή είναι, κανονικά, εσπερινή, γι' αυτό είναι συνυφασμένη με Εσπερινό και οι Χριστιανοί, μέχρις ότου κοινωνήσουν, μένουν άσιτοι, δηλ. νηστικοί (ούτε νερό, ούτε τσιγάρο), από τα μεσάνυκτα μέχρι την ώρα της Θείας Κοινωνίας. Όσοι δεν μπορούν να κρατήσουν, πηγαίνουν στους Ναούς, που τελούν την Προηγιασμένη Λειτουργία πρωί, προς διευκόλυνση των πιστών, ή κοινωνούν Σάββατο ή Κυριακή.

Χαρακτηριστικά της Προηγιασμένης Λειτουργίας

α. Προηγείται της Προηγιασμένης, η ακολουθία της Θ' Ώρας.

β. Με το «Ευλογημένη η Βασιλεία του Πατρός...» αρχίζει ή Θεία Λειτουργία, στην αρχή της οποίας επισυνάπτεται ο Εσπερινός της επόμενης ημέρας.

γ. Όταν αναγιγνώσκονται τα «Προς Κύριον...» (Ψαλτήρι σε τρεις Στάσεις), συνήθως στο τέλος ακούγονται από το Ιερό ήχοι θυμιατού, (η Ωραία Πύλη είναι κλειστή). Αυτή τη στιγμή ο Ιερέας μεταφέρει το Σώμα και Αίμα του Κυρίου από την Άγία Τράπεζα, όπου φυλάχτηκε από την Κυριακή, στην Ιερά Πρόθεση και γι' αυτό οι πιστοί πρέπει να σηκώνονται και να παρακολουθούν νοερά και λογικά τα τελούμενα.

δ. Στη Μεγάλη Είσοδο (που γίνεται από το συντομότερο δρόμο), επειδή ο Ιερέας μεταφέρει το προηγιασμένο Σώμα και Αίμα του Χριστού μας - τον ίδιο τον Χριστό - οι Χριστιανοί γονατίζουν λατρευτικώς (πέφτουν μπρούμυτα), επαναλαμβάνοντας μυστικώς το: «Δι' ευχών των Αγίων Πατέρων ημών...».

ε. Στο τέλος, αναγιγνώσκονται οι δύο Ψαλμοί: «Ευλογήσω τον Κύριον...» (ο 33ος) και «Υψώσω σε ο Θεός μου...» (ο 144ος), κατά τη διάρκεια των οποίων ο Ιερέας μοιράζει το αντίδωρο και μετά τελειώνει η Λειτουργία, με το «Δι' ευχών...».

στ. Το αντίδωρο αυτό είναι το πρόσφορο από το οποίο ο Ιερεύς την Κυριακή έβγαλε τον Αμνό. Πολλοί αυτό το λένε «Παναγία» (επειδή από τα σπλάγχνα της βγήκε ο Χριστός). Γι' αυτό το αντίδωρο στις Προηγιασμένες είναι συνήθως μικρό τεμάχιο, (εκτός εάν ευλογηθούν από την Κυριακή περισσότερα πρόσφορα).

ζ. Στις Προηγιασμένες Θειες Λειτουργίες δε μνημονεύονται ονόματα ζώντων και τεθνεώτων, ούτε στην Ιερά Πρόθεση, ούτε στη Θεία Λειτουργία.

η. Στη Λειτουργία αυτή επίσης δεν τελούνται μνημόσυνα. Μπορούν να γίνουν μετά το «Δι' ευχών...» Τρισάγια.

Μ' αυτό τον ωραίο και σοφό τρόπο και διατηρώντας τον κατανυκτικό χαρακτήρα της περιόδου, έλυσε η Εκκλησία μας το πρόβλημα της συχνής Θείας Κοινωνίας και ήδη οι πιστοί εκτιμώντας και «εκμεταλλευόμενοι» αυτή την πνευματική ευκαιρία, κατακλύζουν τους Ναούς, Τετάρτη και Παρασκευή, μεταλαμβάνοντας των Προηγιασμένων αυτών Θείων Δώρων.

Κατανυκτικοί Εσπερινοί

Oι κατανυκτικοί Εσπερινοί τελούνται κάθε Κυριακή της Μεγάλης Τεσσαρακοστής.

Το απόγευμα της Κυριακής της Τυροφάγου τελείται ο κατανυκτικός Εσπερινός της Συγνώμης. Κατανυκτικός λέγεται, διότι ψάλλονται κατανυκτικά τροπάρια από το Τριώδιο, που το περιεχόμενο τους διαποτίζεται από βαθιά συναίσθηση της αμαρτωλότητας, πένθος, συντριβή, μετάνοια και θερμή ικεσία για άφεση αμαρτιών.

Εσπερινός Συγνώμης λέγεται, αυτός μόνον, από τους κατανυκτικούς, διότι στο τέλος της ακολουθίας ο λαός ασπάζεται το Ευαγγέλιο ζητώντας από τον Ιερέα συγγνώμη και στη συνέχεια και μεταξύ τους, ώστε συχωρεμένοι να αρχίσουν τη Μεγάλη Τεσσαρακοστή. Πρόκειται για μια ωραία συνήθεια, που καλό θα ήταν να αναβιώσει.

Ένα άλλο χαρακτηριστικό των Εσπερινών αυτών είναι ότι μετά την Είσοδο και το «Εσπέρας Προκείμενον», αλλάζει ο διάκοσμος της Αγίας Τραπέζης και η στολή του Ιερέως. Από πασχαλινή, λόγω της Κυριακής, μεταπίπτει σε πένθιμη, λόγω της Τεσσαρακοστής (αλλάζουν τα λευκά με πορφυρά - έφ' όσον τον Χριστό δεν Τον πενθούμε ως άνθρωπο, άλλ' ως Βασιλέα Θεό). Όπου χρησιμοποιούνται μώβ ή μαύρα, είναι συνήθεια μεταφερθείσα από τη Δύση.

Στο τέλος του Εσπερινού ψάλλονται τα τροπάρια «Θεοτόκε Παρθένε...», «Βαπτιστά του Χριστού...» κ.λπ. και κατακλείονται με την ευχή του Αγίου Έφραίμ του Σύρου: «Κύριε καί Δέσποτα της ζωής μου, πνεύμα αργίας, περιεργίας, φιλαρχίας και άργολογίας μη μοι δως. Πνεύμα δε σωφροσύνης, ταπεινοφροσύνης, υπομονής και αγάπης χάρισαί μοι τω σω δούλω. Ναι, Κύριε, Βασιλεύ, δώρησαί μοι του όράν τα έμά πταίσματα και μη κατακρίνειν τον άδελφόν μου ότι εύλογητός ει εις τους αίώνας των αιώνων. Αμήν». Λέγοντας την, κάνουμε και τρεις μεγάλες μετάνοιες. Ακολουθούν δώδεκα μικρές, ενώ λέμε μυστικώς το: «Ο Θεός ίλάσθητί μοι τω αμαρτωλώ» και στο τέλος επαναλαμβάνεται το: «Ναί Κύριε, Βασιλεύ...» κάνοντας και τετάρτη μεγάλη μετάνοια.

Ακολουθίες Σαββάτου & Κυριακής της Τυρινής

2012-02-23T10:37:00.003+02:00

Επισκεφθείτε το μενού "Τυπικό του Ενιαυτού" για να εκτυπώσετε (ακολουθώντας τις οδηγίες) τις Ακολουθίες του Όρθρου του Σαββάτου και της Κυριακής της "Τυρινής".

Κυριακή της Απόκρεω

2012-02-20T10:52:00.002+02:00

Ομιλία που εκφωνήθηκε από τον Πρωτ. Βασίλειο Περουλάκη
κατά την Κυριακή της Απόκρεω στις 12-2-2012
στον Ι. Ν. Κοιμήσεως της Θεοτόκου (Αγίου Αντωνίου)

Η τρίτη Κυριακή του Τριωδίου είναι αφιερωμένηστο πιο φοβερό γεγονός της ανθρώπινης ιστορίας, στη μέλλουσα Κρίση,ως απαραίτητος προβληματισμός των πιστών, την αγωνιστική αυτή περίοδο.

Η μέλλουσα Κρίση είναι θεμελιώδης πίστητης χριστιανικής διδασκαλίας, η οποία θα συμβεί στο τέλος αυτού τουπρόσκαιρου κόσμου και περιγράφεται σαφέστατα στο ευαγγέλιο του Ματθαίου(25,31-46).

Ο Κύριος, λίγο πριν το πάθος Του, ομιλώνταςγια τα έσχατα και μετά τις παραστατικές παραβολές των δέκα παρθένωνκαι των ταλάντων είπε πως, η φοβερή εκείνη ώρα θα είναι μοναδική καισυγκλονιστική.

Ο Θεάνθρωπος Κύριος θα έρθει μέσα στη θεϊκήτου δόξα για να κρίνει την ανθρωπότητα. Θα τον συνοδεύουν οι αμέτρητεςστρατιές των αγίων αγγέλων. Μπροστά στον ένδοξο θεϊκό του θρόνο θαέχουν συγκεντρωθεί όλοι οι άνθρωποι όλων των αιώνων.

Κι ο μέγας Κριτής θα χωρίζει τους ανθρώπους,όπως ο βοσκός χωρίζει τα πρόβατα από τα γίδια. Στα δεξιά του θα βάλειτους δίκαιους και στα αριστερά του τους αμετανόητους αμαρτωλούς.

Εκείνη τη φοβερή ώρα θα ακουστεί η θεϊκήφωνή του Ουράνιου Κριτή προς τους δικαίους:

«Ελάτε,οι ευλογημένοι του Πατρός μου, να κληρονομήσετε τη Βασιλεία που είναιετοιμασμένη για εσάς από τότε που δημιουργήθηκε ο κόσμος. Διότιπείνασα και μου δώσατε τροφή, δίψασα και μου δώσατε νερό, ήμουν ξένοςκαι με φιλοξενήσατε, γυμνός και με ντύσατε, άρρωστος και με επισκεφθήκατε,φυλακισμένος και ήλθατε να με παρηγορήσετε».

Και οι δίκαιοι με έκπληξη καιαπορία θα πουν: «Κύριε, πότε Σε είδαμεπεινασμένο, διψασμένο, ξενιτεμένο, γυμνό, άρρωστο, φυλακισμένοκαι Σου δείξαμε αγάπη»;

Και θα αποκριθεί ο Κριτής: «Εφόσον το κάνατε στους άσημους αδελφούςμου, είναι σαν να το κάνατε σε μένα. Ελάτε λοιπόν στη Βασιλεία μου».

Πώς όμως θα είναι αυτή η Βασιλείατου Θεού; Όποιες λέξεις κι αν χρησιμοποιήσουμε δεν θα μπορέσουμε ναπεριγράψουμε την ασύλληπτη ωραιότητα της Βασιλείας των ουρανών,όπως ακριβώς ένας εκ γενετής τυφλός δεν μπορεί να περιγράψει την ωραιότητατης φύσεως.

Η Αγία Γραφή βέβαια παρουσιάζεισυμβολικές εικόνες του Παραδείσου, ο Απόστολος Παύλος τονίζει ότισαν αυτά που ετοίμασε ο Θεός γι’ αυτούς που Τον αγαπούν, «ὀφθαλμός οὐκ εἶδε καί οὖς οὐκ ἤκουσε καί ἐπί καρδίανἀνθρώπουοὐκ ἀνέβη» (Α’ Κορ. β’ 9).

Η ζωή του Παραδείσου όχιμόνο εν μπορεί να περιγραφεί, αλλά ούτε και να συγκριθεί με καμιά άγιαχαρά του κόσμου αυτού. Από τη ζωή εκείνη θα απουσιάζει κάθε «ὀδύνη, λύπη καί στεναγμός».

Εκείδεν θα υπάρχουν αδικίες, αρρώστιες, θάνατος. Εκεί θα έχουνσβήσει όλα τα πάθη. Εκεί όλα θα είναι γεμάτα χαρά. Όλα θα είναι φως.Η μεγαλύτερη όμως χαρά και ευτυχία μας θα είναι ότι θα βλέπουμεδιαρκώς «πρόσωπον προς πρόσωπον» το απαστράπτον πρόσωπο του Χριστού.

Τα μάτια μας δεν θα χορταίνουννα βλέπουν τη δόξα Του· τα αυτιά μας να ακούν τη φωνή Του και τις γλυκύτατεςψαλμωδίες των αγγέλων και των αγίων, το στόμα μας να δοξολογεί ακατάπαυστατον βασιλέα μας· τα χέρια μας να υψώνονται προς Αυτόν.

Εκεί θα λάμπουμε όλοι όπωςο ήλιος και θα μοιάζουμε στη μορφή και τη δόξα με τον Χριστό μας. Εκεί θαγίνουμε κατά χάριν θεοί.

Αλλά μέχρι να φθάσουμε εκεί,ας στραφούμε προς τα εκεί κάθε μέρα το νου μας κι ας πλημμυρίσει την καρδιάμας ο πόθος της Βασιλείας του Θεού.

Κατόπιν ο Κύριος θα στρέψειτο βλέμμα Του αριστερά στους αμετανόητους αμαρτωλούς και θα τουςπει: «Φύγετε από κοντά μου στο πυρ τοαιώνιο, που έχει ετοιμαστεί για τον διάβολο και τους δαίμονες. Διότιεπείνασα, και δεν μου δώσατε τροφή, δίψασα, και δεν μου δώσατε νερό,ήμουν ξένος, και δεν με φιλοξενήσατε, γυμνός και δεν με ντύσατε, άρρωστος,και δεν με επισκεφθήκατε, φυλακισμένος, και δεν ήλθατε να με παρηγορήσετε».

Τότε αυτοί θα Του αποκριθούν:«Πότε Σε είδαμε, Κύριε, πεινασμένο,διαψασμένο, ξενιτεμένο, γυμνό, άρρωστο, φυλακισμένο και δεν Σε υπηρετήσαμε;».

Και ο Κριτής θα τους απαντήσει:«Καθετί που δεν κάνατε στους άσημουςαδελφούς μου, ούτε σε μένα το κάνατε». Τότε θα φύγουν αυτοί στην αιώνιακόλαση.

Πώς θα ζουν αλήθεια οι άνθρωποιστην αιώνια κόλαση; Ό,τι και να πει κανείς, ελάχιστα μπορεί να περιγράψειτη φρίκη της κολάσεως.

Εκεί οι κολασμένοι θα υποφέρουνφρικτά. Θα δοκιμάζουν οδυνηρούς πόνους, ακατάπαυστη δίψα, αφόρητηαγωνία, τύψεις βασανιστικές, απελπισία και θάνατο.

Διότι θα είναι περικυκλωμένοιαπό τους μισάνθρωπους δαίμονες και από όλους τους κολασμένους ανθρώπους.Επιπλέον θα βλέπουν αιωνίως μέσα τους τα αποτυπώματα των αμαρτιώντους, και η ντροπή που θα δοκιμάζουν θα είναι φοβερή. Θα υποφέρουν ακόμη,διότι θα στερούνται όλα εκείνα τα οποία απήλαυσαν στην επίγεια ζωήτους.

Το μεγαλύτερο όμως μαρτύριοτων κολασμένων θα είναι ότι θα ζουν χωρίς Θεό.

Και μία μόνο ακτίνα της δόξαςτου αν είχαν, αμέσως ο άδης θα γινόταν Παράδεισος! Οι κολασμένοι θαυποφέρουν μακριά από την αγάπη του Θεού. Και δεν υπάρχει μεγαλύτερηφρίκη από την αιωνιότητα χωρίς τον Χριστό! Δεν υπάρχει μεγαλύτερηκόλαση από το να χάσουμε την Χριστό, ο Οποίος είναι όλος φως, όλοςζωή, όλος ωραιότητα.

Η μέλλουσα κρίση είναι αναπόφευκτηκαι απορρέει από την απόλυτη δικαιοσύνη του Θεού. Την παρέλευσηαυτού του φθαρτού και τραυματισμένου από την αμαρτία κόσμου θα επισφραγίσειη μεγάλη και αδέκαστη κρίση του Χριστού, ως απαραίτητη προϋπόθεσηγια την είσοδο στη νέα πραγματικότητα της βασιλείας του Θεού.

Οι άνθρωποι, ως ελεύθεραόντα, πρέπει να τοποθετηθούν στη βασιλεία του Χριστού ανάλογα μετη δική τους επιλογή σε αυτή τη ζωή. Ύψιστο κριτήριο της κρίσεως θαείναι η στάση και συμπεριφορά τους απέναντι στους συνανθρώπους τους.

Η θετική ή η αρνητική στάσητους θα κρίνει τελικά αν θα είναι κληρονόμοι της βασιλείας του Θεού,ή θα είναι προορισμένοι να ριχτούν στην αιώνια κόλαση, όπου «εκεί έσται ο κλαυθμός και ο βρυγμός τωνοδόντων» (Ματθ.24,51).

Η ενθύμησητης φοβεράς μελλούσης Κρίσεως στην αρχή του Τριωδίου είναι απαραίτητη,διότι απώτερος σκοπός του όλου πνευματικού αγώνα μας είναι να βρεθούμεεκ δεξιών του Δεσπότη Χριστού, κατά τη μεγάλη Kρίση.

Αυτό είναι αποτυπωμένοκάλλιστα στην υπέροχη υμνωδία της ημέρας. Οι άγιοι υμνογράφοι συνέθεσανδιδακτικότατα τροπάρια, τα οποία προτρέπουν τους πιστούς να συναισθανθούντην επερχόμενη βεβαία και φοβερή Κρίση.

Σε ένα από αυτά ψάλλουμε: «Την φοβεράν της κτίσεως, και αρρήτουσου δόξης, ημέραν ενθυμούμενος, φρίττω, Κύριε, όλως και τρέμων φόβωκραυγάζω· Επί γης όταν έλθης, κρίναι, Χριστέ, τα σύμπαντα, ο Θεός μετάδόξης, τότε οικτρόν, από πάσης ρύσαί με τιμωρίας, εκ δεξιών σου, Δέσποτα,αξιώσας με στήναι».

Εκείνο λοιπόν το οποίο πρέπεικυρίως να φοβόμαστε ως προς την κόλαση είναι η αιώνια στέρηση της αγάπηςτου Θεού.

Γι’ αυτό ας αγαπήσουμε απότώρα τον Κύριο και τις άγιες και σωτήριες εντολές του κι ας αγωνιζόμαστεκαθημερινά να ζούμε όπως θέλει Εκείνος.

Για νααντικρίσουμε κι εμείς το ολοφώτεινο πρόσωπό του και να ακούσουμε τηγλυκύτατη φωνή του να μας καλεί κοντά του. «Δεύτε οί ευλογημένοι του πατρός μου, κληρονομήσατετην ήτοιμασμένην ύμίν βασιλείαν από καταβολής κόσμου» ΑΜΗΝ.

Tα μνημόσυνα ωφελούν μόνο τους κεκοιμημένους ή και τους ζωντανούς;

2012-02-14T09:09:00.001+02:00

Απόσπασμα από το βιβλίο

«Τα ιερά μνημόσυνα» του Πρωτ. Θεμιστ. Χριστοδούλου

Η τέλεση των μνημοσύνωνγια τους κεκοιμημένους προσφέρει μεγάλη ωφέλεια και προς τους επιζώντας.Η συνεχής μνήμη θανάτου, η καλλιέργεια της αδιάλειπτης προσευχής υπέρτων κεκοιμημένων αποτελεί για μας ένα καλό ξεκίνημα στον πνευματικόμας αγώνα. Η μνήμη θανάτου που προκύπτει έστω και με τον αιφνίδιο θάνατοπροσφιλών μας προσώπων, αποτελεί θα λέγαμε κατά κάποιο τρόπο ευκαιρίαγια να επιστρέψουμε προς τον Θεό και την Αγία Tου Εκκλησία με την αληθινήμετάνοια.

Η απασχόληση των πιστώνμε τα μνημόσυνα μπορεί να χαρακτηριστεί ως ένα καλό εργόχειρο που κατεργάζεταιμε την προσεκτική μελέτη του τη σωτηρία μας. Για το λόγο αυτό πιστεύουμεότι η επιστροφή της καλής συνήθειας της παρασκευής των κολλύβων τωνκεκοιμημένων μας, δεν συνιστά μόνο επιστροφή στις ρίζες και τις παραδόσειςμας, αλλά είναι και πράξη που βοηθά την ίδια την ψυχή μας. Επίσης είναιαλήθεια ότι στη χειρόγραφη παράδοσή μας εντοπίζουμε εκτός της νεκρωσίμουευχής της πολύ γνωστής και πολύ παλαιάς «ο Θεός των πνευμάτων…» καιτην ευχή εις πενθούντας: « Κύριε των δυνάμεων η παρηγοριά των θλιβομένωνκαι η παράκληση των πενθούντων και η βοήθεια όλων αυτών που έχουν χάσειτο θάρρος τους, τους συνεχομένους από το πένθος του κεκοιμημένου, παρηγόρησεμε τη δική σου ευσπλαχνία και θεράπευσε κάθε πόνο που υπάρχει μέσα βαθειάστην καρδιά τους κι ανάπαυσε το δούλο σου που έχει κοιμηθεί με την ελπίδατης αναστάσεως και της αιωνίου ζωής, στον κόλπο του Αβραάμ. Συ είσαιη ανάστασις και ζωή κι η ανάπαυση…».

Η ευχή αυτή σ’ολόκληρητην χειρόγραφη παράδοσή μας ακολουθεί την πρώτη ευχή. Αυτό σημαίνειότι η Εκκλησία μας εφρόντιζε και φροντίζει όχι μόνο για τους κεκοιμημένους,αλλά και για τα ζωντανά μέλη της που έχουν ανάγκη παραμυθίας και παρακλήσεωςμπροστά στο μυστήριο του θανάτου. Η ανάγνωση αυτής της ευχής πρέπει καιεπιβάλλεται να ξαναμπεί σε χρήση στο Ευχολόγιό μας και όχι μόνο κατάτην ακολουθία του μνημοσύνου, αλλά και κατά την εξόδιο νεκρώσιμο ακολουθία. Μία θέση που της ανήκει, και που θα δώσει μεγάλη παρηγοριά στους συγγενείςτων κεκοιμημένων που περιμένουν κι αυτοί με τόση λαχτάρα να ακούσουνλόγους παραμυθίας από τα στόματα των κληρικών που τελούν τις νεκρώσιμεςεπιμνημόσυνες δεήσεις και ακολουθίες.

Εκτός αυτών τα μνημόσυναωφελούν τους ζωντανούς, διότι « αναπτύσσεται η αγάπη μεταξύ των ζώντωνκαι τεθνεώτων». Η ωφέλεια συνδέεται άμεσα με τη χριστιανική αρετή. Ενισχύεται η πίστις στην πέραν του τάφου ζωή. Ενισχύεται η ελπίδαστο έλεος του Θεού. Διακηρύσσεται η διαρκής παρουσία του Χριστού στονκόσμο. Διδάσκεται ότι ο άνθρωπος είναι ουρανοπολίτης. Μεταβαίνειαπό τη στρατευομένη Εκκλησία της γης, στη Θριαμβεύουσα Εκκλησία τουουρανού. Ο Χριστός εισακούει τις δεήσεις όλων και λυγίζει μπροστά στιςπρεσβείες της Θεοτόκου και των Αγίων.

Η ελπίδα της σωτηρίαςτων χριστιανών δεν χάνεται μετά το θάνατο. Επειδή εισακούει ο φιλάνθρωποςΘεός τις δεήσεις της Εκκλησίας μας , παρέχεται συγχώρεση των αμαρτημάτωνσ’ αυτούς χάρη των οποίων τελούνται τα μνημόσυνα. Η οριστική απόφασιςτου Θεού για τη μέλλουσα αμοιβή ή τιμωρία δεν εκδόθηκε ακόμη. Αυτήεπιφυλάσσεται για τη Δευτέρα κι Φρικτή Παρουσία. Μέχρι τότε η Εκκλησίαμπορεί να αναπέμπει δεήσεις και ικεσίες για τα μέλη της. Όπως στη στρατευομένηΕκκλησία αυτοί που βρίσκονται σε εκκλησιαστική τιμωρία για τις αμαρτίεςπου διέπραξαν, στερούνται τα θεία μυστήρια, έτσι και στη θριαμβεύουσα,αυτοί που πέθαναν με τις αμαρτίες που διέπραξαν είναι μακριά από τουςαγίους και τους δικαίους. Με τις δεήσεις και ικεσίες υπέρ των κεκοιμημένωναναπτύσσεται η φιλαδελφεία. Ανακουφίζονται οι ζώντες και θλιβόμενοιγια τον θάνατο του προσφιλούς των προσώπου. Και τούτο , διότι ο θάνατοςείναι πικρός, δημιουργεί θλίψη αφόρητη. Χωρίζει απότομα τους προσφιλείς.Η προσευχή και το μνημόσυνο είναι ο μόνος τρόπος επικοινωνίας μαζίμε τα προσφιλή μας πρόσωπα που εξεδήμησαν από τον παρόντα κόσμο.

Έτσι ενθυμούμεθατη ματαιότητα του κόσμου και των πραγμάτων αυτού. Αυτό δε συνιστά παρακίνησηπρος την ενάρετη πολιτεία. Ενθάρρυνση για ευεργεσίες και αγαθοεργίες.Γι’ αυτό και τονίζει ο ιερός Δαμασκηνός, «Ο Θεός θέλει ώστε ό ένας μετον άλλο όλοι να ευεργετούμεθα και ζώντες και μετά θάνατον», αφού προσφέρουμε«Χριστόν σφαγιασμένον ζητώντας συγχώρεση από το φιλάνθρωπο Θεό καιγια τα δικά μας αμαρτήματα αλλά και «υπέρ αυτών» των κεκοιμημένων»..."

Ο Άγιος Ιερομάρτυς Χαράλαμπος

2012-02-10T10:28:00.001+02:00

Ὁ Ἅγιος Χαράλαμπος ἦταν ἱερεὺς στὴ Μαγνησία τῆς Μικρᾶς Ἀσίας καὶ ἔζησε ἐπὶ αὐτοκρατορίας τοῦ Σεπτιμίου Σεβήρου (193 – 211 μ.Χ.). Ὅταν τὸ ἔτος 198 μ.Χ. ὁ Σέβηρος ἐξαπέλυσε ἀπηνὴ διωγμὸ κατὰ τῶν Χριστιανῶν, ὁ ἔπαρχος τῆς Μαγνησίας Λουκιανός, συνέλαβε τὸν Ἅγιο καὶ τοῦ ζήτησε νὰ ἀρνηθεῖ τὴν πίστη του. Ὅμως ὁ Ἅγιος ὄχι μόνο δὲν τὸ ἔκανε αὐτό, ἀλλὰ ἀντίθετα ὁμολόγησε στὸν ἔπαρχο τὴν προσήλωσή του στὸν Χριστὸ καὶ δήλωσε μὲ παρρησία ὅτι σὲ ὁποιοδήποτε βασανιστήριο καὶ νὰ ὑποβληθεῖ δὲν πρόκειται νὰ ἀρνηθεῖ τὴν πίστη τῆς Ἐκκλησίας. Τότε ἡ σκοτισμένη καὶ σαρκικὴ ψυχὴ τοῦ Λουκιανοῦ ἐπέτεινε τὴν ὀργή της καὶ διέταξε νὰ ἀρχίσουν τὰ φρικώδη βασανιστήρια στὸ γέροντα ἱερέα. Πρῶτα τὸν γύμνωσαν καὶ ὁ ἴδιος ὁ Λουκιανός, παίρνοντας τὸ ξίφος του προσπάθησε νὰ πληγώσει τὸ σῶμα τοῦ Ἁγίου. Ὅμως ἀποκόπηκαν τὰ χέρια του καὶ ἔμειναν κρεμασμένα στὸ σῶμα τοῦ Ἱερομάρτυρα καὶ μόνο ὕστερα ἀπὸ προσευχὴ τοῦ Ἁγίου συγκολλήθηκαν αὐτὰ πάλι στὸ σῶμα καὶ ὁ ἡγεμόνας κατέστη ὑγιής. Βλέποντας αὐτὸ τὸ θαῦμα τοῦ Ἁγίου πολλοὶ ἀπὸ τοὺς δημίους πίστεψαν στὸν ἀληθινὸ Θεό.

Μὲ τὸ ζόφο στὸ νοῦ καὶ μὲ τὴ θηριωδία στὴν καρδιά, ὁ ἔπαρχος ἔδωσε ἐντολὴ νὰ διαπομπεύσουν τὸν Ἅγιο καὶ νὰ τὸν σύρουν διὰ μέσου τῆς πόλεως μὲ χαλινάρι. Τέλος, διέταξε τὸν ἀποκεφαλισμὸ τοῦ Ἁγίου, ὁ ὁποῖος μὲ τὸ μαρτύριό του ἔλαβε τὸ ἁμαράντινο στέφανο τῆς δόξας.

Τμήματα τῆς τιμίας κάρας αὐτοῦ φυλάσσονται στὴ ἱερὰ μονὴ Ἁγίου Στεφάνου Μετεώρων καὶ στὸν ὁμώνυμο προσκυνηματικὸ ναὸ τῆς κωμοπόλεως Θεσπιῶν τῆς Βοιωτίας.

Ἀπολυτίκιον. Ἦχος δ’. Ταχὺ προκατάλαβε.

Ὡς στῦλος ἀκλόνητος, τῆς Ἐκκλησίας Χριστοῦ, καὶ λύχνος ἀείφωτος, τῆς οἰκουμένης σοφέ, ἐδείχθης Χαράλαμπες· ἔλαμψας ἐν τῷ κόσμῳ, διὰ τοῦ μαρτυρίου, ἔλυσας καὶ εἰδώλων τὴν σκοτόμαιναν μάκαρ· διὸ ἐν παρρησίᾳ Χριστῷ, πρέσβευε σωθῆναι ἡμᾶς.

Κοντάκιον. Ἦχος δ’. Ἐπεφάνης σήμερον.

Ὡς φωστὴρ ἀνέτειλας ἐκ τῆς Ἑῴας, καὶ πιστοὺς ἐφώτισας, ταῖς τῶν θαυμάτων σου βολαῖς, Ἱερομάρτυς Χαράλαμπες· ὅθεν τιμῶμεν, τὴν θείαν σου ἄθλησιν.

Μεγαλυνάριον.

Τὸν ἐν Ἀθλοφόροις ἱερουργόν, καὶ ἐν ἱερεῦσιν, ἱερώτατον Ἀθλητήν, τῶν θαυμάτων ῥεῖθρα, πηγάζοντα τῷ κόσμῳ, τὸν μέγαν Χαραλάμπην, ὕμνοις τιμήσωμεν.

Ακολουθία της Κυριακής του "Ασώτου"

2012-02-09T09:06:00.002+02:00

Επισκεφθείτε το μενού "Τυπικό του Ενιαυτού" για να εκτυπώσετε (ακολουθώντας τις οδηγίες) την Ακολουθία της Κυριακής του "Ασώτου".

"Ενοριακά Νέα"

2012-02-04T16:28:00.003+02:00

Διαβάστε το 13ο και το 14ο τεύχος των μηνών Ιανουαρίου & Φεβρουαρίου 2012. Από την Κυριακή 5 του μηνός, θα διατίθεται ΔΩΡΕΑΝ το τεύχος του μηνός Φεβρουαρίου από τους Ιερούς Ναούς της Ενορίας μας.

Τεύχος 13ο - Πατήσετε εδώ

Τεύχος 14ο - Πατήσετε εδώ

Το Τριώδιο

2012-02-03T11:21:00.005+02:00

Το Τριώδιο αποτελείτο κινητό εκείνο τμήμα του εκκλησιαστικού έτους που προπαρασκευάζειγια τον άξιο εορτασμό των Παθών και της Αναστάσεως με ανάλογα βιώματα,πνευματική καλλιέργεια και συμμετοχή, με αγώνα μετανοίας, προσευχήςκαι νηστείας.Περιλαμβάνει δέκα Κυριακές. Από την Κυριακή του Τελώνουκαι Φαρισαίου μέχρι τον Εσπερινό του Μ. Σαββάτου.

Διαιρείται σε δύοτμήματα. Το προ της Νηστείας (ΚυριακήΤελώνου και Φαρισαίου, Ασώτου, Απόκρεω, Τυροφάγου) και της ΜεγάληςΤεσσαρακοστής και της Μ. Εβδομάδας δηλαδή έξι εβδομάδες και μία (Α’Κυριακή των Νηστειών – της Ορθοδοξίας, Β’ Κυρ. Νηστειών- Αγ. ΓρηγορίουΠαλαμά, Γ’ Κυρ. Νηστειών- Σταυροπροσκυνήσεως, Δ’ Κυρ. Νηστειών –Αγ. Ιωάννου της Κλίμακος, Ε’ Κυρ. Νηστειών- Οσίας Μαρίας της Αιγυπτίας,Στ’ Κυρ. Νηστειών- Βαΐων και η Μεγάλη Εβδομάδα).

Το Τριώδιο διαμορφώθηκε σε τελική μορφήγύρω στον 15ο αιώνα. Ονομάστηκε Τριώδιο γιατί οι Κανόνες κατά τις καθημερινέςακολουθίες του Όρθρου περιλαμβάνουν τρεις ωδές την η’, θ’ και μια απότις πρώτες ωδές.

Κυριακή Τελώνου και Φαρισαίου: Η συντριβήτης καρδιάς και η ταπεινόφρονη αποφυγή του φαρισαϊκού εγωισμού ανοίγειτις πύλες της αληθινές μετάνοιας και του θείου ελέους.

Κυριακή Ασώτου: Τονίζεταιτο πνεύμα της μετάνοιας και το μεγαλείο της χριστιανικής ελευθερίας.

Κυριακή των Απόκρεω: Προηγείταιτο Ψυχοσάββατο υπέρ «πάντων των απ’ αιώνος κοιμηθέντων ευσεβώς επ’ελπίδι αναστάσεως ζωής αιωνίου». Ακολουθεί την Κυριακή η υπόμνησητης μελλούσης κρίσεως και η προτροπή για μετάνοια. Ο Χριστός εμφανίζεταιεπί θρόνου δόξης.

Κυριακή της Τυροφάγου ή του απωλεσθέντοςΠαραδείσου της τρυφής: Μετά την προπαρασκευή των ψυχών προς μετάνοιαναρχίζει και η σωματική συμμετοχή στη νηστεία.

Η Μεγάλη Τεσσαρακοστή έχει βασικό χαρακτηριστικότης την εγκράτεια και τη νηστεία. Προβάλλει συνταρακτικά πρότυπα.

Α’ Κυριακή των Νηστειών ή της Ορθοδοξίας. Το Σάββατοτο παράδειγμα του Αγ. Θεοδώρου, που μας θυμίζει πόσο δυνατή είναι ηζωντανή πίστη. Την Κυριακή της Ορθοδοξίας η αναστήλωση των εικόνων,η νίκη των καθαρών των πνευματικών ανθρώπων απέναντι σε κάθε πλάνηκαι αίρεση.

Β’ Κυριακή των Νηστειών- Αγ. Γρηγορίουτου Παλαμά: Κεντρικό θέμα η νηστεία, η προσευχή και η έντονη άσκησητης ελεημοσύνης. Αυτά βοηθούν τον εσωτερικό καθαρμό. Πρότυπο οΑγ. Γρηγόριος ο Παλαμάς. Στο πρόσωπό του συγκεντρώνεται σοφία και γνώσηπου ανθίζουν από μια βαθειά ορθόδοξη πίστη.

Γ’ Κυριακή των Νηστειών- της Σταυροπροσκυνήσεως. Τώρα υμνείταιο Σταυρός, ο «της εγέρσεως Χριστού τας αυγάς φωτοβολείν». Ο άνθρωποςτοποθετείται απέναντι στο Σταυρό. «Όστις θέλει οπίσω μου ελθείν απαρνησάσθωεαυτόν και αράτω τον σταυρόν αυτού». Ο Σταυρός προβάλλεται ως στήριγμακαι βοήθεια.

Δ’ Κυριακή των Νηστειών- Αγ. Ιωάννουτης Κλίμακος. Μετά την άσκηση ο δρόμος της ανυψώσεως. Ο Αγ. Ιωάννηςτης Κλίμακος προσφέρει την ανθρώπινη εμπειρία της μυστικής ανόδου.

Ε’ Κυριακή των Νηστειών – της ΟσίαςΜαρίας της Αιγυπτίας. Βαθειά συνειδητή μετάνοια. Πρότυπον ηΟσία Μαρία η Αιγυπτία, η πρώην αμαρτωλή, ασκήτρια της ερήμου για47 ολόκληρα χρόνια. Την Τετάρτη ο Μέγας Κανόνας και την Παρασκευή οΑκάθιστος Ύμνος.

ΣΤ’ Κυριακή των Νηστειών- Βαΐων: ( Το Σάββατοη ανάσταση του Λαζάρου). Η θριαμβευτική είσοδος του Ιησού στα Ιεροσόλυμα.

Μεγάλη Εβδομάδα: Είσοδος στοχώρο του μυστηρίου. Η Μεγ. Τεσσαρακοστή μάς προετοίμασε με τη χάρητου Θεού και τη δική μας προσπάθεια, στην ταπεινοφροσύνη, στη μετάνοια,στην προσοχή, την άσκηση, την νηστεία και προσευχή για τη συμμετοχή μαςστη θεία Κοινωνία.

Στην πορεία των ημερών η δική μας προσπάθειαπαίζει βασικό ρόλο. Η χάρη του Θεού τον αποφασιστικό. Η είσοδος μαςστο χώρο του αγίου και η ζωή μας μέσα στον κόσμο του «φρικτού» και συνάμα«γοητευτικού μυστηρίου» της ανθρώπινης ύπαρξης μπορεί να γίνει πραγματικότητα.

Η Υπαπαντή του Χριστού

2012-02-02T11:03:00.002+02:00

Νῦν ἀπολύεις τὸν δοῦλόν σου, Δέσποτα...

Υπαπαντή σημαίνει υποδοχή. ΟΣυμεών υποδέχθηκετον Χριστό και τονπήρε στην αγκαλιά του. Είναι μίασπουδαία εορτήμε πλούσιο περιεχόμενο και μεγάλη ιστορία και προϊστορία.

Η βάση της φτάνει στα χρόνια του Μωϋσή και των Φαραώ της Αιγύπτου.Οι Εβραίοι κακοπερνούν, δουλεύουν σκληρά για τους Αιγυπτίους, υποφέρουν, υφίστανταιτα πάνδεινα, για να μη σηκώνουν κεφάλι. Αποδεκατίζονται, μειώνεται οπληθυσμός τους, για να μη κινδυνεύσουν από αυτούς οι Αιγύπτιοι.

Ο Θεός έβλεπετα βάσανά τους, άκουετους στεναγμούς τους και τους λυπόταν. Έστειλε τον Μωϋσή νατους ελευθερώσει, να τους βγάλει από την δουλεία του Φαραώ και να τους οδηγήσει πίσω στην πατρίδα τους, στη γη της επαγγελίας.

Εκείνοςσκληρός και υπερήφανος δεν θέλησε να υπακούσει. Έκανε την ζωή τους ακόμηπιο δύσκολη και μαρτυρική. Αναγκάσθηκε όμως να γονατίσεικαι να δεχτεί να τους αφήσεινα φύγουν μετά τις δέκα πληγές, που του έστειλε ο Θεός καικυρίως με την τελευταία, κατά την οποία άγγελος Κυρίου εφόνευσε τα πρωτότοκα αγόριατων Αιγυπτίων, όπωςκαι τον πρωτότοκο γυιό του Φαραώ.

Από το θανατικό αυτό γλύτωσαν τα πρωτότοκα των Εβραίων. Έτσι, θα λέγαμε, ήτανχρεωμένοι, τα χρωστούσαν στο Θεό. Κάθε ένας που έφερνε το πρώτο παιδί στον κόσμο, έπρεπε να το αφιερώσει στην υπηρεσίατου Θεού. Ἀργότερα, ότανέγιναν οι Λευΐτες και υπηρετούσαν εκείνοι στο Ναό, έπαιρναντα παιδιά τους πίσω, αφού κατέβαλαν κάποιο αντίτιμο, πέντεσίκλους δηλαδή δέκα πέντε χρυσές δραχμές και θυσίαζαν ένα χρονιάρικο αρνί. Ανήταν φτωχοί μπορούσαν να προσφέρουν ένα ζευγάρι περιστέρια η δύο τρυγόνια, η ακόμη να μη δώσουντίποτε, ανήταν πολύ φτωχοί.

Αυτό το προηγούμενο αναφερότανακόμη και στα πρωτότοκα αρσενικά των ζώων. Έπρεπε να ξεχωρίζωνται και να προσφέρωνται στο Θεό. Αυτή η αφιέρωση ήταν σημείο αναγνωρίσεωςτης ευεργεσίας του Θεού και απόδειξις, ότι ανήκουν σ Αὐτόν. Είπε ο Θεός στον Μωϋσή: «Εν γαρ χειρί κραταιά εξήγαγέ σε Κύριος ο Θεός εξ Αιγύπτου».

Όταν το αγόριγινόταν σαράντα ημερώνκαι το κορίτσι ογδόνταημερών το πήγαιναν στο Ναό, για τον καθαρισμό τουπαιδιού και της μητέρας του. Έτσι λοιπόν, όταν ο Χριστός έγινε σαράντα ημερών, τον πήραν ηΠαναγία και οΙωσήφ και από την Βηθλεέμ, που ήταν ακόμη, πήγαν στα Ιεροσόλυμα, στο Ναό του Σολομώντος, για να κάνουν ο,τι όριζε ο νόμος του Θεού.

Ασφαλώς μπορούσαν να μη πάνε, δεν ήταν υποχρεωμένοι να τοκάνουν, γιατί δεν ήτανμία απλήγέννησις ενόςκοινού ανθρώπου. Εδώέχουμε υπερφυσική γέννηση, την σάρκωση του Θεού. Όμως εφαρμόζουν τον Νόμο του Θεού, όλες τις διατάξεις, για να μη τους κατηγορήσει κανείςσαν παραβάτες, αλλάκαι να δώσουν σε μας το καλό παράδειγμα, ότι πρέπει να σεβόμαστε τον Νόμο του Θεού και να εφαρμόζουμε στην πληρότητά του το θείο θέλημα.

Εμείςπολλές φορές σκεφτόμαστε ελαφρά τη καρδία, ότι θα μπορούσαμε να μη κάνουμε το ένα η να αποφύγουμε το άλλο, κάτι που είναι μεγάλο λάθος.

Ο Χριστός που έδωσετον νόμο στον Μωϋσή, όταν προσέλαβε την ανθρώπινη σάρκα, έπρεπε να τον εφαρμώσει. Λέει οάγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς: Το έκανε χάριν υπακοήςστο νόμο, που οίδιος έδωσε. Η ανυπακοή του πρώτου Αδάμ είχε συνέπεια την πτώση και την φθορά. Η υπακοή του νέου Αδάμ, του Χριστού, επανέφερετην ανθρώπινηφύση στον Θεό και θεράπευσε τον άνθρωπο από την ευθύνη της παρακοής.

Εκεί στο Ναό βρίσκεται ένας γέροντας, πολύ μεγάλος στην ηλικία, οπρεσβύτης Συμεών. Πήγε την ίδια ώρα με την Παναγία καιτον Ιωσήφ, εμπνεόμενοςκαι καθοδηγούμενος από το Άγιο Πνεύμα.

Κάποιαφορά διαβάζοντας το βιβλίο του προφήτη Ησαΐα που υπήρχε ηδιαταγή την εποχή εκείνη να μεταφραστεί στην ελληνιθκή γλώσσα, έφτασε στο σημείο που λέει ο προφήτης, «ιδού η Παρθένος ενγαστρί έξει...». Κάποια παρθένος θαγεννήσει. Δεν μπορούσε να το πιστέψει, πως είναι δυνατόν να είναιπαρθένος και να γεννήσει. Δεν το χωρούσε ο νους του.

Έφτασε στο σημείο να σκεφτεί, ότι έκανε λάθος ο προφήτης, μάλλον θα ήθελε να γράψει, ότι κάποια γυναίκα θα γεννούσε.Έκανε μάλιστα να βγάλει ένα μικρό μαχαιράκι, για να ξύσει, να σβύσει την λέξη.Εκείνη την στιγμή άγγελος Κυρίου του έπιασε το χέρι και τον σταμάτησε. Να μεταφράσεις ο,τι βλέπεις, ο,τι είναι γραμμένο, του είπε, γιατί δεν είναι λάθος. Όντως η Παρθένος θα γεννήσει υιόν κι ἐσύ δεν θα πεθάνειςπριν γίνουν αυτά. Θα αξιωθείς να τον δεις και νατον γνωρίσεις.

Το θέμααυτό τον απασχολούσε σοβαρά καισυνέχεια. Δεν έφευγεαπό το μυαλό του. Κάποια μέρα που έκανε βαρκάδα στο Νείλο ποταμό η κατ ἄλλους στη θάλασσα, πέταξεμέσα στο νερό το δαχτυλίδι, που φορούσε, και είπε, «όσο εγώ θα μπορέσω να βρω το δαχτυλίδι αυτό, άλλο τόσο και η παρθένος θα γεννήσει παιδί».

Μετά απόμέρες αγόρασεψάρια και τα έδωσενα τα μαγειρέψουν. Στο πρώτο ψάρι που άνοιξε, για να φάει,βρήκε μέσα το δαχτυλίδι! Τότε πείσθηκε ότι, όσο παράξενο και ανείναι, μπορεί να γίνει.

Τελείωσανοι εργασίες της μετάφρασης και οι ερμηνευταί πήγαν στα σπίτια τους. Έφυγε και ο Συμεών για την πατρίδα του, τα Ιεροσόλυμα. Τα χρόνιαπερνούσαν, ένας-έναςόλοι οι δικοί του, οι συγγενείς, οι γνωστοί του πέθαιναν, αλλά αυτός εξακολουθούσενα ζει. Έφτασεκαι ξεπέρασε τα 270 χρόνια.

Κάποιαφορά, που καθόταν στο σπίτι του, δέχθηκε μία εσωτερική παρόρμηση. Σαν να κάποιος τον έσπρωξε και του είπε ναπάει στο ναό του Σολομώντος. Σηκώθηκε με τρεμάμενα πόδια και σιγά-σιγά πήγε στο ναό. Εκείνητην ώραέφτασαν και η Παναγία με τον Ιωσήφ και τον Χριστό στην αγκαλιά.

Το ΆγιοΠνεύμα του απεκάλυψε, ότιαυτή είναι ηΠαρθένος, για την οποία έγραψε ο προφήτης Ησαΐας και αυτό είναι το παιδί, που γέννησε. Αυτός είναι ο Μεσσίας, που περίμενε τόσα χρόνια και ο ίδιος, αλλά και οκόσμος όλος.

Είναι συγκινητική ηστιγμή που οΧριστός προσφέρεται ως νήπιο στο Ναό. Ο προαιώνιος Θεός,που διακρατεί και διευθύνει τον κόσμον όλον, τα πάντα,παρουσιάζεται ωςβρέφος στο Ναό, ευρισκόμενος στην αγκαλιά της μητέρας του.Είναι νήπιο και ταυτόχρονα προαιώνιος Θεός.

Ο άγιος Συμεών πήρε τον Χριστό στα τρεμάμενα χέρια του και συγκινημένοςευλόγησε τον Θεό. Δεν ήτανιερεύς, όπως λένε κάποιοι, αλλά ανώτερος του ιερέως. Ήτανπνευματοκίνητος.

Το ΆγιοΠνεύμα δεν αποκαλύπτειτα θεία μυστήρια σε ανθρώπους, που είναι ακάθαρτοι. Εκείνοτον καθοδηγούσε και τον ενίσχυε. Λέει ο προφήτης Ησαΐας:Ισχύσατεχείρες ανειμέναι και γόναταπαραλελυμένα... Ἰσχύσατε, μη φοβήσθε. Το Άγιο Πνεύμα ενίσχυσε τα πόδια του , για να πορευθούν στο Ιερό, αλλά ενίσχυσε και τα χέρια του, για να κρατήσουν τον Χριστό. Γι αὐτόν λέει και ο Μέγας Αθανάσιος: Ωςπρος την φύση άνθρωπος, αλλ ὡς προς την αρετήν άγγελος.

Εκεί στο ναό βρισκόταν κάποια Άννα προφήτις, που αναγνώρισε τον Θεό και διεκήρυξε, ότι Αυτός είναι ο λυτρωτής του κόσμου. Μέρα-νύχτα βρισκόταν μέσα στο ναό και ποτέ δεν απομακρυνόταν από αυτόν. Λάτρευε τον Θεό με αδιάλειπτη προσευχή και συνεχήνηστεία.

Κάποιοςερμηνευτής των θείων Γραφών να πως ερμηνεύει το χωρίο αυτό του Ευαγγελίου. Πήγαινε το πρωΐ στο ναό για την πρωϊνή ακολουθία και δεν έφευγε. Συμμετείχε στην λατρεία του Θεού και στην προσευχή, αλλά δεν έφευγεούτε καν απομακρυνόταναπό τον ναό, παρά μόνο αφού τελείωνε και η τελευταία βραδυνήακολουθία. Και αυτό γινόταν κάθε μέρα. Είχε συνδέσει όλη της την ζωή με τον ναό και την λατρεία του Θεού.

Πόσο πολύπρέπει να μας διδάξει το παράδειγμα αυτό και η διαγωγή της ΑγίαςΆννης της προφήτιδος όλους μας και πολύπερισσότερο εκείνους,που ποτέ δεν πατούν στην Εκκλησία η πηγαίνουν στη θείαΛειτουργία κατά τα τελευταία λεπτά, σαν να ήταν κάποιο πάρεργο,κάτι χωρίς αξία. Και όμωςστο θέατρο ηστον κινηματογράφο η στο ποδόσφαιρο πηγαίνουν από πολύ ενωρίςπριν αρχίσειη παράσταση η ο αγώνας. Η θείαΛειτουργία, το μυστήριο των μυστηρίων ούτε τόσο δεν αξίζει; και μετά θέλουμε να λεγόμαστε καλοί χριστιανοί...

Ο πρεσβύτης Συμεών οδηγήθηκε στο ναό από το ΆγιοΠνεύμα. ΗΑγία Άννα έμενε εκεί συνεχώς. Έτσι και οι δύο αξιώθηκαννα δουν τον Χριστό. Η ένωση με τον Χριστό προϋποθέτει και ανάλογο βίο. ΟΣυμεών ήτανδίκαιος, δηλαδή ενάρετος. ΗΆννα ζούσε εν χηρεία βίο καθαρόκαι άμωμο.

Μετά από αυτά λέει οάγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, πόσομεγάλο κακό κάνει ηπορνεία, ηακάθαρτη ζωή. Ο άνθρωπος αυτός δεν μπορεί ναέχει σχέση με τον Χριστό. Κρατώντας τον Χριστό στην αγκαλιά του εδόξασεκαι ευχαρίστησε τον Θεό, που τον αξίωσε να δει τονσωτήρα του κόσμου.

Τώρα, Κύριε, αφούτα είδα όλα, μπορείς να με πάρεις από αυτόν τον μάταιοκόσμο. «Νυν απολύεις τον δούλόν σου, Δέσποτα...». Είναι συγκλονιστική ησκηνή αυτή. Ασφαλώςδεν θα μπορούσε να γίνει αυτό, αν τα χέρια του δεν ενισχυόταν από το ΆγιοΠνεύμα, όπως προείπαμε.

Ζητάει τηνλύση της ψυχής από το σώμα. Λέει ο ιερός Θεοφύλακτος, είναι δεσμός το σώμα για την ψυχή, είναι φυλακή, γι αὐτό οι άγιοι, οι ενάρετοιδεν φοβούνται τον θάνατο. Ο θάνατος θα τουςφέρει κοντά στον Θεό, που αγαπούν και ποθούν. Αυτή η λύση είναι ειρήνη, είναι ευλογία. Ζητάει την έξοδο της ψυχής απότο σώμα και το θεωρεί ανάπαυση.

Εμείς γιατί τρέμουμε αυτήτην λύση; Μήπως φταίει η ζωή μας και η κατάστασή μας; Δεν θέλουμε αυτήν την λύση, γιατί ξέρουμε την μαςπεριμένει, ξέρουμε τι θα συναντήσουμε, τι κρύβεται πίσω από τον θάνατό μας. Δεν μας συμφέρει, μα και δεν λέμε να μετανοήσουμε, ναδιορθωθούμε.

Ήθελε λοιπόν να πορευθεί στον Άδη και για έναν ακόμη λόγο, να αναγγείλειτην χαρμόσυνη είδηση, ότι ήρθε ο Μεσσίας, ο λυτρωτής του κόσμου. Λέει ο άγιος Αθανάσιος, βιαζόταννα πάει στον Άδη, για να μη προλάβουν να αναγγείλουν το γεγονός τανήπια, που επρόκειτονα σφαγούν από τον Ηρώδη. Τα νήπια είναιγοργά και ευκίνητα, ενώαυτός γέρων και βραδυκίνητος. Επομένως ο Συμεών είναι ο πρώτος κήρυξ του Άδη.

Αλλά δεν είπε μόνο αυτά. Φωτισμένος από το Άγιο Πνεύμα είπε και άλλα προφητικά λόγια. Ούτος κείται εις πτώσινκαι ανάστασινπολλών εν τω Ισραήλ και εις σημείον αντιλεγόμενον. Ἄλλοιθα τον δεχτούν και άλλοι θα τον απορρίψουν. Πολλές συζητήσειςθα γίνωνται γύρω απότο πρόσωπό του. Κάποιοι θα τον πιστέψουν και κάποιοι άλλοι θα τον αρνηθούν.

Αυτό γινόταν και τότε στην εποχή του, γινόταν μέσαστο διάβα των αιώνων, γίνεται ακόμη και σήμερα. Όσοι τον πιστεύουν,σώζονται. Όσοιτον πιστεύουν ζουν ζωή αναστημένη, αγία και πνευματική ζωή. Όσοι τον αρνούνται πέφτουν καιτσακίζονται. Τρώνε τα μούτρα τους, χάνονται, καταστρέφονται. Η ζωή τους είναι κόλαση και εδώ και εκεί. Παράδειγμα οΓολγοθάς. Έναςληστής πιστεύει και σώζεται, ενώ ο άλλος αμφισβητεί, απιστείκαι καταδικάζεται.

Ο Χριστός είναι σημείο αντιλεγόμενο. Ταλαντεύονται οι άνθρωποι για το τι είναι οΧριστός, Θεός ηάνθρωπος; Εμείς είμαστε βέβαιοι, ότι είναι τέλειος Θεόςκαι τέλειος άνθρωπος. Πεινά, διψά, δέχεται το μαρτύριο, σταυρώνεται, πάσχει, κλαίει στοντάφο του φίλου του Λαζάρου. Αλλά και κάνει θαύματα, εκδιώκει δαιμόνια, ανασταίνει νεκρούς, ανοίγειμάτια τυφλών, θεραπεύει λεπρούς κ.α.

Αυτόαναφέρεται και στη ζωή της Εκκλησίας, που είναιτο πραγματικό σώμα του Χριστού. Άλλοι σώζονται, αφού παραμείνουν στην Εκκλησία και άλλοι καταδικάζονται αρνούμενοιτο σωτηριώδες έργοτου. Θα είναι εις πτώσιν και ανάστασιν πολλών και στην άλλη ζωή. Όλοιθα τον δουν, αλλάγια άλλουςθα είναι κόλασις, για άλλους παράδεισος.

Ο σαραντισμός, που γίνεται σήμερα, έχει αρχή και βάση την υπαπαντή του Κυρίου. Είναι καθαρισμός της γυναίκας και ευχαριστία προς τον Θεό.

Σαράντα ημέρεςμετά που θα γεννήσει η μητέρα και αφού καθαρίσει από τα κατάλοιπα της γέννας, καθαρή και λουσμένη παίρνει το παιδί και τοπηγαίνει στην Εκκλησία, για να το προσφέρει στο Θεό.

Εμείς το προσφέρουμε στο Θεό, αλλά ο Ιερεύς μας το δίνειπάλι πίσω, για να το μεγαλώσουμε όπως θέλει ο Θεός.Όποιος δεν το κάνει, θα είναι υπεύθυνος και υπόλογοςστο Θεό.

Λέει οάγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, ότι αυτούς τους γονείςσαν εγκληματίεςθα τους καταδικάσει ο Θεός. Μη λησμονούμε, ότι είμαστε συνεργοί Θεού, όπως λέει ο απόστολος Παύλος. Συνεργοί και στην γέννηση νέων ανθρώπων, αλλάσυνεργοί και στην καλή διαπαιδαγώγηση.

Αφούετέλεσαν όλα όσα προέβλεπε ο Νόμος, η Παναγία με τον Χριστό και τον Ιωσήφ γύρισαν πίσω στηνπατρίδα τους. Εκείμεγάλωνε και προέκοπτε σε ηλικία και σοφία καισιγά-σιγά, ανάλογαμε την ηλικία, φαινόταν ησοφία που οείχε Χριστός.

Έτσι πρέπει κι ἐμεῖς να ζούμε, πάντοτεσύμφωνα με το θείο θέλημα. Να προκόπτουμε πνευματικά, να φτάσουμε στο μέτρο ηλικίας του πληρώματος του Χριστού. Μη συγκρίνουμε τους εαυτούς μας με άλλουςανθρώπους. Δεν είναι το μέτρο μας αυτοί.

Έλεγε ο μακαριστός π. Παΐσιος, εάν συγκρίνω τον εαυτό μου με τους άλλουςανθρώπους, νομίζω πως κάτι είμαι και αυτό με αναπαύει. Ανόμως συγκρίνω τον εαυτό μου με τους αγίους η με τον Χριστό, τότε διαπιστώνω, ότι είμαι τενεκές.

Να κοιτάξουμε λοιπόν να προοδεύσουμε κατά Θεόν,για να επιστρέψουμε στην αληθινή πατρίδα μας, πουείναι ο ουρανός. Αμήν.

Η πανήγυρις του Ι. Ν. Αγίου Αντωνίου

2012-01-19T10:00:00.007+02:00

Με ιδιαίτερη λαμπρότητα και Βυζαντινή μεγαλοπρέπεια εορτάστηκε η μνήμη του Οσίου πατρός ημών Αντωνίου του Μεγάλου & Καθηγητού της Ερήμου, στον ομώνυμο Ιερό Ναό της πόλεώς μας.

Το απόγευμα της Δευτέρας 16 Ιανουαρίου, τελέστηκε ο πανηγυρικός Εσπερινός στον οποίο χοροστάτησε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πέτρας & Χερρονήσου κ. ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ, ο οποίος εκήρυξε και τον θείο λόγο, ενώ παρευρέθηκαν, ο Αντιδήμαρχος της πόλεως Αγίου Νικολάου κ. Μιχαήλ Σγουρός, Κληρικοί των ενοριών του Αγίου Νικολάου αλλά και πλήθος πιστών.

Το πρωί της Τρίτης 17 Ιανουαρίου, την πανηγυρική Αρχιερατική Θεία Λειτουργία, τέλεσε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πέτρας & Χερρονήσου κ. ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ, ο οποίος στο κήρυγμά του ευχαρίστησε τους παρευρισκόμενους πιστούς για την παρουσία τους στο εορταστικό διήμερο, αλλά και τους δασκάλους του 4ου Δημοτικού Σχολείου & του Ειδικού Σχολείου Αγίου Νικολάου που με πρωτοβουλία τους εκκλησιάστηκαν οι μαθητές του Σχολείου.

Για περισσότερες φωτογραφίες πατήσετε εδώ.

Εκδήλωση για τους Τρεις Ιεράρχες

2012-01-18T12:51:00.002+02:00

Ο Άγιος Αντώνιος

2012-01-11T14:47:00.001+02:00

Ο εορτασμός των Θεοφανείων στον Άγιο Νικόλαο

2012-01-10T11:16:00.002+02:00

Με λαμπρότητα εορτάστηκαν εφέτος τα Θεοφάνεια στον Άγιο Νικόλαο. Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πέτρας & Χερρονήσου κ. ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ τέλεσε τον Αγιασμό των Υδάτων στην προβλήτα του Λιμανιού.

Ο Σεβ. Μητροπολίτης Πέτρας & Χερρονήσου κ. ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ
κατά τον Αγιασμό των Υδάτων στην προβλήτα του Λιμανιού

Παραβρέθηκαν ο Βουλευτής Λασιθίου κ. Ιωάννης Πλακιωτάκης, ο Αντιπεριφερειάρχης Λασιθίου κ. Νικόλαος Καστρινάκης, ο Δήμαρχος του Αγίου Νικολάου κ. Δημήτριος Κουνενάκης κ.ά.

Για περισσότερες φωτογραφίες εδώ.

Ανακομιδή λειψάνων του Αγίου Εφραίμ

2012-01-03T09:46:00.003+02:00

Ο Άγιος Εφραίμ γεννήθηκε στα Τρίκαλα στις 14 Σεπτεμβρίου του 1384μ.Χ. Ήταν ένα από τα οκτώ παιδιά της οικογένειας Μόρφη. Οι γονείς του όταν βάπτισαν τον Άγιο του έδωσαν το όνομα Κωνσταντίνος. Σε μικρή ηλικία ο Άγιος Εφραίμ ορφάνεψε από πατέρα. Από εκείνη την στιγμή η μητέρα του ανέλαβε εξ ολοκλήρου την φροντίδα της οικογένειας. Στην φροντίδα αυτή συμπεριέλαβε και την χριστιανική αγωγή των παιδιών της. Ο Άγιος από μικρός έδειξε ιδιαίτερη αγάπη για τον Θεό και την Χριστιανική πίστη.

Όταν ο Άγιος Εφραίμ ήταν δεκατεσσάρων ετών, στην περιοχή των Τρικάλων γινόταν από τους Τούρκους, υπό τις διαταγές του Σουλτάνου Βαγιαζίτ του 1ου, επιχειρήσεις παιδομαζώματος. Το παιδομάζωμα ήταν το πρώτο στάδιο της δημιουργίας των Γενίτσαρων. Μάζευαν οι Τούρκοι μικρά Ελληνόπουλα, τα έστελναν στην Τουρκία όπου σε ειδικά στρατόπεδα τα μεγάλωναν γεμίζοντας την καρδιά τους αγάπη για τον Αλλάχ και μίσος για τον Χριστό και την Ελλάδα. Αυτά τα Ελληνόπουλα γίνονταν οι φοβεροί Γενίτσαροι, που όπως λένε πολλές μαρτυρίες ήταν σκληρότεροι και από τους ίδιους τους Τούρκους.

Φοβούμενη η μητέρα του Αγίου ότι θα τον πάρουν και αυτόν οι Τούρκοι, τον συμβούλεψε να φύγει από το πατρικό του σπίτι και να κατευθυνθεί σε περιοχές της Ελλάδας που δεν ήταν ακόμα κάτω από τον Τουρκικό ζυγό. Όταν έφτανε σε μια τέτοια περιοχή, τον ορμήνεψε, να βρει ένα μοναστήρι και να εισαχθεί εκεί ως δόκιμος μοναχός, μιας και η μοναστική ζωή ήταν κάτι που επιθυμούσε και ο ίδιος. Τις συμβουλές αυτές ακολούθησε ο Άγιος Εφραίμ και μετά από πολλούς κόπους έφτασε στο όρος Αμώμων της Αττικής. Είναι το όρος που, στις μέρες μας, στους πρόποδες του είναι χτισμένη η Νέα Μάκρη. Στο όρος είχαν μαζευτεί χριστιανοί ασκητές, και από αυτούς ονομάστηκε όρος Αμώμων, δηλαδή όρος των Καθαρών. Εκεί υπήρχε και το ανδρικό μοναστήρι του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου. Σε αυτό το μοναστήρι κατάφυγε ο Άγιος Εφραίμ και έμεινε έως την ηλικία των 18 ετών ως δόκιμος μοναχός της μονής.

Στην ηλικία των δεκαοκτώ χρίστηκε μοναχός και έλαβε το όνομα Εφραίμ (όπως έχουμε αναφέρει μέχρι τότε ονομαζόταν Κωνσταντίνος). Μετά δε από λίγα χρόνια χειροτονήθηκε Ιερέας. Στο μοναστήρι περνούσε πολύ λίγο χρόνο. Συνήθως ήταν απομονωμένος σε μια σπηλιά στην περιοχή όπου και ασκήτευε.

Τα χρόνια περνούσαν και η Οθωμανική αυτοκρατορία είχε υποδουλώσει σχεδόν όλη την Ελλάδα. Στην περιοχή της Αττικής δρούσαν Τουρκικά στρατεύματα υπό τις διαταγές του Εβρενόμπεη. Μέρος αυτών των στρατευμάτων, το 1424, αναπτύχθηκε στην περιοχή του όρους Αμώμων και άρχισε να καταστρέφει, να λεηλατεί και να δολοφονεί, κάνοντας πράξη την συνήθη τακτική των Τουρκικών στρατευμάτων τον καιρό εκείνο. Έτσι έφτασαν και στο μοναστήρι του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου και απαίτησαν να τους παραδοθούν οι θησαυροί του μοναστηριού. Το μοναστήρι όμως ήταν φτωχό και το μόνο που κατάφεραν να πάρουν οι Τούρκοι από εκεί ήταν οι ζωές όλων των μοναχών που σφαγιάστηκαν στην αυλή του μοναστηριού.

Ο Άγιος την ημέρα εκείνη δεν ήταν στο μοναστήρι. Όταν το επισκέφθηκε την επόμενη, βρήκε τα πτώματα των μοναχών στην αυλή και το μοναστήρι κατεστραμμένο. Αφού φρόντισε για την ταφή των μοναχών, αποσύρθηκε μόνιμα πλέον στην σπηλιά που ασκήτευε. Στο μοναστήρι κατέβαινε μόνο στις μεγάλες εορτές για να λειτουργήσει στην εκκλησία του. Σε μια τέτοια εορτή, στις 14 Σεπτεμβρίου του 1425 (ημέρα μνήμης της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού), ξαναεπισκέφθηκαν οι Τούρκοι την μονή. Συνέλαβαν τον Άγιο και άρχισαν να τον υποβάλουν σε φρικτά βασανιστήρια προσδοκώντας να τους αποκαλύψει τυχών μυστικές κρύπτες με θησαυρούς που δεν είχαν καταφέρει να ανακαλύψουν. Οκτώ ολόκληρους μήνες ο Άγιος υπέμενε τα φρικτά βασανιστήρια των Τούρκων έως τις 5 Μαΐου του 1426 κρεμασμένος ανάποδα καρφωμένος με καρφιά στον κορμό μιας μουριάς, παρέδωσε την ψυχή του στον Κύριο, σε ηλικία 42 ετών.

Στις μέρες μας στο μοναστήρι αυτό μένουν και υπηρετούν μοναχές. Το λείψανο του Αγίου Εφραίμ φυλάσσεται εκεί και καθημερινά εκατοντάδες πιστών το επισκέπτονται ζητώντας από τον Άγιο την ευλογία και την βοήθεια του. Ο Άγιος με την χάρη του Θεού έχει κάνει χιλιάδες θαύματα. Στον περίβολο της μονής, και προστατευμένη από κτίσμα που χτίστηκε γύρω της, υπάρχει η μουριά πάνω στην οποία ο Άγιος Εφραίμ άφησε την τελευταία του πνοή. Η ηρεμία που επικρατεί στον χώρο είναι κάτι που δεν περιγράφεται με λέξεις. Θα την νιώσετε κι εσείς όταν με την βοήθεια του Χριστού επισκεφθείτε τον Άγιο Εφραίμ στην μονή του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου, στην Νέα Μάκρη Αττικής.

Η εκκλησία μας έχει αφιερώσει στην μνήμη του Αγίου Εφραίμ δύο ημέρες του έτους. Την 5η Μαΐου όπου τιμούμε το μαρτυρικό θάνατο του Αγίου και την 3η Ιανουαρίου όπου τιμούμε την ανεύρεση των ιερών λειψάνων του. Τα ιερά λείψανα του Αγίου Εφραίμ βρέθηκαν με Θεία Παρέμβαση το 1950, 524 ολόκληρα χρόνια μετά τον θάνατο του.

Τοποθέτηση μαρμάρων στον Ι. Ν. Αγίου Αντωνίου

2011-12-30T09:55:00.002+02:00

Σχετικά με τις εργασίες στον Ιερό Ναό του ΑγίουΑντωνίου, ενημερώνουμε το χριστεπώνυμο πλήρωμα της Εκκλησίας, ότι τοποθετήθηκαν οι πόρτες, τα έγχρωμα τζάμιαστα παράθυρα και μας δώρισαν τα έπιπλα και τον απαιτούμενο εξοπλισμό στοΓραφείο. Εκείνο που απομένει ακόμα να γίνει, από τις βασικές εργασίες στο Ναό,είναι τα μάρμαρα του δαπέδου.

Με φόβο Θεού και με το χέρι στηνκαρδιά κατανοούμε τη σύγχρονη οικονομική πραγματικότητα στην πατρίδα μας καιστον τόπο μας. Είναι όμως απόλυτη ανάγκη, να μη σταματήσουν αυτή την ώρα οι εργασίες στο Ναό και νατοποθετηθούν τα μάρμαρα. Εάν αρχίσουμε τώρα, πιστεύουμε ότι με τη βοήθεια τουΘεού, θα τελέσουμε τα θυρανοίξια τα επόμενα Χριστούγεννα. Αυτό θα σημαίνει, ότιο Ναός θα δοθεί στην δημόσια λατρεία και θα λειτουργήσει ως σύνολο με το ισόγειο, στις ποιμαντικές διαστάσεις που τονπροορίζουμε.

Μπορεί να φαίνεται παράτολμη καιουτοπική η ενέργειά μας, εμείς όμως έχουμε εμπιστοσύνη στην ευλογία τηςΠαναγίας και του Αγίου Αντωνίου και στην αγάπη των ανθρώπων. Όπου χτίστηκανΝαοί, έγιναν με μεγάλες δυσκολίες, μεγάλες θυσίες και πολλή πίστη. Καμιά εποχή δεν υπήρξε οικονομικά ιδανικήγια να χτιστεί μια Εκκλησία. Δεν ξεχνούμε όμως, ότι οι Εκκλησίες χτίζονταιαπό τους απλούς ανθρώπους, τους μή προνομιούχους και τους μή πλούσιους καιπάντοτε από το υστέρημά τους, το περίσσευμα της καρδιάς τους και την ευλάβειάτους.

Σκεφτήκαμε ένα τρόπο πιο προσιτό στην κοινωνία μας καιπιο προσαρμοσμένο στις δυσκολίες των καιρών, με τον οποίο δίνουμε τη δυνατότητακαι στους πιο αδύνατους οικονομικά ανθρώπους, να μας βοηθήσουν.

Καθορίσαμετην αξία κάθε μαρμάρινης πλάκας στο ποσό των 25€. Δεν μπορεί κανείς να προσφέρει πολλά πράγματα, μιαπλάκα όμως είναι αρκετή, για να συμβάλλει στην τελική αποπεράτωση του Ναού.Μάλιστα για λόγους συμβολικούς, θεωρήσαμε ως ευλογία και μνημόσυνο αιώνιο, ναγραφεί το όνομά του δωρητή κάτω από κάθε μαρμάρινη πλάκα που θα προσφέρει. Έτσιθα μνημονεύονται οι άνθρωποι αυτοί, εσσαεί,ως κτήτορες του Ιερού Ναού.

Θέλουμε να διαβεβαιώσουμε, ενώπιον του Θεού, όλουςτους δωρητές, ότι η αποπεράτωση του Ναού φέρνει δάκρυα στα μάτια μας και δέοςστην καρδιά μας και το αποδίδουμε αποκλειστικά στην ευλογία του Θεού και στηναγάπη των ανθρώπων.

Ευελπιστούμε και τώρα στην προστασία του ΑγίουΑντωνίου και στην εμπιστοσύνη των ανθρώπων. Μετά τα Θυρανοίξια του Ναού, θατελέσουμε ως ευχαριστία στο Θεό και σε όλους τους δωρητές ολονύκτια Αγρυπνία,υπέρ υγείας των οικογενειών τους και αναπαύσεως των ψυχών των αγαπημένων τους προσώπων.

Με πολλές & θερμές ευχές για το νέο έτος,

οι Εφημέριοι του Ιερού Ναού,

το Εκκλησιαστικό Συμβούλιο,

η Ερανική Επιτροπή.

Ύμνοι & Κάλαντα των Χριστουγέννων

2011-12-28T11:37:00.000+02:00

Το απόγευμα της Πέμπτης 22 Δεκεμβρίου 2011, στον Ιερό Ναό Κοιμήσεως της Θεοτόκου (Αγίου Αντωνίου), έγινε η Χριστουγεννιάτικη συναυλία με Ύμνους & Κάλαντα που απέδωσε η Χορωδία της Σχολής Βυζαντινής Μουσικής της Ιεράς Μητροπόλεώς μας, που απαρτίζεται από σπουδαστές και καθηγητές της Σχολής υπό την διεύθυνση του Πρωτοψάλτη & Καθηγητή κ. Αντωνίου Πλαΐτη, Διευθυντού της Σχολής.

Για περισσότερες φωτογραφίες πατήσετε εδώ

Το πρώτο μέρος της εκδήλωσης περιελάμβανε επίκαιρη ομιλία για την μεγάλη εορτή των Χριστουγέννων από τον Ιεροκήρυκα της Ιεράς Μητροπόλεως Πέτρας και Χερρονήσου, Αρχιμ. Τίτο Ταμπακάκη και Ύμνους από την περίοδο των Χριστουγέννων.

Το δεύτερο μέρος περιελάμβανε Κάλαντα από διάφορες περιοχές της Ελλάδας, του Πόντου αλλά και της Μ. Ασίας. Έπαιξαν οι μουσικοί: Κανονάκι ο π. Γεώργιος Τζάβλας, βιολί ο Εμμ. Μοσχάκης και η Χρυσή Τζάβλα, λύρα οι Νικόλαος Σιγανός και Ιωάννης Λασιθιωτάκης, ούτι ο Στυλιανός Κασαπάκης, νέι ο Δημήτριος Μαρκάκης, λαούτο ο Εμμ. Φανουράκης, κρουστά ο Ευστάθιος Κουτσικούρης.

Στο τρίτο μέρος έγινε η απονομή των πρώτων Πτυχιούχων-Διπλωματούχων αποφοίτων της Σχολής Βυζαντινής Μουσικής της Ιεράς Μητροπόλεώς μας, τα οποία είναι αναγνωρισμένα από το Υπουργείο Πολιτισμού & Τουρισμού. Δίπλωμα έλαβαν οι Κων/νος Μαστοράκης, Νικόλαος Σιγανός και Κων/νος Χειμωνάκης. Πτυχίο Βυζ. Μουσικής έλαβαν οι Κων/νος Λαζαράκης, Κων/νος Πλαΐτης και Φρίγκα Αλεξάνδρα. Πτυχίο Ιεροψάλτου οι Γεώργιος Βογιατζάκης, Πέτρος Μωραΐτης και Μενέλαος Πανταζής. Αποφοιτήριο έλαβε ο Γεώργιος Χουρδάκης.

Την εκδήλωση τίμησαν με την παρουσία τους, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πέτρας & Χερρονήσου κ. ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ και ο Δήμαρχος Αγίου ΝΙκολάου κ. Δημήτριος Κουνενάκης.

Παρακολουθείστε σε video το δεύτερο μέρος της εκδήλωσης που περιλαμβάνει τα Κάλαντα των Χριστουγέννων. Ευχαριστούμε θερμά τον ενορίτη μας κ. Ιωάννη Γεροντή για το πλούσιο φωτογραφικό υλικό που μας παραχώρησε.

Χριστούγεννα 2011

2011-12-28T10:07:00.004+02:00

Με κάθε εκκλησιαστική λαμπρότητα και με την συμμετοχή πλήθους πιστών τελέστηκε ο Μέγας Εσπερινός, ο Όρθρος και η πανηγυρική Θεία Λειτουργία της Εορτής των Χριστουγέννων στον Ιερό Ναό Κοιμήσεως της Θεοτόκου (Αγίου Αντωνίου), χοροστατούντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πέτρας & Χερρονήσου κ.κ. ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ.

Για περισσότερες φωτογραφίες πατήσετε εδώ

Ἡ Γέννηση τοῦ Χριστοῦ, τὸ Μέγα Μυστήριον

2011-12-22T12:00:00.001+02:00

Του Φ. Κόντογλου

Μυστήριο ξένον, λέγει ὁ Ὑμνωδός, τὴ Γέννηση τοῦ Χριστοῦ, τὸ νὰ γεννηθῆ σὰν ἄνθρωπος, ὄχι κανένας προφήτης, ὄχι κανένας ἄγγελος, ἄλλα ὁ ἴδιος ὁ Θεός! Ὁ ἄνθρωπος, θὰ μποροῦσε νὰ φθάσει σὲ μία τέτοια πίστη; Οἱ φιλόσοφοι καὶ οἱ ἄλλοι τετραπέρατοι σπουδασμένοι ἤτανε δυνατὸ νὰ παραδεχθοῦν ἕνα τέτοιο πράγμα; Ἀπὸ τὴν κρισάρα τῆς λογικῆς τους δὲν μποροῦσε νὰ περάσει ἢ παραμικρὴ ψευτιά, ὄχι ἕνα τέτοιο τερατολόγημα! Ὁ Πυθαγόρας, ὁ Ἐμπεδοκλῆς κι ἄλλοι τέτοιοι θαυματουργοί, ποὺ ἤτανε καὶ σπουδαῖοι φιλόσοφοι, δὲ μπορέσανε νὰ τοὺς κάνουνε νὰ πιστέψουνε κάποια πράγματα πολὺ πιστευτά, καὶ θὰ πιστεύανε ἕνα τέτοιο τερατολόγημα; Γι᾿ αὐτὸ ὁ Χριστὸς γεννήθηκε ἀνάμεσα σὲ ἁπλοὺς ἀνθρώπους, ἀνάμεσα σὲ ἀπονήρευτους τσοπάνηδες, μέσα σε μία σπηλιά, μέσα στὸ παχνί, ποὺ τρώγανε τὰ βόδια.

Κανένας δὲν τὸν πῆρε εἴδηση, μέσα σε ἐκεῖνον τὸν ἀπέραντο κόσμο, ποὺ ἐξουσιάζανε οἱ Ῥωμαῖοι, γιὰ τοῦτο εἶχε πεῖ ὁ προφήτης Γεδεών, πὼς θὰ κατέβαινε ἥσυχα στὸν κόσμο, ὅπως κατεβαίνει ἡ δροσιὰ ἀπάνω στὸ μπουμπούκι τοῦ λουλουδιοῦ, «ὡς ὑετὸς ἐπὶ πόκον». Ἀνάμεσα σὲ τόσες μυριάδες νεογέννητα παιδιά, ποιὸς νὰ πάρει εἴδηση τὸ πιὸ πτωχὸ ἀπὸ τὰ πτωχά, ἐκεῖνο ποῦ γεννήθηκε ὄχι σὲ καλύβι, ὄχι σὲ στρούγκα, ἀλλὰ σὲ μία σπηλιά; Καὶ κείνη ξένη, γιατὶ τὴν εἴχανε οἱ τσομπαναρέοι νὰ σταλιάζουνε τὰ πρόβατά τους.

Τὸ «ὑπερεξαίσιον καὶ φρικτὸν μυστήριο» τῆς Γεννήσεως τοῦ Χριστοῦ ἔγινε τὸν καιρὸ ποὺ βασίλευε ἕνας μοναχὰ αὐτοκράτορας ἀπάνω στὴ γῆ, ὁ Αὔγουστος, ὁ ἀνιψιὸς τοῦ Καίσαρα, ὕστερα ἀπὸ μεγάλη ταραχὴ καὶ αἱματοχυσία ἀνάμεσα στὸν Ἀντώνιο ἀπὸ τὴ μία μεριά, καὶ στὸν Βροῦτο καὶ τὸν Κάσσιο ἀπὸ τὴν ἄλλη. Τότε γεννήθηκε κι ὁ ἕνας καὶ μοναχὸς πνευματικὸς βασιλιάς, ὁ Χριστός. Κι᾿ αὐτὸ τὸ λέγει ἡ ποιήτρια Κασσιανὴ στὸ δοξαστικὸ ποὺ σύνθεσε, καὶ ποὺ τὸ ψέλνουνε κατὰ τὸν Ἑσπερινὸ τῶν Χριστουγέννων: «Αὐγούστου μοναρχήσαντος ἐπὶ τῆς γῆς, ἡ πολυαρχία τῶν ἄνθρωπων ἐπαύσατο. Καὶ Σοῦ ἐνανθρωπήσαντος ἐκ τῆς ἁγνῆς ἡ πολυθεΐα τῶν εἰδώλων κατήργηται. Ὑπὸ μίαν βασιλείαν ἐγκόσμιον αἱ πόλεις γεγένηνται. Καὶ εἰς μίαν δεσποτείαν Θεότητος τὰ ἔθνη ἐπίστευσαν...».

Τὴ Γέννηση τοῦ Χριστοῦ τὴν προφητέψανε οἱ Προφῆτες. Πρῶτος ἀπ᾿ ὅλους τὴν προφήτεψε ὁ πατριάρχης Ἰακώβ, τὴ μέρα ποὺ εὐλόγησε τοὺς δώδεκα υἱούς του, καὶ εἶπε στὸν Ἰούδα «δὲν θὰ λείψει ἄρχοντας ἀπὸ τὸν Ἰούδα μήτε βασιλιὰς ἀπὸ τὸ αἷμά του, ὡς ποὺ νὰ ἔλθει ἐκεῖνος, γιὰ τὸν ὁποῖον εἶναι γραμμένο νὰ βασιλεύει ἀπάν᾿ ἀπ᾿ ὅλους, κι αὐτὸν τὸν περιμένουμε ὅλα τὰ ἔθνη». Ὡς τὸν καιρὸ ποὺ γεννήθηκε ὁ Χριστός, οἱ Ἰουδαῖοι, τὸ γένος τοῦ Ἰούδα, εἴχανε ἄρχοντες, δηλαδὴ κριτὲς καὶ ἀρχιερεῖς, ποὺ ἤτανε κ᾿ οἱ πολιτικοὶ ἄρχοντές τους. Ἀλλὰ τότε γιὰ πρώτη φορὰ ἔγινε ἄρχοντας τῆς Ἰουδαίας ὁ Ἡρώδης, ποὺ ἤτανε ἐθνικὸς καὶ ἔβαλε ἀρχιερέα τὸν Ἀνάνιλον «ἀλλογενῆ», ἐνῶ οἱ ἀρχιερεῖς εἴχανε πάντα μητέρα Ἰουδαία. Τελευταῖος Ἰουδαῖος ἀρχιερεὺς στάθηκε ὁ Ὑρκανός. Καὶ οἱ ἄλλοι προφῆτες προφητέψανε τὴ Γέννηση τοῦ Χριστοῦ, προπάντων ὁ Ἡσαΐας. Τὴ Γέννηση τοῦ Χριστοῦ τὴ λένε οἱ ὑμνωδοὶ «τὸ πρὸ αἰώνων ἀπόκρυφον καὶ Ἀγγέλοις ἄγνωστον μυστήριον», κατὰ τὰ λόγια του Παύλου ποὺ γράφει: «Ἐμοὶ τῷ ἐλαχιστοτέρῳ πάντων τῶν ἁγίων ἐδόθη ἡ χάρις αὐτὴ ἐν τοῖς ἔθνεσιν εὐαγγελίσασθαι τὸν ἀνεξιχνίαστον πλοῦτον τοῦ Χριστοῦ καὶ φωτίσαι πάντας τίς ἡ οἰκονομία τοῦ μυστηρίου τὸν ἀποκεκρυμμένου ἀπὸ τῶν αἰώνων ἐν τῷ Θεῷ, τῷ τὰ πάντα κτίσαντι διὰ Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἵνα γνωρισθῇ νῦν ταῖς ἀρχαῖς καὶ ταῖς ἐξουσίαις ἐν τοῖς ἐπουρανίοις διὰ τῆς ἐκκλησίας ἡ πολυποίκιλος σοφία τοῦ Θεοῦ» (Ἐφεσ. γ´ 8-10). Ὁ ἀπόστολος Παῦλος λέγει, πὼς αὐτὸ τὸ μυστήριο δὲν τὸ γνωρίζανε καθαρὰ καὶ μὲ σαφήνεια οὔτε οἱ Ἄγγελοι, γι᾿ αὐτὸ ὁ ἀρχάγγελος Γαβριὴλ μὲ τρόμο τὸ εἶπε στὴν Παναγία. Καὶ στοὺς Κολασσαεῖς γράφοντας ὁ θεόγλωσσος Παῦλος, λέγει: «Τὸ μυστήριον τὸ ἀποκεκρυμμένον ἀπὸ τῶν αἰώνων καὶ ἀπὸ τῶν γενεῶν, νυνὶ ἐφανερώθη τοῖς ἁγίοις αὐτοῦ, οἷς ἠθέλησε ὁ Θεὸς γνωρίσαι τὶς ὁ πλοῦτος, τῆς δόξης τοῦ μυστηρίου τούτου ἐν τοῖς ἔθνεσιν, ὃς ἐστὶ Χριστὸς ἐν ἡμῖν ἡ ἐλπὶς τῆς δόξης». Λέγει, πῶς φανερώθηκε αὐτὸ τὸ μυστήριο στοὺς ἁγίους, ποὺ θέλησε ὁ Θεὸς νὰ τὸ μάθουνε, καὶ αὐτοὶ θὰ τὸ διδάσκανε στὰ ἔθνη; στοὺς εἰδωλολάτρες, ποὺ προσκυνούσανε γιὰ θεοὺς πέτρες καὶ ζῶα καὶ διάφορα ἀλλὰ κτίσματα.

Ἑξακόσια χρόνια πρὸ Χριστοῦ ὁ βασιλιὰς Ναβουχοδονόσορ εἶδε στὸ Ὄνειρό του, πὼς βρέθηκε μπροστά του ἕνα θεόρατο φοβερὸ ἄγαλμα, καμωμένο ἀπὸ χρυσάφι, ἀσήμι, χάλκωμα, σίδερο καὶ σεντέφι: Κι ἄξαφνα ἕνας βράχος ξεκόλλησε ἀπὸ ἕνα βουνὸ καὶ χτύπησε τὸ ἄγαλμα καὶ τό ῾κανε σκόνη. Καὶ σηκώθηκε ἕνας δυνατὸς ἄνεμος καὶ σκόρπισε τὴ σκόνη, καὶ δὲν ἀπόμεινε τίποτα. Ὁ βράχος ὅμως ποὺ τσάκισε τὸ ἄγαλμα ἔγινε ἕνα μεγάλο βουνό, καὶ σκέπασε ὅλη τη γῆ. Τότε ὁ βασιλιὰς φώναξε τὸν προφήτη Δανιὴλ καὶ ζήτησε νὰ τοῦ ἐξήγησει τὸ ὄνειρο.

Κι ὁ Δανιὴλ τὸ ἐξήγησε καταλεπτῶς, λέγοντας πὼς τὰ διάφορα μέρη τοῦ ἀγάλματος ἤτανε οἱ διάφορες βασιλεῖες, ποὺ θὰ περνούσανε ἀπὸ τὸν κόσμο ὕστερα ἀπὸ τὸν Ναβουχοδονόσορα καὶ πὼς στὸ τέλος ὁ Θεὸς θὰ ἀναστήσει κάποια βασιλεία ποὺ θὰ καταλύσει ὅλες τὶς βασιλεῖες, ὅπως ὁ βράχος ποὺ εἶχε δεῖ στὸ ἐνύπνιό του ἐξαφάνισε τὸ ἄγαλμα μὲ τὰ πολλὰ συστατικά του: «Καὶ ἐν ταῖς ἡμέραις τῶν βασελέων ἐκείνων, ἀναστήσει ὁ Θεὸς τοῦ οὐρανοῦ βασιλείαν, ἥτις εἰς τοὺς αἰῶνας οὐ διαφθαρήσεται», «κάποιο βασίλειο, λέγει, ποὺ δὲν θὰ καταλυθεῖ ποτὲ στοὺς αἰῶνες τῶν αἰώνων».

Αὐτὴ ἡ βασιλεία ἡ αἰώνια, ἡ ἄφθαρτη, εἶναι ἡ βασιλεία τοῦ Χριστοῦ, ἡ βασιλεία τῆς ἀγάπης στὶς ψυχὲς τῶν ἀνθρώπων καὶ ἱδρύθηκε μὲ τὴν ἁγία Γέννηση τοῦ Κυρίου ποὺ γιορτάζουμε σήμερα. Καὶ ἐπειδὴ εἶναι τέτοια βασιλεία, γι᾿ αὐτὸ θὰ εἶναι αἰώνια, γι᾿ αὐτὸ δὲν θὰ χαλάσει ποτέ, ὅπως γίνεται μὲ τὶς ἄλλες ἐπίγειες καὶ ὑλικὲς βασιλεῖες. Ὅπως ὁ βράχος μεγάλωνε κι ἔγινε ὄρος μέγα καὶ σκέπασε τὴ γῆ, ἔτσι καὶ τὸ κήρυγμα τοῦ Εὐαγγελίου ξαπλώθηκε σ᾿ ὅλη τὴν οἰκουμένη, μὲ τὸ κήρυγμα τῶν Ἀποστόλων: « Εἰς πᾶσαν τὴν γῆν ἐξῆλθεν ὁ φθόγγος αὐτῶν, καὶ εἰς τὰ πέρατα τῆς οἰκουμένης τὰ ῥήματα αὐτῶν».

Ὥστε βγῆκε ἀληθινὴ ἡ ἀρχαιότερη προφητεία τοῦ Ἰακώβ, πὼς σὰν πάψει ἡ ἐγκόσμια ἐξουσία τῶν Ἰουδαίων, θὰ ἔρθει στὸν κόσμο ἐκεῖνος ποὺ προορίστηκε, «ἡ προσδοκία τῶν ἐθνῶν».

Σημείωσε πὼς οἱ Ἑβραῖοι πιστεύανε πὼς ἡ φυλή τους μονάχα ἦταν βλογημένη, καὶ πὼς ὁ Θεὸς φρόντιζε μονάχα γι᾿ αὐτή, καὶ πὼς οἱ ἄλλοι λαοί, «τὰ ἔθνη», ἦταν καταραμένα καὶ μολυσμένα κι ἀνάξια νὰ δεχτοῦν τὴ φώτιση τοῦ Θεοῦ. Λοιπὸν εἶναι παράξενο νὰ μιλᾶ ἡ προφητεία τοῦ Ἰακὼβ γιὰ τὰ ἔθνη, γιὰ τοὺς εἰδωλολάτρες θὰ περιμένουν τὸν Μεσσία νὰ τοὺς σώσει καὶ μάλιστα νὰ μὴ λέει κἂν πὼς τὸν ἀναμενόμενο Σωτῆρα τὸν περιμένανε οἱ Ἰουδαῖοι μαζὶ μὲ τὰ ἔθνη, ἀλλὰ νὰ λέει πὼς τὸν περιμένανε μονάχα οἱ ἐθνικοί: «καὶ αὐτὸς προσδοκία ἐθνῶν». Ὅπως κι ἔγινε. Γιατί, τὴ βασιλεία ποὺ ἵδρυσε ὁ Χριστὸς στὸν κόσμο, τὴ θεμελίωσαν μὲν οἱ ἀπόστολοι, ποὺ ἦταν Ἰουδαῖοι, ἀλλὰ τὴν ξαπλώσανε καὶ τὴν στερεώσανε μὲ τοὺς ἀγῶνες τους καὶ μὲ τὸ αἷμα τοὺς οἱ ἄλλες φυλές, «τὰ ἔθνη».

Εἶναι ὁλότελα ἀκατανόητο, γιὰ τὸ πνεῦμα μας, τὸ ὅτι κατέβηκε ὁ Θεὸς ἀνάμεσά μας σὰν ἄνθρωπος συνηθισμένος καὶ μάλιστα σὰν ὁ φτωχότερος ἀπὸ τοὺς φτωχούς. Αὐτὴ τὴ μακροθυμία μονάχα ἅγιες ψυχὲς εἶναι σὲ θέση νὰ τὴ νιώσουνε ἀληθινά, καὶ νὰ κλάψουνε ἀπὸ κατάνυξη.

Κάποιοι, μ᾿ ὅλα αὐτὰ ποὺ εἴπαμε, δὲν θὰ νιώσουμε τίποτα ἀπὸ τὸ Μυστήριο, ποὺ γιορτάζουμε. Σ᾿ αὐτούς, ἐγὼ ὁ τιποτένιος, δὲ μπορῶ νὰ πῶ τίποτα. Μοναχὰ θὰ τοὺς θυμίσω τὰ αὐστηρὰ λόγια ποὺ γράφει στὴν ἐπιστολή του ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Εὐαγγελιστής, ὁ ἀγαπημένος μαθητὴς τοῦ Χριστοῦ, κι᾿ ὁ θερμότατος κήρυκας τῆς ἀγάπης: «Πᾶν πνεῦμα, ὃ ὁμολογεῖ Ἰησοῦν Χριστὸν ἐν σαρκὶ ἐληλυθότα, ἐκ τοῦ Θεοῦ ἐστι. Καὶ πᾶν πνεῦμα, ὃ μὴ ὁμολογεῖ Ἰησοῦν Χριστὸν ἐν σαρκὶ ἐληλυθότα, ἐκ τοῦ Θεοῦ οὐκ ἐστίν. Οὗτος ἐστὶν ἀντίχριστος».

Περιοδικό "Ενοριακά Νέα" μηνός Δεκεμβρίου

2011-12-15T11:58:00.002+02:00

Διαβάστε το 12ο τεύχος του μηνός Δεκεμβρίου 2011. Από την Κυριακή 18 του μηνός, θα διατίθεται ΔΩΡΕΑΝ από τους Ιερούς Ναούς της Ενορίας μας.

Πατήσετε εδώ για να το διαβάσετε

Χριστουγεννιάτικη Εκδήλωση

2011-12-14T11:16:00.002+02:00

Ο Άγιος Σπυρίδων

2011-12-10T14:01:00.001+02:00

Γιορτάζουμε στις 12 Δεκεμβρίου, την μνήμη του Αγίου Σπυρίδωνος του Θαυματουργού, του Επισκόπου Τριμυθούντος Κύπρου.

Ο Άγιος Σπυρίδων γεννήθηκε το 270 μ.Χ. στο χωριό Άσσια της Κύπρου. Καταγόταν από οικογένεια κτηνοτρόφων, που ήταν εύπορη. Αν και μορφώθηκε αρκετά δεν άλλαξε επάγγελμα. Συνέχισε και αυτός να είναι βοσκός. Σαν χαρακτήρας, ο Άγιος Σπυρίδων, ήταν απλός, αγαθός, και γεμάτος αγάπη για τον πλησίον του. Τις Κυριακές και τις γιορτές, συχνά έπαιρνε τους βοσκούς και τους οδηγούσε στους ιερούς ναούς, και κατόπιν τους εξηγούσε την Ευαγγελική ή την Αποστολική περικοπή. Ο Θεός τον ευλόγησε να γίνεται συχνά προστάτης χήρων και ορφανών. Παντρέυτηκε μία ευσεβή γυναίκα και απέκτησε μια κόρη, την Ειρήνη. Γρήγορα, όμως, η σύζυγός του πέθανε.

Για να επουλώσει το "τραύμα" του ο Σπυρίδων αφοσιώθηκε ακόμα περισσότερο στη διδαχή του Θείου Λόγου. Μετά από πολλές πιέσεις, χειροτονήθηκε ιερέας. Και πράγματι, υπήρξε αληθινός ιερέας του Ευαγγελίου, έτσι όπως τον θέλει ο Απόστολος Παύλος: «Ανεπίληπτον, νηφάλιον, σώφρονα, κόσμιον, φιλόξενον, διδακτικόν, τέκνα έχοντα εν υποταγή μετά πάσης σεμνότητας» (Α' προς Τιμόθεον γ' 2-7). Δηλαδή, ακατηγόρητο, προσεκτικό, εγκρατή, σεμνό, φιλόξενο, διδακτικό, και να έχει παιδιά που να υποτάσσονται με κάθε σεμνότητα. Έτσι και ο Σπυρίδων, τόσο σωστός υπήρξε σαν ιερέας, ώστε όταν χήρεψε η επισκοπή Τριμυθούντος στην Κύπρο, δια βοής λαός και κλήρος τον εξέλεξαν επίσκοπο. Από τη θέση αυτή ο Σπυρίδων προχώρησε τόσο πολύ στην αρετή, ώστε τον αξίωσε ο Θεός να κάνει πολλά Θαύματα.
Ο Άγιος Σπυρίδων με το κύρος της Αγίας και ηθικής ζωής του στην Α' Οικουμενική σύνοδο, που έγινε στη Νίκαια της Βιθυνίας στη Μικρά Ασία, και στην οποία συμμετείχε, κατατρόπωσε τους Αρειανούς και αναδείχτηκε από τους λαμπρούς υπερασπιστές της Ορθόδοξης πίστης. Μάλιστα, όπως αναφέρει η παράδοση, αφού μίλησε για λίγο, κατόπιν έκανε το σημείο του Σταυρού και με το αριστερό χέρι, που κρατούσε ένα κεραμίδι, εις τύπον της Αγίας Τριάδος είπε: «Εις το όνομα του Πατρός» και έκανε να φανεί προς τα επάνω απ'το κεραμίδι φωτιά, δια της οποίας είχε ψηθεί αυτό. Όταν δε είπε: «Και του Υιού», έτρεξε κάτω νερό, δια του οποίου ζυμώθηκε το χώμα του κεραμιδιού. Και όταν πρόσθεσε: «Και του Αγίου Πνεύματος» έδειξε μέσα στη χούφτα του μόνο το χώμα που απέμεινε.
Ο Άγιος Σπυρίδων παρέδωσε την Αγία του ψυχή στον Κύριο στις 12 Δεκεμβρίου του 350 μ.Χ.
Το Ιερό Σκήνωμα του Αγίου Σπυρίδωνος βρίσκεται στην Κέρκυρα, όπου και λιτανεύεται τέσσερις φορές το χρόνο. Την Κυριακή των Βαΐων για την απαλλαγή του νησιού από επιδημία πανώλης το 1629 μ.Χ. Το Μεγάλο Σάββατο γιατί το έτος 1533 μ.Χ. το νησί επλήγη από μεγάλη καταστροφή της σοδιάς των σιτηρών. Την 11η Αυγούστου για την διάσωση του νησιού από σφοδρή επιδρομή των Τούρκων το 1716 μ.Χ., και την πρώτη Κυριακή του μηνός Νοεμβρίου για δεύτερη επιδημία πανώλης το 1673 μ.Χ.

Ανάλυση ονόματος:
ΣΠΥΡΙΔΩΝ: (από το σπυρίς = πλεκτό χρήσιμο σκεύος) = Το (εκλεκτό) σκέυος (του Κυρίου).

Απολυτίκιο:
Της Συνόδου της πρώτης ανεδείχθης υπέρμαχος, και θαυματουργός θεοφόρε, Σπυρίδων Πατήρ ημών, διό νεκρά συ εν τάφώ προσφωνείς, και όφιν εις χρυσούν μετέβαλες, και εν τω μέλπειν τας Αγίας σου ευχάς, Αγγέλους έσχες συλλειτουργούντας σοι Ιερώτατε. Δόξα τω σε δοξάσαντι Χριστώ, δόξα τω σε στεφανώσαντι, δόξα τω ενεργούντι διά σου, πάσιν ιάματα.

Η εορτή της συλλήψεως της Αγίας Άννης

2011-12-10T13:57:00.001+02:00

Η Αγία Άννα ήταν στείρα και τόσο αυτή, όσο και ο σύζυγός της ήταν μεγάλης ηλικίας. Για τον λόγο αυτό ένιωθαν ντροπή κα μεγάληι λύπη και ποτέ δεν έπαψαν να προσεύχονται στο Θεό να τους χαρίσει ένα παιδί με την υπόσχεση ότι, αν γίνει αυτό, το παιδί που θα γεννηθεί θα το προσφέρουν δώρο στο Θεό. Ο Θεός άκουσε την προσευχή τους και μήνυσε με τον Αρχάγγελο Γαβριήλ. Σύμφωνα με το Πρωτευαγγέλιο ενώ κάποτε προσευχόταν και παρακαλούσε το Θεό η συνετή Άννα, άκουσε τη φωνή του Αρχαγγέλου, που τη διαβεβαίωνε πως το αίτημά της ικανοποιήθηκε από το Θεό.

Της έλεγε δηλαδή καθαρά ο Αρχάγγελος Γαβριήλ: "Η παράκλησή σου έφτασε στον Κύριο, γι’αυτό να μην είσαι σκυθρωπή μήτε να χύνεις δάκρυα. Θα γίνεις γόνιμη και καρπερή σαν την ελιά και θα βλαστήσεις ένα ωραίο κλαδί, την Παρθένο, κι Αυτή θα ανθήσει ένα πανέμορφο Άνθος, το σαρκωμένο Χριστό, που δωρίζει στον κόσμο το άπειρο του έλεος".
Την άλλη μέρα ο Ιωακείμ και η Άννα πρόσφεραν ευχαριστήρια δώρα στο Θεό. Έτσι με τους νόμους της φύσεως και με μήνυμα και υπόσχεση του Θεού, αξιώθηκε η Άννα να συλλάβει και να γεννήσει ύστερα από εννέα μήνες την Θεοτόκο Μαρία.

Το α' στιχηρό του εσπερινού μάς δίνει το περιεχόμενο της προσευχής της Άννας, που τη σκέπαζε η Θεία Χάρη:
«Άννα, η Θεία Χάρις ποτέ, προσευχομένη υπέρ τέκνου εβόησε τω πάντων Θεώ και κτίστη, Αδωναϊ Σαβαώθ (=Κύριε των δυνάμεων), το της απαιδίας οίδας όνειδος, αυτός την οδύνην μου της καρδίας διάλυσον και τους της μήτρας καταρράκτας διάνοιξον και την άκαρπον καρποφόρον ανάδειξον, όπως το γεννησόμενον δοτόν σοι προσάξωμεν (=θα το προσφέρουμε ως δώρο σε Σένα), επευλογούντες, υμνούντες και ομοφρόνως δοξάζοντες την σην ευσπλαχνίαν, δι'ης δίδοται τω κόσμω το μέγα έλεος».

Η εορτή του "πολιούχου" Αγίου Νικολάου

2011-12-07T10:59:00.001+02:00

Ο ιστορικός Ι. Ν. του Αγίου Νικολάου, του 8ου-9ου αι., τον οποίο στόλισαν
με πολύ μεράκι το Εκκλησιαστικό Συμβούλιο της Ενορίας του Αγίου Γεωργίου

Ο Σεβ. Μητροπολίτης Πέτρας & Χερρονήσου κ. Νεκτάριος,
περιστοιχισμένος από Ιερείς της πόλεως του Αγίου Νικολάου

Με την δέουσα λαμπρότητα & ιεροπρέπεια εορτάστηκε εφέτος η μνήμη του Αγίου Νικολάου, πολιούχου και προστάτου της πόλεώς μας.

Την Δευτέρα 5 Δεκεμβρίου, τελέστηκε ο Μέγας πανηγυρικός Εσπερινός χοροστατούντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πέτρας & Χερρονήσου κ. ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ, ενώ τον θείο λόγο κήρυξε ο Ιεροκήρυκας της Ιεράς Μητροπόλεως, πανοσιολ. Αρχιμ. Τίτος Ταμπακάκης.

Ο Αρχιμ. Τίτος Ταμπακάκης

Στο τέλος του Εσπερινού, ο Σεβ. Μητροπολίτης κ. Νεκτάριος, ευχαρίστησε τους πιστούς για την παρουσία τους αυτή την ωραία βραδιά και τους παρακάλεσε να έρθουν να προσκυνήσουν το Ιερό Λέιψανο του Αγίου Νικολάου, το οποίο έχει κάνει πολλά θαύματα και είναι η μεγαλύτερη ευλογία της πόλης μας.

Τεμάχιο του Ιερού Λειψάνου του Αγίου Νικολάου

Στον Εσπερινό παρευρέθησαν ο Δήμαρχος του Αγίου Νικολάου κ. Δημήτριος Κουνενάκης, ο Αντιδήμαρχος κ. Μιχαήλ Σγουρός, η Λιμενάρχης Αγίου Νικολάου Πλωτάρχης κ. Δήμητρα Χασιώτη, ο πρόεδρος της Δημοτικής Κοινότητας Αγίου Νικολάου κ. Στέργιος Ατσαλάκης και πλήθος πιστών.

Οι τοπικοί Άρχοντες

Την Τρίτη 6 Δεκεμβρίου, κυριώνυμο ημέρα της εορτής, τελέστηκε ο Όρθρος και η πανηγυρική Θεία Λειτουργία, ιερουργούντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου κ. ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ ο οποίος κήρυξε και τον θείο λόγο.

Ο Σεβ. Μητροπολίτης κ. ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ

Στο τέλος της Θείας Λειτουργίας πραγματοποιήθηκε η λιτάνευση της Ιεράς Εικόνος και του Ιερού Λειψάνου του Αγίου Νικολάου, με κατάληξη την παραλία κάτω από το ιστορικό Εκκλησάκι όπου τελέστηκε ο Αγιασμός των υδάτων, τα λεγόμενα "Μικρά Θεοφάνεια" όπως χαρακτηριστικά τόνισε ο Σεβ. Μητροπολίτης στην ομιλία του.

Το παρών έδωσαν, ο Περιφερειάρχης Κρήτης κ. Σταύρος Αρναουτάκης, οι Βουλευτές Λασιθίου, κ. Μιχάλης Καρχιμάκης & κ. Ιωάννης Πλακιωτάκης, ο Αντιπεριφερειάρχης Λασιθίου κ. Νικόλαος Καστρινάκης, ο Δήμαρχος Αγίου Νικολάου κ. Δημήτριος Κουνενάκης, ο Αστυνομικός Διευθυντής Λασιθίου κ. Μαν. Χρονάκης, η Λιμενάρχης Αγίου Νικολάου κ. Δήμητρα Χασιώτη, Πολιτευτές του Νομού, εκπρόσωποι της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, των Στρατιωτικών και Αστυνομικών Αρχών και πλήθος ευσεβούς λαού.

Η επίσημη δεξίωση του Δήμου Αγίου Νικολάου προς τους επισήμους και του Τοπικούς Φορείς, πραγματοποιήθηκε, για πρώτη φορά εφέτος, στην αίθουσα του Ιερού Ναού του Αγίου Αντωνίου.

Για περισσότερες φωτογραφίες από το διήμερο των εορταστικών εκδηλώσεων πατήσετε εδώ.

Ευχαριστούμε τον ενορίτης μας κ. Ιωάννη Γεροντή για τις φωτογραφίες που μας προσέφερε από το αρχείο του.

Η Εορτή του Αγίου Αποστόλου Ανδρέα

2011-12-01T10:35:00.001+02:00

Με λαμπρότητα, κατάνυξη και μεγαλοπρέπεια εορτάστηκε η μνήμη του Αγίου Αποστόλου και Πρωτοκλήτου Ανδρέα ,όπου εορτάζει στην μνήμη του Αγίου το ομώνυμο φερώνυμο εκκλησάκι της πόλεως Αγίου Νικολάου.

Ο πανηγυρικός Εσπερινός τελέσθηκε την Τρίτη 29/11/2011 στις 4.30 μ.μ. από τον Εφημερίους της Ενορίας μας, όπου τον θείο λόγο εκήρυξε ο Πρωτ. Γεώργιος Ατσαλάκης.

Ο Δήμαρχος Αγίου Νικολάου κ. Δημήτριος Κουνενάκης κατά τον Εσπερινό της Εορτής

Την Τετάρτη, 30 Νοεμβρίου 2011, ανήμερα της Εορτής, τελέσθηκε ο Όρθρος και η Πανηγυρική Θεία Λειτουργία, και τον θείο λόγο εκήρυξε ο Πρωτ. Γεώργιος Μαρνέλλος, εφημέριος του Ιερού προσκυνηματικού Ναού Αγίων Αναργύρων Νοσοκομείου Αγίου Νικολάου.