ΕΞΗΛΘΕ Ο ΣΠΕΙΡΩΝ ΤΟΥ ΣΠΕΙΡΑΙ ΤΟΝ ΣΠΟΡΟΝ ΑΥΤΟΥ

Του κ. Μιχαήλ Τσακιράκη

Θεολόγου - Εκπαιδευτικού

Η καλλιέργεια που πρέπει να κάνουμε πριν από αυτή τη σπορά…

 Ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός εξέλεξε μαθητές όχι από σοφούς του κόσμου τούτου κι από ευγενείς και πλούσιους και ένδοξους αλλά από αλιείς και σκηνορράφους φτωχούς κι αγράμματους…κι αυτό γιατί ήθελε με αυτόν τον τρόπο να μας δείξει ότι τίποτε από όλα αυτά δεν εμποδίζει να αποκτήσουμε αρετή και επίγνωση θείων λόγων και των μυστηρίων του Αγίου Πνεύματος. Κι ο απλούστερος και αφελέστερος και πιο αμόρφωτος αν δείξει τη δέουσα προθυμία κι επομένως την καλή χρήση του αυτεξουσίου του μπορεί να πετύχει και εις επίγνωσιν αληθείας ελθείν και ζωήν αιώνιον κληρονομήσαι αλλά και να καταστεί με τη βοήθεια του Θεού πάντοτε και διδάσκαλος της οικουμένης! Μοναδικά του εμπόδια στέκονται πάντα ραθυμία και προσκόλληση στα γήινα και στη γη που μας εμποδίζουν να ακροαστούμε ή και να μελετήσουμε και να ενθυμηθούμε όσα πρέπει και να φροντίσουμε για τα μέλλοντα και αιώνια. Κι αυτό φαίνεται ιδιαίτερα σήμερα που ο Κύριος μίλησε με την παραβολή του σπορέως αλλά κι οι μαθητές Του ήθελαν να κατανοήσουν τα λεγόμενα και δε μπορούσαν!

   Σε σας έχει δοθεί να γνωρίσετε τα μυστήρια της βασιλείας του Θεού ενώ στους άλλους έχει δοθεί η παραβολή ώστε να βλέπουν και να μη βλέπουν και να ακούνε και να μην ακούνε! Γιατί το κάνει αυτό; Αυτός δεν είναι που θέλει να φωτίσει με το φως που φωτίζει πάντα άνθρωπον ερχόμενο εις τον κόσμον; Μόνο οι επίλεκτοι να κατανοούν κι οι υπόλοιποι τι θα γίνει; Ναι. Γιατί το μόνο ζώο με προαίρεση είναι ο άνθρωπος κι αυτόν ήρθα να σώσω και να αναπλάσω κι όχι να καταλύσω…κι αυτό θα το πετύχω όχι με τη βία –ας προσέξουν εδώ όλοι οι φορείς και παράγοντες αγωγής και μορφώσεως, γονείς και εκκλησία και σχολείο και πολιτεία κοκ- αλλά για όποιους αξίζουν μόνο να φωτιστούν κι αυτοί δεν είναι άλλοι από όσους ποθούν να κρίνουν ορθά και ζητούν επομένως να εφαρμόσουν τη σωτήρια γι’ αυτούς γνώση…πας ο αιτών λαμβάνει και ο ζητών ευρίσκει και τω κρούοντι ανοιγήσεται…κι από υπερβολική φιλανθρωπία διαλέγομαι μαζί τους εφόσον δεν έχουν έτσι τακτοποιημένα τα πράγματα για να τους παρακινήσω κι εκείνους και να τους προτρέψω να εκτιμήσουν και να προτιμήσουν και να μάθουν να ζουν έτσι ώστε να εφαρμόσουν τη θεία γνώση γιατί έτσι θα δοθεί και σε αυτούς να γνωρίσουν τα μυστήρια της βασιλείας του Θεού.

   Σε σας έχει δοθεί λοιπόν να γνωρίσετε που επιζητείτε με ιδιαίτερη φιλοπονία να μετατρέπετε τη γνώση σε έργα αγάπης γιατί καλό είναι όχι απλώς η γνώση που ασφαλώς προϋποτίθεται και απαιτείται ούτως ή άλλως ορθόδοξη να είναι αλλά και έμπρακτη γνώση και εφαρμοσμένη και με τη μεταβίβαση της μάθησης να ανταποκρίνεται όσο γίνεται περισσότερο και σε περισσότερους…άλλωστε δε θα δικαιωθούν οι ακροατές αλλά οι ποιητές του νόμου…γιατί σφάλλουμε; Από ραθυμία και απραξία. Αλλιώς ευχερώς κατανοούμε τη θεία διδαχή. Τι λέει λοιπόν σήμερα η παραβολή; Μιλάει για το σπορέα που βγήκε να σπείρει το σπόρο του κατά την εκκλησιαστική τάξη τώρα δηλαδή που πραγματοποιείται και η σποριά στη γη πάντα με τη μεταβίβαση της μάθησης μιλώντας και σκεφτόμενοι όπως οι θεοφόροι Πατέρες οι τα πάντα καλώς διαταξάμενοι όρισαν…οι ερωτήσεις έρχονται από μόνες τους: ποιος ο σπόρος ο πνευματικός και άφθαρτος; Και ποιος ο καιρός της σποράς; Ποιος είναι ο σπορέας; Ποια η κατάλληλη γη; Ποια η γη που θα μας θρέψει αιώνια ζωή;

   Ο ίδιος ο Κύριος είναι ο σπορέας και εξήλθε από τον Πατέρα και ήρθε στον κόσμο χωρίς να χωριστεί από κει Αυτός που είναι μέσα στον κόσμο και δημιούργησε τον κόσμο και κατέβηκε από τον ουρανό στη γη.

   Ο λόγος της διδαχής ο σπόρος Του οι εντολές αθανασίας και το ευαγγέλιο της βασιλείας των ουρανών. Κι όλα αυτά αδιαλείπτως…μέσω της αποστολικής διαδοχής και τους καλούς ιερείς και διδασκάλους εις τους αιώνες…οι διδάσκαλοι παρέρχονται όχι όμως και ο θείος λόγος…πώς; Πρώτα πρώτα με το φυσικό νόμο που έχουν όλοι οι άνθρωποι μέσα στη συνείδησή τους κι έπειτα με το νόμο της κατάρας και τέλος με το νόμο της χάριτος –της ΠΔ και της ΚΔ…        

   Καιρός σποράς όλη μας η ζωή εδώ στη γη μικρή και σύντομη σε σχέση με την αιωνιότητα και έπειτα και μάλιστα όλος ο χρόνος κι η αιωνιότητα μέχρι της συντελείας.

   Καιρός θερισμού η Δευτέρα παρουσία…

   Πού σπέρνεται αλλού παρά στις καρδιές μας τα πνευματικά χωράφια…

   Άλλα σαν το δρόμο καταπατημένα κι άλλα πετρώδη κι άλλα πάλι ακανθοφόρα –με πονηρούς λογισμούς και πάθη και δαίμονες ή μικροψυχίες και πόρωση ανεπίδεκτες μαθήσεως ή και προσκολλημένες στα γήινα και στα χτήματα και στον πλούτο και στις πρόσκαιρες απολαύσεις…

   Κι οι άνθρωποι αντίστοιχα άλλοι εκτροχιάζονται και καταπατώνται από πονηρούς δαίμονες κι άλλοι πάλι βαδίζουν πονηρά και τα πετεινά του ουρανού δηλαδή οι ουράνιο δαίμονες και τα εναέρια πονηρά πνεύματα τα κατατρώνε και τα αφανίζουν σα να μην άκουσαν το θείο λόγο ολότελα χάνονται κι άλλοι πάλι με πωρωμένη σκληρή καρδιά που εκεί μέσα δε μπορεί να προχωρήσει ο λόγος και να αρπάξει και να ριζωθεί δυνατά και επομένως με το που φυτρώνει κάτι ελάχιστο καλό ξεραίνεται αμέσως και μένει για λίγο μόνο κι έπειτα εξαφανίζεται με πειρασμούς που έρχονται συνέχεια στη ζωή μας από την ασθένεια της προαιρέσεώς μας…με χαρά δέχονται το λόγο αλλά χωρίς πνευματικές ρίζες πρόσκαιρα πιστεύουν κι έπειτα απομακρύνονται στον πειρασμό…στα αγκάθια προσκολλημένοι άλλοι πάλι και στα σωματικά και πρόσκαιρα και βιωτικά και βυθισμένες σε φροντίδες και ηδονές…τέτοια αγκάθια άκουσαν και πορεύτηκαν μέσω φροντίδων και πλούτου και ηδονών βίου συμπνίγονται και δε τελεσφορούν…

   Και πρώτα κατηγορεί ο Κύριος όποιον δεν πρόσεξε στη θεία διδασκαλία: πολλά τα εμπόδια όπως βλέπουμε ανωτέρω...έπειτα αποκαλύπτει ποιοι ήταν οι ευδόκιμοι: όσοι έχουν αγαθή προαίρεση δεχόμενοι και συγκρατούντες τη θεία διδαχή κι εμποδίζοντας τους εχθρούς της σωτηρίας τους να δημιουργήσουν το παραμικρό φυλάττοντας υπομονετικά όλα και εμμένοντας βεβαιότατα στην πίστη υποφέροντας γενναία πειρασμούς και τελικά και καρποφορώντας: 30 κι 60 κι 100% κατά τον ευαγγελιστή! Δουλεία και μισθοφορία και υιότητα με προκοπή βίου και υπακοή στο θείο θέλημα και αγάπη και προσευχή και εγκράτεια σε όλα και πένθος για τις αμαρτίες μας γιατί όποιος είναι έξω από αυτά δε σώζεται…και δυστυχώς δεν έχουν όλοι αυτιά να ακούνε λόγο σωτηρίας…κι ο λόγος ακούγεται με τις πράξεις…

   Και μια μικρή αλλά καθόλου ασήμαντη λεπτομέρεια εξήλθε ο σπορέας ναι αλλά για να σπείρει κι όχι να μας καλλιεργήσει γιατί αυτό είναι καθαρά δική μας δουλειά να προετοιμάσουμε την καρδιά μας για όλα αυτά και τη διάνοιά μας να έχουμε έτοιμη να τα κατανοήσει…μετανοείτε…πώς; Με αυτομεμψία και εξομολόγηση και αποχή κακού…προσέξτε τα λίγια σας και την προσήλωση στα βιωτικά και μακριά από πορνείες και πλεονεξίες κι ας θυσιάσει και τη ζωή του για τις αρχές του ευαγγελίου όπως κι Εκείνος θυσιάστηκε για μας…

ΠΩΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΥΓΧΩΡΟΥΜΕ ΚΑΙ ΝΑ ΣΥΜΠΑΘΟΥΜΕ Ο ΕΝΑΣ ΤΟΝ ΑΛΛΟ

Του κ. Μιχαήλ Τσακιράκη

Θεολόγου - Εκπαιδευτικού

Πόσο θαυμάστηκαν για την πίστη τους οι γυναίκες ήδη από την ΠΔ με τα παραδείγματα της μιας που έλαβε το γιο της που είχε πεθάνει πάλι ζωντανό από τον προφήτη Ηλία και η άλλη από τον Ελισσαίο…έλαβον γυναίκες εξ αναστάσεως τους νεκρούς αυτών όντως όπως τονίζει κι ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς σε σχετική ομιλία του. Κι η καθεμιά τους έδειξε με έργα τη δυνατή της πίστη τρέφοντας τον προφήτη με τα ελάχιστα που διέθετε η μια θυσιάζοντας τη ζωή της και αυτή των παιδιών της κι όταν ήρθε κι ο μεγάλος πειρασμός με το παιδί της πάλι έμεινε σταθερή στην πίστη της και με πολλή ταπείνωση έβλεπε μόνο την αμαρτωλότητά της! Πίστη και ταπείνωση χρειάζεται μας λέει με το παράδειγμά της η γυναίκα αυτή έστω και αλλόφυλη και γι’  αυτό εύλογα και απόλυτα φυσιολογικά έλαβε από το Θεό και καταξιώθηκε να γίνει πρότυπο της κλήσεως των εθνών και τέλος να δει και το παιδί της πάλι ζωντανό.

Η άλλη πάλι με όσα είπε για τον προφήτη στο σύζυγό της έδειξε την πίστη της και με τη φιλοξενία του προφήτη δέχτηκε το γιο της αναστημένο και παρόλο που αυτοί είχαν και την πίστη των γυναικών και την ευαρέστηση του Θεού με πολλή προσπάθεια έφεραν το ποθούμενο. Σήμερα όμως ο Κύριός μας ευσπλαχνίστηκε τη χήρα με το νεκρό παιδί και χωρίς αργοπορία ή καν να προσευχηθεί με το πρόσταγμά του μόνο και μόνο έδωσε στη μητέρα το παιδί πάλι ζωντανό δείχνοντας ότι Αυτός είναι ο Κύριος του ουρανού και της γης ζωής και θανάτου και στη Ναϊν…αυτόκλητος έρχεται λοιπόν δείχνοντας τη ζωοποιό Του δύναμη και ότι έχει ασύγκριτη αγαθότητα και ευσπλαχνία και προγινώσκει μόνος Του και χωρίς να Τον επικαλεστεί κανείς πορεύεται στην πόλη αυτή σήμερα.

Την επομένη μέρα βάδιζε λέει πάνσοφα το ευαγγέλιο υπονοώντας το νου μας που ανακαινίζεται και την ψυχή μας που αμάρτησε χήρα του νυμφίου της του ουράνιου με μονογενή γιο το νου νεκρό από το κεντρί της αμαρτίας χωρίς αληθινή ζωή…η εκφορά μακριά από το Θεό μέσα στα πάθη σε βυθούς Άδη και απώλειας…αλλά αφού ο Κύριος βάδισε κοντά μας με την ένσαρκη παρουσία Του μας ανακαίνισε και μας ανάστησε και μάλιστα στους εσχάτους χρόνους «βάδιζε την επομένη» για να μετατρέψει το πένθος σε χαρά και ευφροσύνη! Έτσι κι εμείς αν πενθήσουμε και θρηνήσουμε ειλικρινά τις αμαρτίες μας θα πορευθεί σε μας ο Παράκλητος παρέχοντας αιώνια παράκληση. Μακάριοι οι πενθούντες ότι αυτοί παρακληθήσονται.

Πορεύονταν ο Κύριος και πολλοί μαθητές Του και όχλος πολύς. Ο προφήτης απομονώθηκε και χρειαζόταν ανθρωπίνως ησυχία να συγκεντρωθεί αλλά ο Κύριός μας δημοσία από φιλανθρωπία και με μόνο το πρόσταγμά Του και μάλιστα την ώρα της ακολουθίας για να προσελκύσει στην πίστη όλους και στη σωτηρία και με το θαύμα αυτό και ω του θαύματος και η λύση ήρθε εξαίσια από τη θεία Του ευσπλαχνία για τη θρηνούσα χήρα πάνω στη σορό του παιδιού της Αυτός ο Πατήρ των ορφανών και κριτής των χηρών και της απευθύνει το λόγο: παρηγορητικό και λυτρωτικό μη κλαις προβλέποντας το μέλλον τι θα έπραττε ο ίδιος αλλά εκείνη που δεν Τον γνώριζε και πολύ περισσότερο ούτε καν φαντάζονταν τι θα μπορούσε άλλο να συμβεί καλό μετά από όλα αυτά χωρίς πίστη δε ζητά τίποτε αλλά κι Αυτός δεν απαιτεί τίποτε ούτε καν πίστη αλλά όντας παντοδύναμος και ανενδεής κι από συνέργεια πίστεως και πιστών προσέρχεται και αγγίζει το παιδί και λέει νέε μου σου λέω σήκω κι αμέσως ανακάθησε το παιδί της χήρας το πριν νεκρό κι όχι μόνο αυτό αλλά άρχισε και να μιλάει…δεν είναι φαντασίες όλα αυτά.

Ο ένας ανάστησε νεκρό με προσευχή κι ο άλλος το ίδιο προοδοποιώντας τη θεία Του Ανάσταση αλλά και τις αναστάσεις που επιτέλεσε Εκείνος με πρόσταγμα πριν τη Σταύρωση –σήμερα και τη θυγατέρα του αρχισυναγώγου και τον τετραήμερο Λάζαρο…στο Σταυρό πάλι ανέστησε πολλούς που εμφανίστηκαν και σε πολλούς κι επιπλέον για χάρη μας θανατώθηκε και αναστήθηκε μόνος Του αρχηγός αιώνιας ζωής. Οι άλλοι αναστήθηκαν από άλλους και πήραν και πάλι θνητή ζωή για λίγο Αυτόν όμως θάνατος δεν κυριεύει έγινε η απαρχή των κεκοιμημένων των πιστών και μεταστάντων με ελπίδα αναστάσεως ζωής αιωνίου πρωτότοκος των νεκρών χαρίζοντάς μας και αιώνια ζωή δώρο θεοπρεπέστατο. Για τη μητέρα ανασταίνει το παιδί από ευσπλαχνία σ’  αυτή τη μητέρα…

Λόγια και έργα χρειάζονται στον ανθρώπινο πόνο και της μίλησε αλλά και τη βοήθησε και με έργα δείχνοντάς μας το παράδειγμα πώς να φερόμαστε κι εμείς μπροστά στο ανθρώπινο πόνο κατά τη δύναμή του ο καθένας μας κι ο Θεός θα μας ανταμείψει αναλόγως υπερβαλλόντως όσο υπερέχει ο Θεός από τον άνθρωπο τόσο κι διαφορά της δυνάμεως και της χάριτός Του και της χάριτος που ενεργείται από τη δύναμη της χάριτος που από μας δίδεται…δεν ανταλλάσσουμε χάλκινα με χρυσά και μέταλλο με μέταλλο αλλά ανθρώπινα με θεία και ανθρώπινα σε ανθρώπους φυσικό άλλωστε καθαρά χρέος μας να συμπονούμε και να συμπαραστεκόμαστε ο ένας στον πόνο και την ανάγκη του άλλου. Δε ζητά και τίποτε άλλο από μας ο Θεός που όλα μας τα χορηγεί και μάλιστα πλούσια για να είμαστε κι αναπολόγητοι αν δε ανταποκριθούμε επαρκώς στο ανθρώπινο τουλάχιστον χρέος μας: άφετε και αφεθήσεται υμίν δίδοτε και δοθήσεται υμίν! Ας συγχωρήσουμε τουλάχιστον και ας ελεήσουμε έμπρακτα τους αδελφούς μας τους εμπερίστατους εφόσον μπορούμε και όσο μπορούμε ο καθένας…

Κι αυτό γιατί όχι μόνο ελεηθήκαμε και τόσες και τόσες ευεργεσίες δεχτήκαμε από το Θεό αναρίθμητες αλλά και εγγυήσεις πήραμε από Αυτόν πάλι ότι θα λάβουμε ανταπόδοση με μέτρο την δική μας ευποιία στους άλλους…και τη ζωήμας θα ‘πρεπε να δώσουμε όπως έκαναν οι άγιοι κατά μίμησή Του κερδίζοντας αιώνια ζωή: για τούτο πέθανε για μας ο Χριστός κι έπαθε για μας αφήνοντάς μας το προσωπικό Του παράδειγμα για να το μιμηθούμε εκπληρώνοντας τις θείες Του εντολές και πηγαίνοντας στην αιωνιότητα μαζί Του συνδοξαζόμενοι! 

Τυπικό & Ακολουθία του Όρθρου της Κυριακής 6 Οκτ. 2013

Για να εκτυπώσετε την Ακολουθία του Όρθρου της Κυριακής Γ΄ Λουκά (6 Οκτωβρίου 2013) πατήσετε εδώ

Μην ενεργείς, όταν είσαι θυμωμένος

Του Πρωτ. Γεωργίου Ατσαλάκη

Γεν. Αρχιερ. Επιτρόπου Ιεράς Μητροπόλεως Πέτρας & Χερρονήσου

Σ’ ένα χωριό- τα παλιά χρόνια- παντρεύτηκαν δυο νέοι, αλλά οι συνθήκες ζωής ήταν δύσκολες κι αναγκάστηκε ο άνδρας να φύγει σε μια μακρινή χώρα για να βγάλει χρήματα, να μπορέσουν κάποτε να ζήσουν καλύτερα.  Η γυναίκα έμεινε στο χωριό και δούλευε στη μικρή τους περιουσία. Η μόνη επικοινωνία με τον άντρα της, ήταν ένα γράμμα, που έπαιρνε σε αραιά διαστήματα.

            

Ο άνδρας δούλευε σκληρά όλα αυτά τα χρόνια της ξενιτιάς, χωρίς ποτέ να επιστρέψει στο σπίτι του, λόγω των μακρινών αποστάσεων. Εξάλλου ο σκοπός του ήταν να κερδίσει όσο το δυνατόν περισσότερα χρήματα. Πέρασαν αρκετά χρόνια και κάποια μέρα  ξεκίνησε για τη δική του Ιθάκη,  τη δική του Πηνελόπη, που ήταν σίγουρος, ότι με αγάπη και αφοσίωση τον περίμενε.

            

Στον δρόμο σταμάτησε σε μια πηγή να πιει νερό και να ξεκουραστεί. Τη νύχτα είδε εκεί κοντά ένα φως και ρώτησε την επαύριον κάποιο περαστικό να του πει, ποιος έμενε σ’ αυτό τον έρημο τόπο. Ο άνθρωπος του είπε, ότι εκεί μένει ένας   σοφός άνθρωπος,  που δίνει πολύτιμες  συμβουλές. Πήγε και τον βρήκε.

            

Του είπε λοιπόν ο σοφός: «Ποτέ στη ζωή σου μην ενεργείς την ώρα που είσαι θυμωμένος. Ούτε να παίρνεις αποφάσεις εκείνη την ώρα, ούτε να μιλάς. Η ώρα του θυμού είναι επικίνδυνη και για ό,τι θα κάμεις και για ό,τι θα αποφασίσεις και για ό,τι θα πεις».

            

Κάποια στιγμή, ο άνθρωπος  έφθασε στο σπίτι του. Η πρώτη εικόνα που αντίκρισε στην αυλή του σπιτιού του, ήταν η γυναίκα του που φιλούσε ένα νέο άνδρα. Το αίμα ανέβηκε στο κεφάλι του, ζαλίστηκε από τη στενοχώρια, σκοτίστηκε  το μυαλό του κι έβγαλε το πιστόλι,  έτοιμος να σκοτώσει τη γυναίκα του και τον «εραστή» της. Ο θυμός έσβησε όλη τη θλιβερή παρένθεση των 20 ετών, που έζησε στην ξενιτιά  και δεν τον άφησε να σκεφθεί τίποτε άλλο εκείνη την ώρα, παρά τον θάνατο της «άπιστης» γυναίκας του, που τόσο πολύ αγαπούσε.

            

Την ώρα που ήταν   έτοιμος να πατήσει τη σκανδάλη, θυμήθηκε τα λόγια του σοφού και σταμάτησε. Ο «εραστής» έφυγε, η γυναίκα του επέστρεψε στο σπίτι κι αυτός φώναξε μια γειτόνισσα να του πει, ποιος ήταν ο «εραστής» της γυναίκας του. Η γειτόνισσα με φανερή έκπληξη του λέει:  «Ποιος «εραστής» άνθρωπε μου; Αυτός ήταν ο γιος σου, που τον άφησες μωρό! Αυτόν φιλούσε η γυναίκα σου την ώρα που έφευγε. Το μονάκριβο παιδί της, που ήταν  η μοναδική χαρά της, τον καιρό που έλειπες». Ο άνθρωπος δόξασε το Θεό, που τον διαφύλαξε από το διπλό φονικό, που θα έσβηνε και τη δική του ζωή και ευγνωμονούσε με δάκρυα το σοφό για τη συμβουλή που του έδωσε.

            

Στην παραπάνω ιστορία, εκείνο που έχει σημασία, είναι η συμβουλή του σοφού, για την ώρα του θυμού. Είναι η πιο ακατάλληλη ώρα,  αλλά και η πιο επικίνδυνη  για τον άνθρωπο, να ενεργεί και να παίρνει αποφάσεις. Υπό την επήρεια του θυμού, θα πει λόγια πικρά, ίσως αληθινά, αλλά  θα κάμει άλλους να πονέσουν υπερβολικά.  Και υπάρχουν δυστυχώς άνθρωποι, που δεν τα ξεχνούν εύκολα τα σκληρά λόγια που θα τους πουν, ή δεν τα ξεχνούν ποτέ.

            

Την ώρα που ο άνθρωπος είναι θυμωμένος, λέει λόγια ταπεινωτικά για τον άλλο, που δεν θα τα έλεγε σε καμιά άλλη περίπτωση. Βγάζει απωθημένα ημερών, ετών και καμιά φορά ολόκληρης της ζωής του.  Κυρίως φέρνει στην επιφάνεια με τα λόγια του κακίες και ζήλιες, που  έκρυβε στην ψυχή του. Θα μπορούσε κανείς να πει, ότι την ώρα του θυμού, φανερώνει ο άνθρωπος τον αληθινό εαυτό του. Αλλά κι αυτό δεν είναι απόλυτο. Γιατί ο θυμωμένος άνθρωπος, μπορεί να πει κάποιες αλήθειες, αλλά  οπωσδήποτε αλλοιωμένες και ποτισμένες από το φαρμάκι του θυμού, δηλ. από μίσος και εκδίκηση. Από ένα  σκοτισμένο μυαλό, από μια  ταραγμένη ψυχή, από μια   καρδιά  που κοχλάζει, δεν μπορείς να περιμένεις καθαρή αλήθεια.

Δεν μπορούμε να παρασυρόμαστε από το θυμό για να μιλήσομε σ’ ένα άνθρωπο, ακόμη κι αν έχομε δίκιο. Λέει μια παροιμία: «Η κόλαση είναι γεμάτη από ανθρώπους, που ήθελαν να βρουν  το δίκιο τους». Μίσησαν για το δίκιο τους, εκδικήθηκαν για το δίκιο τους, αδίκησαν για το δίκιο τους, σκότωσαν για το δίκιο τους.  Όταν παίρνεις  θυμωμένος έναν άνθρωπο στο τηλέφωνο για να του μιλήσεις  και φτάνεις στον τελευταίο αριθμό,  κλείσε το. Δεν θα μετανιώσεις ποτέ που δεν μίλησες εκείνη την ώρα,  ενώ σίγουρα θα μετανιώσεις αν μιλήσεις.

Η αναβολή αποφάσεων την ώρα του θυμού, είναι ο καλύτερος σύμβουλος. Άφησε να ηρεμήσει από την τρικυμία η ψυχή σου και θα δεις με πόσο διαφορετικά μάτια, θα δεις τον  άνθρωπο, που τόσο δυνατά  οργίστηκες  εναντίον του και με τι διαφορετικό τρόπο θα του μιλήσεις.

ΟΣΑ ΘΕΛΕΤΕ ΝΑ ΣΑΣ ΚΑΝΟΥΝ ΟΙ ΑΛΛΟΙ ΑΥΤΑ ΝΑ ΤΟΥΣ ΤΑ ΚΑΝΕΤΕ ΚΙ ΕΣΕΙΣ

Του κ. Μιχαήλ Τσακιράκη

Θεολόγου - Εκπαιδευτικού

   Όποιος έπλασε με ιδιαίτερη φροντίδα τις καρδιές μας και παρατηρεί όλα τα έργα μας έρχεται πάλι να μας αναπλάσει ψυχικά: αρχικά μας έδωσε το φυσικό κι έπειτα το γραπτό νόμο και τέλος το νόμο της χάριτος: όπως θέλετε να σας φέρονται οι άλλοι έτσι να τους φέρεστε κι εσείς! Αφού όλος ο νόμος κι οι προφήτες κρέμονται σε δυο εντολές την αγάπη στο Θεό και τον πλησίον και την αγαθοεργία ανάμεσα στους ανθρώπους τώρα μας επισημαίνει απευθυνόμενος στους πιστούς Του. Υπάρχει σε όλους τους ανθρώπους ο φυσικός νόμος που μας βοηθά να ξεχωρίζουμε το καλό από το κακό. Αν μας βρίζουν τώρα δε μας αρέσει άρα ας μη βρίζουμε κι εμείς τους άλλους κι ανάλογα να φερόμαστε σε όλες τις ευαγγελικές εντολές. Αλλά το ίδιο ισχύει και για όσα μας δόθηκαν ως εντολή και στην ΠΔ: φόνοι-μοιχείες-επιορκίες-αδικίες κτό. Ενώ ας κοιτάξουμε να δούμε πώς μας αρέσουν οι αντίθετες από όλα αυτά αρετές όταν μας φέρονται καλά και τις χαρακτηρίζουμε και δίκαιες και συμφέρουσες και εύκολες!

   Όταν κάποιος μας ζητά κάτι δίνε και αν δεν έχεις πες του αν είχα περισσότερα θα σου έδινα φτάνει να υπάρχει η θέληση και τότε γίνεσαι αγαπητός κι από όσα ελάχιστα έχεις κι όχι από όσα δεν έχεις. Θες να σε αγαπούν όλοι και να κερδίζεις συγγνώμη και έχεις τη κατάκριση δυσβάστακτη ακόμα και για το λίγο φταίξιμο; Αγάπα κι εσύ όλους και δίνε πρόθυμα συγγνώμη κι άπεχε από κατάκριση βλέποντας τον εαυτό σου στον άλλο κι ανάλογα αποφάσιζε και τοποθετήσου απέναντί του και ενέργησε καταλλήλως. Αυτό είναι το θείο θέλημα με την αγαθοποιία να φιμώνεται η αγνωσία τω αφρόνων ανθρώπων δηλαδή όσων εχθρεύονται ανάμεσά μας χωρίς λόγο και δε θέλουν να δώσουν σε άλλους όσα επιθυμούν οι ίδιοι λαμβάνοντας από άλλους. Ίδια φύση αποδίδει ίδια κρίση. Όλοι από μόνοι μας θέλουμε να αγαπιόμαστε και να ευεργετούμαστε από έμφυτη κίνηση και διάθεση ως κατεικόνα Θεού πλασθέντες αλλά λόγω της αμαρτίας που εισήλθε ύπουλα και επληθύνθηκε δε χάσαμε την αγάπη μας για τον εαυτό μας αλλά προς αλλήλους ως κορύφωμα αρετής το χάσαμε και εψύγη και αλλοίωσε και αχρείωσε…γι’  αυτό έρχεται πάντα επίκαιρο το σημερινό ευαγγελικό λόγιο: όσα θέλετε να σας κάνουν οι άλλοι αυτά να τους τα κάνετε κι εσείς.

   Δεν ωφελεί εάν ονομαζόμαστε Χριστιανοί αν και τα έργα δε διαφέρουν από τα έργα των άπιστων. Επομένως μας λέει ο Χριστός ότι σε σας τους δικούς Μου θα υπάρχει χάρη κοντά Μου εάν τηρείτε τις εντολές Μου. Αλλιώτικα δε θα έχετε καμιά παρρησία κοντά Μου. Καλά κάνετε και αγαθοποιείτε τους αγαθοποιούντας σας και δανείζετε τους δανειστές σας αλλά άμισθοι έτσι θα είσαστε αφού εδώ ανταποδίδετε ο ένας στον άλλο και έτσι πάλι δεν φεύγει η αμαρτία από πάνω σας ως παρόντα και μάλλον το αντίθετο συμβαίνει αφού αν διαπράττονται δεν ωφελούν αλλά κι αν δε διαπράττονται ζημιώνουν πολύ. Γιατί όσοι δεν αγαπούν κι όσους τους αγαπούν αυτοί χειρότεροι κι από τελώνες και αμαρτωλούς ονομάζονται και είναι. Για φανταστείτε ακόμα χειρότερα όσοι ανταποδίδουν και το αντίθετο με έργα και λόγια! ΄Ετσι συμβαίνει και με όσους αφηνιάζουν με τα γήινα και δεν αποδίδουν στο Θεό ό,  τι Του πρέπει κι όσοι δεν ταπεινώνονται στο Θεό αλλά απειθούν στην Εκκλησία του Χριστού και αγανακτούν μάταια με όσους νοιάζονται γι’  αυτούς και θέλουν το καλό τους κι εύχονται και πράττουν με όλη τους τη δύναμη κάθε αγαθό κι ωφέλιμο γι’  αυτούς.

   Τώρα όσοι απαιτούν τόκους είναι σχεδόν άνομοι και χειρότεροι από αμαρτωλούς γιατί δεν πείθονται στην ΑΓ, ΠΔ & ΚΔ. Να δανείζουμε και σε όσους δεν υπάρχει ελπίδα να τα ξαναπάρουμε ως δάνειο. Ο τοκογλύφος είναι απάνθρωπος και άδικος και δανείζει εκεί που έχουν όχι καθόλου αλλά λίγα για να πάρει κι αυτά τα λίγα που έχουν και σπεύδει να αισχροκερδήσει με τον πόνο του άλλου καταστρέφοντας και τον πλούτο και την ψυχή του δανειστή με τόκους ως γεννήματα εχιδνών που φωλιάζουν στον κόλπο των φιλάργυρων ετοιμάζοντας αιώνια κόλαση. Όποιος πάλι δε δανείζει είναι σαν εκείνον που έχει μέσα του και τις μητέρες των εχιδνών…τα αντίθετα από όλα αυτά μας λέει ο Κύριος λοιπόν να πράττουμε και τότε ο μισθός σας πολύς και θα είσαστε υιοί του Υψίστου όπως κι Αυτός είναι χρηστός σε πονηρούς και αγαθούς. Και μη φοβάσαι μην χάσεις τα αγαθά σου γιατί εδώ ήρθαμε για να σπείρουμε αγαθοποιία και η συγκομιδή θα είναι οπωσδήποτε πολλαπλάσια κι αντίστροφα όσοι κακοποιούν εδώ θα συγκομίσουν κακά αφού ό,  τι σπείρουμε θα θερίσουμε αλλά και με μεγάλη προσθήκη.

  Άρα εάν ομοιωθούμε με έργα με τον Υιό του Θεού και δείξουμε ότι είμαστε κι εμείς χρηστοί σε όλους όπως κι Εκείνος είναι πάντα χρηστός σε όλους μας εκεί θα λάβουμε με αύξηση και ομοίωση προς Αυτόν περιλαμπόμενοι με δόξα και φως του Υψίστου συζώντας αιώνια με όσους ανάμεσά τους ο Χριστός θα βρίσκεται αιωνίως. Για σκεφτείτε Εκείνος έδωσε για μας τα πάντα και τον ίδιο Του τον εαυτό κι εμείς δεν έχουμε τίποτε να Του δώσουμε αλλά είμαστε και αχάριστοι απέναντί Του με κάθε τρόπο. Αρκεί να δανείζουμε από περιττά και να ευεργετούμε από όσα έχουμε. Ποια και πόσα; Και για μικρά ανταποδίδει ο Κύριος ομοιότητα προς Αυτόν και ύψιστη υιοθεσία και ουράνιο μισθό; Γίνεσθε οικτίρμονες διότι κι ο Πατέρας σας στους ουρανούς είναι οικτίρμων!

«Το γαρ κατ’ εικόνα, ο Θεός προσελάβετο»

Του πρωτ. Γεωργίου Ατσαλάκη

Γεν. Αρχιερατικού Επιτρόπου Ι. Μ. Πέτρας & Χερρονήσου

Σε ένα αγιορείτικο Ευχολόγιο, υπάρχει ένα τροπάριο, για την εξόδιο ακολουθία των Μοναχών που λέει:  «Όταν θα ανοίξεις γη και γίνεις τάφος, θα δεχτείς τον άνθρωπο, που πλάστηκε την αρχή από το χώμα σου, με το χέρι του Θεού και τώρα επιστρέφει σε σένα, που τον γέννησες. Εσύ υπόδεξαι το σώμα του, γιατί το «κατ’ εικόνα» δηλ. την ψυχή του, την πήρε  ο Θεός» .

Η Αγία  Γραφή,  μιλεί για την κατ’ εικόνα δημιουργία του ανθρώπου, από το Θεό. Το σώμα του ανθρώπου στη βιολογική του ύπαρξη,  δεν διαφέρει  πολύ από την υπόλοιπη δημιουργία. Αυτό σημαίνουν τα λόγια της Αγίας Γραφής, ότι έπλασε ο Θεός τον άνθρωπο από το χώμα της γης. Εκείνο που διαφοροποιεί απόλυτα τον άνθρωπο από την κτιστή  δημιουργία και τον κάνει ασύγκριτο και ανόμοιο μ’ όλα τα πλάσματα της γης, είναι το «κατ’  εικόνα». Είναι δηλ. η  πνευματική  υπόσταση, που έδωσε στον άνθρωπο ο Θεός με την πνοή του.

Αυτό που με το θείο εμφύσημα, δίνει ο Θεός στον άνθρωπο,  είναι η λογική ψυχή.  Η ψυχή αυτή δεν προέρχεται από την ουσία του Θεού, αφού ο Θεός στην ουσία του είναι αμέθεκτος,  απλησίαστος και ακατάληπτος, αλλά από την αγάπη Του. Αυτό σημαίνει, ότι ο άνθρωπος δεν είναι άσχετος με το Θεό, είναι ζωντανή εικόνα του Θεού με θεϊκά χαρίσματα και με  προορισμό να μοιάσει στο Θεό δηλ. στην αγιότητα του Θεού.

Αυτή  η ψυχή   δεν γνωρίζει θάνατο, ούτε φθορά, ούτε αφανισμό. Το Αρχέτυπο σύμφωνα με το οποίο ο Θεός έπλασε  τον άνθρωπο, ήταν ο  Χριστός.   Όταν λοιπόν πεθαίνει ο άνθρωπος, το σώμα του παραδίνεται στη γη, να γίνει χώμα και η ψυχή του στο Θεό, να ζήσει αιώνια κοντά του. Στην ψυχή διασώζεται ολόκληρη η προσωπικότητα του ανθρώπου, το λογικό του, η ελευθερία του, η συνείδηση του, η αγάπη του και όλες οι αρετές του, το μίσος του και όλες του οι κακίες.

Το μυστήριο της αθανασίας του ανθρώπου, το πιστεύουν   όλες οι θρησκείες. Από τα πανάρχαια χρόνια, γνωρίζομε την πίστη του Ομήρου, για τις ψυχές των ηρώων του. Γνωρίζομε τον Άδη της αρχαίας ελληνικής θρησκείας και τις απόψεις για την αθανασία της ψυχής, των Ελλήνων φιλοσόφων. Γνωρίζομε από τον Πλάτωνα την διδασκαλία  του Σωκράτη για την αθανασία της ψυχής  στον Κρίτωνα και την συμφιλίωση με τον θάνατο στον Φαίδωνα. Σε όλες τις θρησκείες  η αθανασία του ανθρώπου, επικεντρώνεται στην ψυχή του και η αθανασία της ψυχής, στη σχέση της με το Θεό.

Μόνο όμως στον Χριστιανισμό,  υπάρχει η ερμηνεία για την αθανασία του ανθρώπου. Ο άνθρωπος είναι προορισμένος για την αιωνιότητα, ως ζωντανή εικόνα του Χριστού. Όταν δηλ.  το «κατ’ εικόνα» αμαυρώθηκε από την αμαρτία, ο Χριστός με την ενανθρώπηση του,  προσέλαβε την ανθρώπινη φύση, τη σύνδεσε με τον εαυτό του,  την ανακαίνισε, την  αγίασε,  την ανάστησε και την ανέβασε με την Ανάληψη του στον ουρανό. Εκεί υπάρχει νέφος Αγίων, Δικαίων, Προφητών,  Αποστόλων,  Μαρτύρων και Οσίων που την ύπαρξη  και την αθανασία τους, την οφείλουν στο Θεό.

Είναι κρίμα που η εποχή μας έχει το θλιβερό προνόμιο, να είναι τελείως υλιστική. Πουθενά πνεύμα, πουθενά ψυχή, πουθενά αιωνιότητα και σε πολλές περιπτώσεις πουθενά Θεός. Γι’ αυτό υπάρχει τόση απελπισία στον κόσμο.  Γι’ αυτό υπάρχει τόση αμαρτία στον άνθρωπο. Γι’ αυτό ο άνθρωπος δεν φοβάται το κακό, δεν λογαριάζει την αδικία, δεν πιστεύει στην αιωνιότητα της ψυχής του, τις περισσότερες φορές, δεν πιστεύει, «ούτε στην ίδια του την απιστία!»

Μια μαντινάδα εδώ στην Κρήτη, φανερώνει την αντίληψη  του ανθρώπου, για το θάνατο και την αθανασία: 

Χαρά στη μοίρα σας βουνά, που Χάρο δεν φοβάστε.

Μόνο ανειμένετε άνοιξη, να πρασινολογάστε.

Είναι πραγματικά τραγικό, να πιστεύει ο άνθρωπος στην αιωνιότητα της ύλης και να μην μπορεί να πιστέψει στην αιωνιότητα της ψυχής του. Μια σοβαρή αιτία  είναι ο ηθικός μηδενισμός της σύγχρονης ζωής.  «Μην πιστεύεις τίποτε. Μην ελπίζεις τίποτε. Μην παίρνεις σοβαρά τη ζωή. Η ζωή είναι ανόητη. Ο άλλος άνθρωπος είναι η κόλαση».

Απέναντι σ’ όλα αυτά, έρχονται τα λόγια του Μ. Βασιλείου, να δώσουν την ερμηνεία:  «Άνθρωπε,  δεν είσαι πια γη, ούτε στη γη θα καταλήξεις. Συνδέθηκες με τον Χριστό, που είναι η Ζωή και θα υψωθεί η ψυχή σου μαζί με το σώμα σου,  άφθαρτο στη βασιλεία του Θεού». Όχι λοιπόν μόνο η ψυχή είναι αθάνατη, αλλά και το σώμα αγιάζεται, ενδύεται αφθαρσία, γίνεται «άγια λείψανα» και πνευματικό πια και αναστημένο, ζει αιώνια κοντά στο Χριστό.

Είναι αυτό που λέει ο Ιωάννης στην Αποκάλυψη: «Είδα  καινούργιο ουρανό και καινούργια γη. Φωτεινές ψυχές και αναστημένα σώματα. Ο Θάνατος και ο Διάβολος είχαν καταργηθεί  Το Α και το Ω, η Αρχή και το Τέλος, ήταν   ο Χριστός και η Εκκλησία Του». 

Όταν σβήνεις την ελπίδα

Του Πρωτ. Γεωργίου Ατσαλάκη

Γενικού Αρχ. Επιτρόπου Ι. Μητρ. Πέτρας & Χερρονήσου

Αν η χειρότερη πνευματική κατάσταση είναι η απελπισία, η μεγαλύτερη αμαρτία είναι, να σβήνει ο άνθρωπος την ελπίδα στον συνάνθρωπο του. Όσο κι αν αυτό φαίνεται παράδοξο, συμβαίνει σε πολλούς ανθρώπους και πιστεύω ότι αυτό δεν προέρχεται ποτέ από αγάπη, αλλά από διάφορες άλλες αιτίες, όπως είναι η κακία, η ζήλια και ο εγωισμός. 

Γνωρίζω την περίπτωση ενός φτωχού και ορφανού παιδιού, που αντιμετώπιζε με φόβο και δειλία το σχολείο στην πρώτη τάξη του Δημοτικού και του έλεγε μπροστά σ’ όλη την τάξη ο δάσκαλος: «Δεν θα μάθεις ποτέ γράμματα. Κοίταξε τα παιδιά που θα προκόψουν. Εσύ θα μείνεις πάντα τούβλο!» Του παιδιού ράγιζε η καρδιά του, αλλά σε ποιόν να μιλήσει; Υπόφερε σ’ αυτή την απαξίωση του δασκάλου κι όταν έφευγε από το σχολείο, έκλαιγε σ’ ένα απόμερο μέρος, να μην το βλέπει κανείς και παραπονιόταν στο Θεό. Ήθελα νά ξερα, ποιος τού δωσε αυτού του δασκάλου το δικαίωμα, να φέρνει τόση απελπισία σ’ αυτό το παιδί;

            

Ο αετός είναι το πιο δυνατό και περήφανο πουλί. Πετά πολύ ψηλά. Από κει βλέπει με την ωραιότερη θέα τον κόσμο. Αυτό εκφράζει το τραγούδι: «Νά μουν αετός, να πέταγα πολύ ψηλά». Με όλους τους συμβολισμούς που ο λαός μας θαυμάζει αυτές τις χάρες του αετού, υπάρχει μια διήγηση, πολύ διδακτική για τον άνθρωπο: Ένας αετός – σταυραετός - από τους πιο μεγάλους, πετούσε ψηλά στον ουρανό. Με κάποιο τρόπο τον παγίδευσαν και τον φέρανε σ’ ένα ζωολογικό κήπο. Του δέσανε τα πόδια για να μην μπορεί να πετάξει και τον είχαν ως θέαμα για τον κόσμο.

            

Πολλές φορές ο αετός χτυπιότανε με τις αλυσίδες, επειδή ήθελε να πετάξει και οι αλυσίδες του πλήγωναν τα πόδια. Αφού πέρασαν αρκετά χρόνια, για κάποιο λόγο, οι υπεύθυνοι του ζωολογικού κήπου, αποφάσισαν ν’ αφήσουν ελεύθερο τον αετό, να πετάξει πάλι στις κορυφές  των βουνών,  να χαρεί τα αγαπημένα του ύψη. Η έκπληξη όμως σε όλους ήταν φοβερή, όταν ελευθέρωσαν τον αετό και είδαν ότι,  ο αετός δεν πετούσε πια! Προσπάθησαν να τον αφήσουν από ένα ψηλό βουνό, αλλά και τότε ο αετός έμεινε καθηλωμένος στη γη. Τον εξέτασαν οι ειδικοί. Δεν είχε καμιά αρρώστια. Απλούστατα από τον αετό, είχε σβήσει πια η ελπίδα!  Απ’ αυτό το παράδειγμα καταλαβαίνομε, πόσο απάνθρωπο είναι, να σβήνομε στον άνθρωπο την ελπίδα.

            

Οι πιο αρνητικές αιτίες, που εμπόδισαν πολλά παιδιά να προοδεύσουν, ήταν τα αισθήματα κατωτερότητας και η απαξίωση που δέχτηκαν, είτε στον οικογενειακό τους κύκλο, είτε στο σχολείο, είτε στον κοινωνικό τους περίγυρο.  Τα αισθήματα μειονεξίας και αναξιότητας, που μπορεί να αισθάνεται ένας άνθρωπος και να μαραίνουν τον ψυχικό του κόσμο, δεν είναι ταπείνωση. Η ταπείνωση της εκκλησίας οδηγεί σε αυτογνωσία και στην καλύτερη ανθρωπογνωσία και φέρνει στον άνθρωπο δύναμη και ενεργητικότητα, γιατί τον ελευθερώνει από τον παθολογικό εγωισμό και την αρρωστημένη  ταπεινολογία.  Απεναντίας τα αισθήματα μειονεξίας, φέρνουν πνευματικό και ψυχικό μαρασμό, δειλία και φόβο, που αργά ή γρήγορα, θα οδηγήσουν σε ενοχικά συμπλέγματα.

            

Θυμάμαι στο Δημοτικό σχολείο, κάποια παιδιά πικραμένα. Θυμάμαι στο Γυμνάσιο πολλά παιδιά περιθωριοποιημένα. Ποιος τα πίκραινε; Ποιος τάβαζε στο περιθώριο; Ποιος τα καταδίκαζε σε απραξία;

            

Όλοι μας θυμόμαστε ποιοι μας αγαπούσαν, όταν είμαστε παιδιά και ποιοι μας ταπείνωναν. Ποιοι μας δίνανε θάρρος και ποιοι μας απελπίζανε. Ποιοι χαιρότανε στις χαρές μας και ποιοι πικραινότανε. Θα μου πείτε, είναι αυτά τόσο σπουδαία; Πιστεύω ότι είναι η μεγαλύτερη κακοδαιμονία μιας κοινωνίας.

            

Όλες αυτές οι συμπεριφορές, διαπλάσσουν  χαρακτήρες, διαμορφώνουν συνειδήσεις και γίνονται τρόποι ζωής. Ένας καλός λόγος σ’ ένα άνθρωπο είναι τόσο δύσκολο; Ένα γέλιο από την καρδιά σου  σ’ ένα άνθρωπο, μπορεί να αλλάξει τη ζωή του. Δυο λόγια ελπίδας και αγάπης σ’ ένα παιδί που έχει χάσει την αυτοπεποίθηση του, μπορεί να του δώσει φτερά να πετάξει. Δυο ενθαρρυντικά λόγια  σ’ ένα άνθρωπο απογοητευμένο, του δίνουν δύναμη να συνεχίσει να υπάρχει.  

            

Όταν αποχαιρετούσα τους καθηγητές μου  στην εκκλησιαστική σχολή στα Χανιά, ο πνευματικός μου π. Μιχαήλ Καρδαμάκης μου έσφιξε το χέρι. Ήταν ή πρώτη φορά που ένας άνθρωπος μου έσφιγγε το χέρι. Ένιωσα μια δύναμη να περνά στην ψυχή μου,  ένα ρεύμα αγάπης να με συγκλονίζει.  Ένιωσα την ανάγκη να του πω, ότι θα έκανα χίλιες θυσίες, για να τον βγάλω ασπροπρόσωπο.

            

Πολλοί άνθρωποι όταν με χαιρετούν μου σφίγγουν το χέρι. Νιώθω τη ζεστασιά της καρδιάς τους, αλλά και απέραντη χαρά. Σφίγγω σε πολλούς ανθρώπους το χέρι,  γιατί πιστεύω πως το έχουν ανάγκη. Οι περισσότεροι απ’ αυτούς με κοιτάζουν στα μάτια, μ’ ένα διαπεραστικό βλέμμα. Πιστεύω ότι αναζητούν την ειλικρίνεια της αγάπης και την αγάπη της ειλικρίνειας.

            

Κοντολογίς επαναλαμβάνομε: Η μεγαλύτερη αμαρτία είναι να σβήνεις την ελπίδα σ’ ένα άνθρωπο. Η μεγαλύτερη μορφή αγάπης είναι,   να του δίνεις ελπίδα.  

ΟΜΙΛΙΑ ΠΕΡΙ ΠΕΙΡΑΣΜΩΝ (Κυριακής Θ΄ Ματθαίου)

Επιμέλεια του κ. Μιχαήλ Τσακιράκη

Εκπαιδευτικού - Θεολόγου

Πάσαν χαράν ηγήσασθε όταν πειρασμοίς πέσητε ποικίλοις! Για να γυμναζόμαστε και αναγνωριζόμαστε ως δόκιμοι στην πίστη στο Θεό. Υπομονή έρχεται από τη γνησιότητα της πίστεώς μας. Πειρασμοί είναι επομένως μέσα δοκιμασίας πιστών και πίστης. Χαίρετε όταν πέφτετε σε πειρασμούς η δοκιμασία της πίστεως φέρνει υπομονή κι αυτή τελειώνει τα έργα και την αρετή. Άλλα τελειούνται ακούσια αλλά προϋποτίθενται και τα εκούσια της σωφροσύνης και της δικαιοσύνης και αγάπης στο Θεό και τον πλησίον που μας χρειάζονται για την τελείωση! Αν θέλετε να έχετε τέλεια πίστη στο Θεό να υποφέρετε γενναία πάσχοντας απέξω και να πράττετε τα θεάρεστα κι ας είναι και επίπονα.

   Όχι χαίρετε όταν ενεργείτε αρετή αλλά όταν υπομένετε πειρασμό γιατί το πρώτο δικό μας έργο είναι επιλογής ενώ το άλλο όχι και αυτό μας τελειοποιεί κι ας είμαστε και ατελείς όπως ακούμε σήμερα στο ευαγγέλιο. Έθρεψε 5.000 ανθρώπους με 5 άρτους και 2 ιχθύες και περίσσεψαν και τόσα κοφίνια -12- που ακούστηκε την περασμένη Κυριακή-Η΄Ματθ.! Να πλησιάζουμε τον άλλο για ωφέλεια ψυχοσωματική και πάλι να απομονωνόμαστε για προσευχή θέλει να μας δείξει ο Κύριος και πάλι απαλλαγμένοι από τα γήινα σε ησυχία. Τι θέλει ακόμα να μας πει σήμερα με τη θαυμαστή Του παρουσία πάνω στα κύματα;

   Με την θεία Του ενανθρώπηση θεράπευσε τη φύση μας και τη δίδαξε και την έθρεψε και αφήνοντάς μας σωματικά ανέβηκε στον ουρανό κι έστειλε μαθητές Του σ’  όλο τον κόσμο στην αλμυρή από πλήθος πειρασμών θάλασσα του βίου και των αλλοπίστων μέσα όμως στο ευαγγελικό σκάφος και στην Εκκλησία του Ευαγγελίου Του με το οποίο και δόθηκαν στους πειρασμούς. Όχι τους έστειλε αλλά τους ανάγκασε όπως θυμόμαστε μετά το διωγμό στα Ιεροσόλυμα όταν έφυγαν και διασπάρθηκαν σε όλον τον κόσμο κι έτσι εκπλήρωσαν την αποστολή τους.

   Αναγκάστηκαν να πλεύσουν και να προχωρήσουν στο πέραν δηλαδή στην κοσμική θάλασσα όπου πολλοί πειρασμοί και θλίψεις αλλά νικώντας κι υπερβαίνοντας πειρασμούς με τη βοήθεια του Ιησού. Αντίθετος άνεμος όπως με τους διώκτες Νέρωνα και άλλους σαν κύματα άγρια και δεινά εναντίον της Εκκλησίας μας υποκινημένοι από το δαίμονα κατά την 4^η φυλακή της νύχτας, μετά την 9η. και αφήνονται να παλεύουν με τα κύματα τόσες ώρες όπως συνήθως συμβαίνει στις δυσκολίες μας για να το θυμόμαστε καλά όταν και όπως σωθήκαμε θαυματουργικά καρτερικά κι υπομονετικά! Και φάντασμα να τους φανεί για να φοβηθούν περισσότερο ακόμα και να σωθούν ασφαλέστατα έπειτα.

   Εγώ είμαι και μη φοβάστε τους λέει! Όπως και κατά την κατάλληλη στιγμή στη Δευτέρα παρουσία τότε πάλι θα έρθει για να καταργήσει ολότελα τα κύματα αυτά εναντίον της Εκκλησίας Του. Κι έφτασαν στην ξηρά. Κι όσοι βρέθηκαν στο πλοίο ήρθαν και Τον προσκύνησαν όπως και τότε θα Τον προσκυνήσουν πάλι όλοι επίγειοι και επουράνιοι και καταχθόνιοι ομολογώντας Τον ως Τον Κύριο και Ιησού Χριστό εις δόξαν Θεού Πατρός. Πειρασμοί που τελειοποιούν τέλειους και ατελείς. Όπως εδώ οι μαθητές ατελείς ακόμα πέτυχαν ό,  τι κι οι τέλειοι.

  Διπλοί οι πειρασμοί στον άνθρωπο με οδύνη κι ηδονή, υγεία και νόσο, δόξα κι αδοξία, ευπορία κι απορία και χειρότεροι όλων όσοι με ηδονή και υγεία και δόξα και ευπορία. Όποιος υπομένει πειρασμό στεφανώνεται. Αλλά κάποιοι βλασφημούν σε πειρασμό άλλοι πάλι αυτοκτονούν κι άλλοι φονεύουν άλλους ή ακολαστούν αλλά κανείς απείραστος κι ο Θεός δεν πειράζει κανένα! Πειρασμός εδώ το κακό κι η αμαρτία και η πτώση από όπου μόνο ο Χριστός έμεινε απείραστος μολονότι πειράστηκε. Δύναται τοις πειραζομένοις βοηθήσαι! Και μετά τη βάπτισή Του εξήλθε για να πειραστεί!

   Πειρσαμοί λέγονται κι οι επερχόμενοι λυπηροί ως επιδράσεις εξωτερικές κι η ίδια η προσβολή του εχθρού που πρόσβαλε και τον Κύριο πειράζοντάς Τον. Πειρασμοί είναι κι οι αμαρτίες μας κατά τις οποίες μόνο μας πειραζόμαστε συρόμενοι και δελεαζόμενοι από τις επιθυμίες μας τις κακές. Κι η επιθυμία όταν συλλάβει γεννά αμαρτία κι αυτή θάνατο όταν τελεστεί. Τώρα ποιο θάνατο; Ασφαλώς τον αιώνιο εξαιτίας χωρισμού της ψυχής μας από το Θεό. Κι αυτόν ακολούθησε από Αδάμ έως της συντελείας ο σωματικός και τότε πάλι στο μέλλοντα αιώνα για τους εδώ αμετανόητους θα ακολουθήσει η αφόρητη κι ατελεύτητη κόλαση της ψυχής και του σώματος αφού δίκαια θα καταδικαστούν από αυτόν που μπορεί να καταστρέψει ψυχή και σώμα στη γέεννα του πυρός!

   Αυτόν τον πειρασμό ας αποφύγουμε όλοι όσο μπορούμε γιατί είναι στο χέρι μας και στην εξουσία μας να τον αποφύγουμε. Κι όταν πέσουμε ας λυπηθούμε ώστε αν προετοιμαστούμε κατάλληλα έρχεται κι η μετάνοια αμεταμέλητη για να σωθούμε! Αυτόν τον πειρασμό σήμερα ας άρουμε που μας βλάπτει όχι μόνο πρόσκαιρα αλλά αιώνια. Κι ο Κύριός μας ως Αρχιερέας μας και των μελλόντων αγαθών χορηγός μέσω των μυστηρίων της Εκκλησίας μας χορηγεί και αιώνια απολύτρωση και ψυχικών πειρασμών και σωματικών. Τα όπλα μας νικούν κάθε νοητό εχθρό κι όχι μόνο εάν το θελήσει ο Κύριος.

   Και μια παράκληση μην τα κάνετε ανάποδα μη λυπάστε για πειρασμούς που σας ωφελούν και χαίρετε αντίστροφα ενώ έπρεπε να χαιρόμαστε με εκείνους που φέρνουν αιώνια ζωή κι απολύτρωση. Όχι σωματικά απολύτρωση να ζητάμε αλλά ψυχικά πρώτα και πρώτιστα. Ας λυπόμαστε περισσότερο για τις αμαρτίες μας παρά για τις επιζήμιες επιρροές που μας έρχονται κι όχι μόνο η σωτηρία μας η ψυχική και η αιώνια λύτρωση θα είναι μαζί μας αλλά κι η απολύτρωση και των προσκαίρων πειρασμών!

   Έχουμε άραγε αναρωτηθεί από πού ο βίος μας πολυστένακτος και φιλοπόλεμος και πολυσύμφορος; Από πού αλλού παρά από το ότι παραβήκαμε την εντολή του Θεού και βάλαμε μέσα μας την αμαρτία τον απαγορευμένο πειρασμό! Ας καθαρίσουμε εαυτούς από αμαρτίες με τη μετάνοια και τότε θα χρειαστούμε μετριότερους πειρασμούς εδώ κι όταν έρθει ο κατάλληλος καιρός θα επιστρέψουμε επιτέλους και αιώνια στον άλυπο και απείραστο βίο! Επομένως ας μη λυπούμαστε κι αδημονούμε για τις σωματικές προσβολές αλλά για τις σωματικές ζημιές πραγματικά πειρασμούς κι αληθινά αξιολύπητες. Ας λέμε και μη εισενέγκης ημάς εις πειρασμόν τον απαγορευμένο και ένοχο πάντως πειρασμό αλλά ρύσαι ημάς από του πονηρού γιατί σου εστιν η βασιλεία κι η δύναμις κι η δόξα εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.  

Η Ταπεινοφροσύνη

Ρώτησαν τόν Αββά Λογγίνο:

- Ποιά αρετή είναι η μεγαλύτερη απ’ όλες;

Καί απάντησε:
- Σκέφτομαι, ότι, όπως η υπερηφάνεια είναι τό μεγαλύτερο απ? όλα τά πάθη, αφού καί από τόν ουρανό μπόρεσε νά ρίξει κάποιους (δηλαδή τόν Εωσφόρο καί τό τάγμα του), έτσι καί η ταπεινοφροσύνη είναι η μεγαλύτερη απ' όλες τίς αρετές, γιατί κι απ? αυτά τά τάρταρα μπορεί ν' ανεβάσει ένα άνθρωπο, ακόμα κι άν είναι αμαρτωλός σάν δαίμονας.

Νά γιατί ο Κύριος πρίν απ? όλους μακαρίζει τούς «πτωχούς τώ πνεύματι», (δηλαδή τούς ταπεινούς) (Ματθ. 5:3).

ΑΓΡΥΠΝΙΑ ΣΤΗΝ ΠΑΝΑΓΙΑ ΤΗΝ "ΠΟΡΤΑΪΤΙΣΣΑ"