Ο Εσταυρωμένος

Του Πρωτ. Γεωργίου Ατσαλάκη

Γεν. Αρχιερ. Επιτρόπου Ι. Μητροπόλεως 

Πέτρας & Χερρονήσου

Ο Εσταυρωμένος, στάθηκε πάντα στη ζωή μου ένα μυστήριο.  Το ακατανόητο μυστήριο του Θεού, που χώρισε στα δύο την ανθρώπινη ιστορία.  Μυστήριο στο Σταυρό, ως «Υιός του Θεού». Μυστήριο στην Ανάσταση, ως «Υιός του ανθρώπου».

Η πιο ωραία εικόνα του Θεού, είναι ο Εσταυρωμένος. Στον Εσταυρωμένο βλέπεις τον Θεό στη γη, μεταξύ των ανθρώπων. Στον Εσταυρωμένο βλέπεις, τον άνθρωπο στον ουρανό, μεταξύ των αγγέλων.

Δεν μπορεί να υπάρξει άνθρωπος, που θα «κατανοήσει» με την καρδιά του, το μυστήριο του Σταυρού  και να μην πιστέψει στον Χριστό. Να μην τον αγαπήσει. Να μην καταλάβει ότι ο Χριστός είναι ο Μοναδικός θεός του κόσμου.  Η απάντηση του Θεού στην αγωνία των θρησκειών. 

Παράδοξα γεγονότα εκτυλίσσονται από τη Μεγάλη Πέμπτη, μέχρι  την Κυριακή της Αναστάσεως. Η ανθρώπινη κακία και εγκληματικότητα,  οδηγεί στο Σταυρό, ακόμη και τον Υιό του Θεού. Ο Κτίστης και Δημιουργός του κόσμου, πορεύεται, ως «πρόβατον επί σφαγήν», στο Γολγοθά. Κι όμως, «προηγούνται  αυτού,  οι χοροί των αγγέλων, που καλύπτουν από δέος τα πρόσωπα τους και ψάλλουν τον  ύμνο: Αινείτε τον Θεόν».

Σταματάς με φόβο μπροστά στην ανθρώπινη δύναμη, που σταυρώνει τον ίδιο το Θεό, αλλά διαλύονται γρήγορα οι φόβοι σου και μετατρέπεται η λύπη σου σε χαρά, όταν καταλάβεις, ότι η Σταύρωση,  είναι  το  μυστήριο που φανερώνει την αγάπη του Θεού στον άνθρωπο. Δεν βλέπεις  στο Σταυρό την ανθρώπινη κακία, αλλά τη θεϊκή αγάπη.

Τη νύχτα της Μεγάλης Πέμπτης, παρακολουθείς τις δυνάμεις του κακού να αγρυπνούν. Να μην κοιμούνται. Οι Γραμματείς, οι Φαρισαίοι, οι Αρχιερείς, οι Σαδδουκαίοι,  ο Άννας, ο Καϊάφας, ο Ιούδας,  η Ρωμαϊκή εξουσία, ο Πιλάτος, ο βασιλιάς Ηρώδης, όλοι συνεργάζονται εναντίον του μεγαλύτερου Αθώου, που έζησε ποτέ, στην  ανθρώπινη ιστορία. Ζαλίζεσαι και λες:  Αυτή είναι η «μοίρα»  του ανθρώπου,  από την οποία δεν μπορεί να ξεφύγει ούτε ο Υιός του Θεού; Οι σκοτεινές δυνάμεις κατευθύνουν λοιπόν την ιστορία και κυβερνούν τον κόσμο;

Κι όμως, εκείνη τη νύχτα, νίκησαν οι δυνάμεις του καλού. Εκείνη τη νύχτα, νίκησε  ο Χριστός. Νικήθηκε  το πνεύμα του κόσμου, ο διάβολος   και το θάνατος. Στο Σταυρό του Χριστού, δόθηκε η μεγαλύτερη μάχη, εναντίον των δαιμονικών Δυνάμεων.

Τα λόγια του Χριστού στο Μυστικό Δείπνο, φανερώνουν τι έφερε  στον κόσμο ο Χριστός: «Λάβετε, φάγετε. Τούτο εστί το Σώμα μου». Αυτό είναι το σώμα μου, που θυσιάστηκε για σας. «Πίετε εξ αυτού πάντες. Τούτο εστί το Αίμα μου». Αυτό είναι το Αίμα μου που χύθηκε στο Σταυρό για όλους εσάς και για όλο τον κόσμο. Αυτή είναι η Νέα μου Διαθήκη με τους ανθρώπους. Η νέα συμφωνία, που την υπέγραψα με το Αίμα μου. Το Σώμα μου και το Αίμα μου, θα είναι η ζωή σας.

Το ζοφερό  Σεόλ της Εβραϊκής θρησκείας, όπου ζούσαν οι ψυχές των ανθρώπων  και  ο σκοτεινός Άδης της ειδωλολατρίας, διαλύθηκαν, γέμισαν φως. Οι ψυχές ελευθερώθηκαν και όσες πίστεψαν γέμισαν  τη φωτεινή βασιλεία του Θεού. Το φως της Αναστάσεως του Χριστού, συντάραξε   τον ουρανό, τη γη και τα καταχθόνια. Πρώτος στον παράδεισο, ο μετανοημένος ληστής με το σταυρό του.

Η μεγαλύτερη ευεργεσία του Θεού στην ανθρωπότητα, είναι η Θεία Κοινωνία. Το Σώμα και το Αίμα του Χριστού. Η ζωή του Θεού μέσα στον άνθρωπο. Αυτό το νόημα έχει η Θεία Ευχαριστία, η Θεία Λειτουργία, που τελείται μέσα στην Εκκλησία. Μ’ αυτή την  έννοια, «δεν υπάρχει σωτηρία του ανθρώπου έξω από την Εκκλησία»  και δεν μπορεί  να γνωρίσει ο άνθρωπος τον αληθινό Θεό,  έξω από τα τοπικά και πνευματικά  όρια της Εκκλησίας. Η  Εκκλησία θα μας διδάξει και θα μας γνωρίσει το Θεό. Έξω από την Εκκλησία και χωρίς την Εκκλησία,  υπάρχει αίρεση και πλάνη. Γι’ αυτό,  μόνο «όποιος έχει την Εκκλησία Μητέρα,  έχει το Θεό Πατέρα».

Τα γεγονότα και μυστήρια της Μεγάλης Εβδομάδας, θεμελίωσαν και συγκρότησαν  την Εκκλησία, που είχε προαρχίσει  στον Παράδεισο και τελειώθηκε  στις πύρινες γλώσσες της Πεντηκοστής.

Στην Εκκλησία,   γίνεσαι μέλος με το Βάπτισμα, φωτίζεσαι με τη διδασκαλία, αγιάζεσαι με τα μυστήρια  και ζεις με τη Θεία Κοινωνία  Ό, τι και να είσαι, ό, τι και να πιστεύεις, όσα καλά έργα και να κάνεις, όση αγάπη κι αν νομίζεις ότι έχεις, αν δεν κοινωνείς τακτικά το σώμα και το Αίμα του Χριστού, δεν μπορείς να σωθείς. Δεν μπορείς να λάβεις μέσα σου τη θεία χάρη. Θα μείνεις «έξω του νυμφώνος Χριστού».

Τα λόγια του Χριστού θα είναι πάντα το Α και το Ω της ζωής των Χριστιανών: «Εάν δεν φάτε το Σώμα του Υιού του Ανθρώπου κι αν δεν πιείτε το Αίμα Του, δεν μπορείτε να έχετε μέσα σας την αιώνια ζωή». Η Θεία Κοινωνία, όταν λαμβάνεται με πίστη και  ευλάβεια, αγιάζει,  φωτίζει και θεώνει τον άνθρωπο.  

Κανείς λοιπόν χριστιανός, δεν πρέπει να μείνει ακοινώνητος, τη Μεγάλη Εβδομάδα. Τη Μ. Πέμπτη, το Μ. Σάββατο, την νύχτα της Αναστάσεως.

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΜΕΓΑΛΗΣ ΕΒΔΟΜΑΔΟΣ, ΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ & ΔΙΑΚΑΙΝΗΣΙΜΟΥ

ΚΥΡΙΑΚΗ ΒΑΪΩΝ 13 ΑΠΡΙΛΙΟΥ

Πρωί: Ώρα 7.00 π.μ. Όρθρος & η Θεία Λειτουργία στους Ιερούς Ναούς Αγίου Γεωργίου & Αγίου Αντωνίου.

Εσπέρας: Ώρα 6.00 μ.μ. ο Εσπερινός & ώρα 7.30 μ.μ. η Ακολουθία του Νυμφίου στους Ιερούς Ναούς Αγίου Γεωργίου & Αγίου Αντωνίου.

ΜΕΓΑΛΗ ΔΕΥΤΕΡΑ 14 ΑΠΡΙΛΙΟΥ

Πρωί: Ώρα 7.00 π.μ. Προηγιασμένη Θεία Λειτουργία στον Ιερό Ναό του Αγίου Γεωργίου.

Εσπέρας: Ώρα 6.00 μ.μ. το Μέγα Απόδειπνο & ώρα 7.30 μ.μ. η Ακολουθία του Νυμφίου στους Ιερούς Ναούς Αγίου Γεωργίου & Αγίου Αντωνίου.

ΜΕΓΑΛΗ ΤΡΙΤΗ 15 ΑΠΡΙΛΙΟΥ

Πρωί: Ώρα 7.00 π.μ. Προηγιασμένη Θεία Λειτουργία στον Ιερό Ναό του Αγίου Γεωργίου.

Εσπέρας: Ώρα 6.00 μ.μ. το Μέγα Απόδειπνο & ώρα 7.30 μ.μ. η Ακολουθία του Νυμφίου στους Ιερούς Ναούς Αγίου Γεωργίου & Αγίου Αντωνίου.

ΜΕΓΑΛΗ ΤΕΤΑΡΤΗ 16 ΑΠΡΙΛΙΟΥ

Πρωί: Ώρα 7.00 π.μ. Προηγιασμένη Θεία Λειτουργία στον Ιερό Ναό του Αγίου Γεωργίου.

Εσπέρας: Ώρα 6.00 μ.μ. η Ακολουθία του Ιερού Ευχελαίου και ώρα 7.30 μ.μ. ο Όρθρος της Μ. Πέμπτης στους Ιερούς Ναούς Αγίου Γεωργίου & Αγίου Αντωνίου.

ΜΕΓΑΛΗ ΠΕΜΠΤΗ 17 ΑΠΡΙΛΙΟΥ

Πρωί: Ώρα 7.30 π.μ. Εσπερινός & η Θεία Λειτουργία του Μ. Βασιλείου στους Ιερούς Ναούς Αγίου Γεωργίου & Αγίου Αντωνίου.

Εσπέρας: Ώρα 7.00 μ.μ. η Ακολουθία των Αγίων Παθών στους Ιερούς Ναούς Αγίου Γεωργίου & Αγίου Αντωνίου.

ΜΕΓΑΛΗ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 18 ΑΠΡΙΛΙΟΥ

Πρωί: Ώρα 10.00 π.μ. οι Μεγάλες Ώρες και ο Εσπερινός της Αποκαθηλώσεως στους Ιερούς Ναούς Αγίου Γεωργίου & Αγίου Αντωνίου.

Εσπέρας: Ώρα 8.00 μ.μ. η Ακολουθία του Ιερού Επιταφίου στους Ιερούς Ναούς Αγίου Γεωργίου & Αγίου Αντωνίου.

Η ΠΕΡΙΦΟΡΑ ΤΩΝ ΕΠΙΤΑΦΙΩΝ

ΙΕΡΟΥ ΝΑΟΥ ΑΓΙΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ

Στρ. Κόρακα - Ερυθρού Σταυρού - Ίδης Εργατικής Εστίας - Δίκτης - Παλαιολόγου - Γέφυρα - Ακτής Κουνδούρου.

ΙΕΡΟΥ ΝΑΟΥ ΑΓΙΟΥ ΑΝΤΩΝΙΟΥ

Αγίου Αντωνίου - Γ. Σεφέρη - Χρυσ. Ξανθουδίδου - Στ. Σπανάκη - Γ. Παγκάλου - Εμποδίου - Μ. Αμαριώτου - Γνώσεως - Μίνωος - Αγίου Αντωνίου.

ΜΕΓΑΛΟ ΣΑΒΒΑΤΟ 19 ΑΠΡΙΛΙΟΥ

Πρωί: Ώρα 8.00 π.μ. Εσπερινός & η Θεία Λειτουργία του Μ. Βασιλείουστους Ιερούς Ναούς Αγίου Γεωργίου & Αγίου Αντωνίου.

Εσπέρας: Ώρα 11.00 μ.μ. Κωδωνοκρουσία στους Ιερούς Ναούς Αγίου Γεωργίου & Αγίου Αντωνίου. Ώρα 12.00 η ΑΝΑΣΤΑΣΗ & εν συνεχεία η Θεία Λειτουργία.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ 20 ΑΠΡΙΛΙΟΥ

Πρωί: Ώρα 11.00 π.μ. Εσπερινός της Αγάπης στον Ιερό Ναό του Αγίου Αντωνίου. Θα επακολουθήσει «Πασχάλιο Γεύμα» στην αίθουσα του Ιερού Ναού.

ΔΙΑΚΑΙΝΗΣΙΜΟΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑ

ΔΕΥΤΕΡΑ 21 ΑΠΡΙΛΙΟΥ

Πρωί: Ώρα 7.00 π.μ. ο Όρθρος & η Θεία Λειτουργία στον Ιερό Ναό του Τιμίου Προδρόμου του Α΄ Κοιμητηρίου.

ΤΡΙΤΗ 22 ΑΠΡΙΛΙΟΥ

ΕΟΡΤΗ ΑΓ. ΡΑΦΑΗΛ, ΝΙΚΟΛΑΟΥ & ΕΙΡΗΝΗΣ

Πρωί: Ώρα 7.00 π.μ. Όρθρος & η Θεία Λειτουργία στον Ιερό Ναό της Κοιμήσεως της Θεοτόκου.

ΤΕΤΑΡΤΗ 23 ΑΠΡΙΛΙΟΥ

ΕΟΡΤΗ ΑΓΙΟΥ ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΡΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΥ

Εσπέρας 22ας Απριλίου: Ώρα 6.00 μ.μ. ο πανηγυρικός Εσπερινός στον εορτάζοντα Ιερό Ναό του Αγίου Γεωργίου.

Πρωί: Ώρα 7.00 π.μ. ο Όρθρος & η πανηγυρική Θεία Λειτουργία στον εορτάζοντα Ιερό Ναό του Αγίου Γεωργίου.

ΠΕΜΠΤΗ 24 ΑΠΡΙΛΙΟΥ

Πρωί: Ώρα 7.00 π.μ. ο Όρθρος & η Θεία Λειτουργία στον Ιερό Ναό του Αγίου Ανδρέου.

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 25 ΑΠΡΙΛΙΟΥ

ΕΟΡΤΗ ΤΗΣ ΖΩΟΔΟΧΟΥ ΠΗΓΗΣ

Πρωί: Ώρα 7.00 π.μ. ο Όρθρος & η Θεία Λειτουργία στον εορτάζοντα Ιερό Ναό της Ζωοδόχου Πηγής του Β΄ Κοιμητηρίου.

ΣΑΒΒΑΤΟ 26 ΑΠΡΙΛΙΟΥ

Πρωί: Ώρα 7.00 π.μ. ο Όρθρος & η Θεία Λειτουργία στον ιδιωτικό Ιερό Ναό της Αγίας Καλλιόπης.

Οι Εφημέριοι της Ενορίας, το Εκκλησιαστικό Συμβούλιο, η Ερανική Επιτροπή και

η Φιλόπτωχος Αδελφότης εύχονται σε όλους

Ευλογημένο & Ευφρόσυνο Πάσχα

Ποιος είναι αυτός που σταυρώθηκε;

Του Πρωτ. Γεωργίου Ατσαλάκη

Γεν. Αρχιερ. Επιτρόπου Ι. Μητροπόλεως Πέτρας & Χερρονήσου

            Ήμουν 6 χρονών παιδί. Δεν είχα πάει ακόμη στο Δημοτικό Σχολείο. Εκείνο τον καιρό  είχε πεθάνει ο πατέρας μου. Το νεκροταφείο του χωριού μου στους Ποτάμους, ήταν κοντά στο σπίτι μας και περνούσαμε από κει για να πάμε στον κήπο. Η μητέρα μου πήγαινε  κάθε μέρα  στον τάφο του πατέρα μου κι έκλαιγε. Ήταν ένας τάφος κάτω από τριανταφυλλιές, που όλο το χρόνο είχαν τριαντάφυλλα και ευωδίαζαν. Εγώ  προσπαθούσα με το μικρό μου μυαλό, να εξιχνιάσω το φοβερό μυστήριο του θανάτου. Πώς ένας άνθρωπος, είναι κλεισμένος σ’ ένα τάφο; Πώς  αισθάνεται; Μυστήριο ακατανόητο για την ηλικία μου!

            Μια μέρα ζήτησα από τη μητέρα μου να μ’ αφήσει στο νεκροταφείο, μέχρι να γυρίσει από τον κήπο και μ’ άφησε. Το κλειδί ήταν στην πόρτα της εκκλησίας του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου,  άνοιξα και μπήκα.  Προσκύνησα την εικόνα του Χριστού, που ήταν η  Ανάσταση  και  είχε παραστάσεις από τη ζωή και τα πάθη Του.   

            Ύστερα προσκύνησα την εικόνα της Παναγίας, μια ωραία Γλυκοφιλούσα, που κρατούσε το μικρό Χριστό στην αγκαλιά και σε κοίταζε με μεγάλα αμυγδαλωτά μάτια κι ύστερα προσκύνησα την εικόνα του Προδρόμου . Κοίταζα με δέος τις εικόνες και προσπαθούσα να καταλάβω, τι σήμαιναν όλα αυτά που εικόνιζαν. Στο τέλος κοιτάζοντας το παλιό ξυλόγλυπτο τέμπλο, είδα στην κορυφή ένα Εσταυρωμένο. Είχε μια γαλήνια μορφή, μια χαρούμενη θλίψη, ένα συμπονετικό βλέμμα, που με συγκλόνιζε. Θεέ μου! Πόσο τον συμπάθησα, αυτόν τον Εσταυρωμένο!  Πόση γλυκύτητα και ομορφιά είχε! Πόση αγάπη ένιωσα γι’ αυτόν! Τι ωραιότητα ήταν αυτή στο πρόσωπο του! Τι ηρεμία! Δεν είχα δει μέχρι τότε ωραιότερο πρόσωπο. Θεέ μου. Να είχα κι εγώ ένα πατέρα, να έχει τόσο γλυκό πρόσωπο!

            Ύστερα κοίταξα την Παναγία. Τι μάτια ήταν αυτά! Διαπερνούσαν  τα βάθη της ψυχής μου και έβλεπαν  τις σκέψεις και τους λογισμούς μου, τους πόνους και τα όνειρα μου, τις χαρές  και τις απογοητεύσεις μου. Μέχρι τότε, τα μόνα μάτια που με κοίταζαν με αγάπη,  ήταν της μάνας μου. Τα μάτια όμως αυτά της Παναγίας, ήταν πιο όμορφα. Πιο ωραία. Πιο επιβλητικά. Και το πιο σπουδαίο, μου φάνηκαν ότι κοίταζαν με πολλή στοργή το παιδί της. Να μια Μάνα, σκέφτηκα, πιο καλή από τη δική μου!

            Ύστερα δεν μπορούσα να ερμηνεύσω την εικόνα του Χριστού, με τις πολλές παραστάσεις.  Μετά με προβλημάτιζε ο Πρόδρομος, που είχε φτερά σαν  άγγελος και το σπουδαιότερο,  κρατούσε στα χέρια του, το κομμένο του κεφάλι!  Όλα αυτά  μου δημιουργούσαν ερωτηματικά, αλλά συγχρόνως μια γλυκιά ατμόσφαιρα μυστηρίου, που καταλάβαινα ό, τι έκρυβε μεγάλες αλήθειες.

            Εκείνη την ώρα ήρθε η Μάνα μου. Δε μου μίλησε. Ήταν κλαμένη. Άναψε τα καντήλια της εκκλησίας κι ύστερα  έβαλε λιβάνι για να θυμιάσει τις εικόνες. Ζήτησα από τη μάνα μου, να μου εξηγήσει μερικά πράγματα, παρότι ήξερα ότι η Μάνα μου δεν ήταν άνθρωπος της θεωρίας και της διδασκαλίας.

            Στην Μάνα μου δεν άρεσαν τα πολλά λόγια. Δίδασκε την πίστη στο Θεό  με απλό, αλλά απόλυτο τρόπο. Δίδασκε την αγάπη,  στην πράξη. Δίδασκε  την ταπείνωση,  την ανεξικακία,  την συμπόνια,  με τη ζωή της. Με τα δακρυσμένα της μάτια, που δακρύζανε πάντοτε στον πόνο των ανθρώπων. Δίδασκε με την αγάπη τής καρδιάς της,  με την προσευχή της, με το παράδειγμα της και προπάντων με τη σιωπή της.

            Τη ρώτησα όμως να μου πει, για τον τάφο του πατέρα μου, για τις εικόνες και προπάντων για τον Εσταυρωμένο:  «Ποιοι και γιατί,  μαμά,  τον σταύρωσαν;»   Εκείνη για πρώτη ίσως φορά, αισθάνθηκε την ευθύνη σαν Μάνα, ενώπιον του Θεού, να μου μιλήσει:  

            «Στον τάφο παιδί μου, βρίσκεται το σώμα του πατέρα σου, που δεν αισθάνεται τίποτε. Σαν να κοιμάται.  Η ψυχή του όμως ζει και υπάρχει κοντά στο Θεό, εκεί που υπάρχουν  οι ψυχές των Αγίων. Η Παναγία είναι κι αυτή Μάνα.  Είχε ένα μονάκριβο παιδί, που ήταν και παιδί του Θεού. Δεν είχε πατέρα στη γη, αλλά στον ουρανό. Αυτό το παιδί ήταν άγιο. Έκανε θαύματα. Θεράπευε αρρώστιες. Το λέγανε Χριστό. Αγαπούσε πολύ τους ανθρώπους.  Όμως κάποιοι άνθρωποι το σταύρωσαν.  Αυτό δείχνει ο σταυρός.  

             Επειδή ήταν Θεός αναστήθηκε και βρίσκεται στον ουρανό. Εκεί πήρε αργότερα και την Παναγία μητέρα του. Ο Χριστός   αγαπά όλο τον κόσμο και ιδιαίτερα  τα  παιδιά. Αγαπά πολύ τα ορφανά παιδιά και τα φροντίζει σαν πατέρας. Και σένα σε αγαπά πολύ.  Αυτός είναι ο πατέρας σου! Αυτόν να παρακαλείς! Κι η Παναγία αγαπά πολύ τα παιδιά. Αυτή να την αγαπάς πιο πολύ από μένα, γιατί αυτή έχει τη δύναμη και τη χάρη να σε βοηθήσει όταν μεγαλώσεις. Ό Άγιος  Ιωάννης,  έζησε σαν άγγελος στη γη και του έκοψαν το κεφάλι, γιατί μιλούσε συνέχεια, για την αδικία και για το Θεό».    

Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτου: Η ανάσταση του Λαζάρου

Του κ. Μιχαήλ Τσακιράκη

Θεολόγου - Εκπαιδευτικού

Βασιλείαν ασάλευτον παραλαμβάνοντες έχομεν χάριν γιατί Ιησούς Χριστός χθες και σήμερον ο ίδιος και εις τους αιώνας,

(Εβρ.12,28-13,8)

Επειδή οι χριστιανοί θα απολαύσουμε τέτοια άφθαρτα αγαθά αμετάθετα κι ασάλευτα κι επειδή παραλαμβάνουμε ήδη από δω με τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος αρραβώνα και προοίμια της Βασιλείας αυτής πρέπει να μη λυπούμαστε και να μη αδημονούμε αλλά μόνο να ευχαριστούμε το Θεό που μας χάρισε στην παρούσα ζωή τα αγαθά αυτά και θα μας χαρίσει μεγαλύτερα στη μέλλουσα. Μέσω της ευχαριστίας αυτής λατρεύουμε ευάρεστα το Θεό γιατί τότε οι χριστιανοί είμαστε ευάρεστοι κι ευχάριστοι σ’ Αυτόν και ανάλογα Τον λατρεύουμε γιατί γνωρίζουμε ποιον Κύριο έχουμε και ευεργέτη μας. Διαφορετικά και αν δεν Τον ευχαριστούμε και στις δυσκολίες και στις ευεργεσίες και στην άνεση κι στη θλίψη και στις ευτυχίες και στις δυστυχίες που λαμβάνουμε τότε ούτε και Τον λατρεύουμε ευάρεστα γιατί είναι σα το δούλο που δεν δουλεύει τον Κύριό του ευάρεστα γιατί Τον γογγύζει…κι όποιος γογγύζει δεν ξέρει πώς να δουλεύει τον Κύριό του –όπως δηλαδή έκαναν οι πρόγονοί τους Εβραίοι μερικές φορές και γι’ αυτό οι χριστιανοί πρέπει να ευχαριστούν διαρκώς(Κολ.3,15/ευχάριστοι γίνεστε κι όχι αχάριστοι σε Θεό και ανθρώπους και τότε στέφανο θα λάβουμε μαρτυρίου για την ευχαριστία μας αυτή όταν δηλαδή σε ευπραγίες και πολύ περισσότερο σε δυσπραγίες και αρχή και τέλος και πάντα ευχαριστούμε) και σε όλα(λατρεία είναι Ρωμ.1,9: πίστη και ελπίδα σωτηρίας και αποδίδεται μόνο στο Θεό –Αυτώ μόνον λατρεύσεις…ως ανώτατο πάντων και αίτιο του είναι και του εύ είναι και λατρεία είναι όπως κι η ευσέβεια θεωρητική και πρακτική με πίστη και έργα αγγέλων και ανθρώπων υπακοή ψυχοσωματική και τιμή έμπρακτη) και μάλιστα με αιδώ και ευλάβεια δηλαδή με το σώμα συνεσταλμένο στους ανθρώπους και με ευλάβεια στο Θεό κι όχι σκληρά κι αδιάντροπα φερόμενοι.

Τι είναι ο Θεός; Πυρ καταναλίσκον! Της ΠΔ φοβερά αλλά της ΚΔ δεν έχουν κάτι τέτοιο φοβερό αλλά για να μη καταφρονούμε την πραότητα και ημερότητα που μεταχειρίστηκε στην ΚΔ ο Κύριος ας προσέχουμε γιατί όταν είμαστε σε θλίψεις απελπισμένοι ότι δεν έχουμε ελπίδα άνεσης και βοήθειας τότε κινδυνεύομε να γίνουμε αδιάντροποι. Κι η λατρεία μας επομένως έτσι ας γίνεται γιατί ο Θεός μας που είναι φωτιά καίει και κατακαίει πρέπει να μας έχει ευλαβείς ενώπιόν Του κι όχι καταφρονητές της μεγαλειότητάς Του και αδιάφορους. Τι παρηγοριά για τους χριστιανούς! Έχουμε τέτοιο Θεό που μπορεί να κατακάψει τους εχθρούς μας και να τους αφανίσει κι αυτό ας μας κάνει να μη μικροψυχούμε και να μη λυπούμαστε –ας μιμηθούμε τη Μαρία αναφωνεί κι ο Μ.Βασίλειος! πυρ ο Θεός δύναμις και ενέργεια και φωτισμός και καθαρτήριο και ευεργετικό…

Φιλαδελφία ας παραμείνει και φιλοξενία μη ξεχνάτε: δεν λέει αποκτήστε γιατί τις διέθεταν τις αρετές αυτές αλλά κινδύνευαν με τους πειρασμούς και τις συνεχείς θλίψεις να τις αμελήσουν: αμετακίνητοι και στέρεοι και στα δυο αυτά μείνετε κι ας σας άρπαξαν τα υπάρχοντά σας οι φτωχοί πάντα υπάρχουν και μη γίνετε αφιλάδελφοι και μισόξενοι. Σας θυμίζω ότι έτσι δόθηκε αφορμή στον Αβραάμ και δέχτηκε την Αγία Τριάδα και τη φιλοξένησε στην τράπεζά του αλλά και στον Λωτ το είδαμε πάλι και να σώζεται από το πυρ των Σοδόμων. Κι ας μη γνώριζαν ό, τι ήταν κι ας νόμιζαν ότι ήταν μόνο άνθρωποι απλοί(Ρωμ.16,23/ με λόγια και προσευχές ωφελούνται οι μαθητές από το δάσκαλό τους). Και τους φυλακισμένους να θυμάστε γιατί κι εσείς είσαστε φυλακισμένοι και πάσχετε και επομένως και να θέλετε δεν μπορείτε να λησμονήσετε. Και τους κακοπαθούντες με φυλακή και πείνα και άλλες θλίψεις πάλι να θυμόσαστε γιατί κι εσείς έχετε σώμα ομοιοπαθές με το δικό τους που κακοπαθεί και θλίβεται από συμπάθεια και φόβο μήπως από θ.παραχώρηση περάσουμε κι εμείς τα ίδια για την ασπλαχνία μας απέναντί τους!

Τίμιος ο γάμος και η κοίτη αμίαντος: πόσο φροντίζει ο απόστολος για τη σωφροσύνη των εγγάμων και την καθαρότητα του σώματός τους κι άρα τίμιος σε όλους τους εγγάμους ανεξαρτήτως ηλικίας και σε όλους τους τρόπους και καιρούς και στις θλίψεις και στις δυστυχίες και στην άνεση και την ευτυχία και πάντα και όταν τελείται το μυστήριο του γάμου αλλά και έπειτα μέσα στο γάμο όπου η παιδοποιία αποτελεί βασικό σκοπό τους και εικόνα πνευματικής ενώσεως με το Χριστό και αυξήσεως και προκοπής λέει ο άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης εδώ σχολιάζοντας τη φράση του αποστόλου! Κι ακολουθεί η αρνητική εικόνα της πορνείας και μοιχείας που ο Κύριος θα την κρίνει είτε με παντρεμένους άλλους είτε με ανύπαντρους συμβεί δυστυχώς γιατί έτσι οδηγούνται στην κόλαση ενώ όλα αυτά θα τα προλάβαιναν εάν παντρεύονταν όπως αναφέρθηκε πιο πάνω και ο γάμος τίμιος και η κοίτη αμίαντος…

Αφιλάργυρος ο τρόπος πάλι δηλαδή να έχετε χρήματα αλλά όχι και να είσαστε δούλοι τους παρά να τα μεταχειρίζεστε με ελεύθερη γνώμη και όχι με προσπάθεια σα να μην τα έχετε κι ας αρκείστε αυτάρκεις αλλιώς κινδυνεύετε να γίνετε φιλόπλουτοι και φιλάργυροι κι ας μην ξεχνάτε άλλωστε ότι μας είπε ο Κύριος ότι δε θα μας εγκαταλείψει κι ούτε θα μας αφήσει αβοήθητους και γι’ αυτό ας μη δειλιάζετε ούτε και να φοβάστε. Κι αυτό εννοείται ότι ισχύει και για τις ψυχικές μας ανάγκες. Τι πρέπει να λέμε επομένως στις θλίψεις οι χριστιανοί; Ο Κύριος όλου του κόσμου είναι βοηθός μου και γιατί να φοβηθώ στα δεινά που μου φέρνουν οι άνθρωποι έστω και με τη φτώχια και ένδεια που μας δίνουν; Έχετε πάλι και το παράδειγμά των διδασκάλων σας με έργα και θεάρεστη πολιτεία κι οφείλετε οι χριστιανοί να εξετάσετε ακριβέστερα σαν το ζωγράφο το πρωτότυπο κι ας τους μιμηθείτε στην πίστη τους από την οποία γεννάται και η καθαρή ζωή –αν δεν πίστευαν στη μέλλουσα ζωή και στα αγαθά της αλλά δίσταζαν τέτοια ζωή δε θα έκαναν ενάρετη και ακατηγόρητη. Μιμηθείτε την πίστη τους και μιμηθείτε και το βίο τους(Θεσ.1,5,12/νύχτα μέρα να φροντίζουν για το συνάνθρωπό τους και μάλιστα για τις πνευματικές τους ανάγκες και την αιωνιότητα!).

Ο Χριστός μην πλανάστε ο ίδιος είναι πάντα και πάντα βοηθός μας!

Γιατί λέμε την εβδομάδα πριν τη Μεγάλη, «βουβή» ή «κουφή»;

H έκτη και τελευταία εβδομάδα της Μεγ. Σαρακοστής ονομάζεται "Εβδομάδα των Βαϊων". Για έξι μέρες πριν το Σάββατο του Λαζάρου και την Κυριακή των Βαϊων η λατρεία της Εκκλησίας μας ωθεί ν' ακολουθήσουμε το Χριστό καθώς πρώτος αναγγέλει το θάνατο του φίλου Του και κατόπιν αρχίζει το ταξίδι Του στη Βηθανία και στην Ιερουσαλήμ. 

Στο κέντρο της προσοχής είναι ο Λάζαρος - η αρρώστεια του, ο θάνατός του, ο θρήνος των συγγενών του και η αντίδραση του Χριστού σ' όλα αυτά. 

Η τελευταία εβδομάδα δηλαδή περνάει με πνευματική περισυλλογή πάνω στην ερχόμενη συνάντηση του Χριστού με το θάνατο - πρώτα στο πρόσωπο του φίλου Του Λαζάρου, έπειτα στο θάνατο του ίδιου του Χριστού. 

Πλησιάζει η "ώρα του Χριστού" για την οποία τόσο συχνά μιλούσε και προς αυτήν προσανατολιζόταν όλη η επίγεια διακονία Του.

Η ανάσταση του Λαζάρου έγινε για να βεβαιωθούμε για "Την κοινήν ανάστασιν". Είναι κάτι το συναρπαστικό να γιορτάζουμε κάθε μέρα για μια ολοκληρη εβδομάδα αυτή τη συνάντηση ανάμεσα στη ζωή και το θάνατο, που αργά αργά πλησιάζει, να γινόμαστε μέρος της, να νιώθουμε με όλο το είναι μας αυτό που υπονοεί ο Ιωάννης με τα λόγια του:"Ιησούς ως είδεν αυτήν κλαίουσαν και τους συνελθόντας... ενεβριμήσατο τω πνεύματι και ετάραξεν εαυτόν... και εδάκρυσεν" (Ιωάν. 11, 33-35).

Μέσα στη λειτουργική ορολογία, το Σάββατο του Λαζάρου και η Κυριακή των Βαϊων είναι η"έναρξη του Σταυρού". (Ι.Μ.Π). 

Παρά ταύτα ο ευσεβής λαός μας αποκαλεί την εβδομάδα αυτή «κουφή» η «βουβή» με μοναδική δικαιολογία ότι την Εβδομάδα αυτή δεν τελούνται Ακολουθίες και ως εκ τούτου δεν σημαίνει ούτε η καμπάνα οπότε ούτε λέμε (Ακολουθία) ούτε ακούμε (Καμπάνα) αυτήν την Εβδομάδα. 

Όμως η πραγματικότητα είναι άλλη. 

Αρκεί μια ματιά στα Λειτουργικά βιβλία της Εκκλησίας μας για να μας πείσει ότι,όχι «βουβή» και «κουφή» δεν είναι αυτή η Εβδομάδα αλλά αντίθετα όπως είδαμε και πιο πάνω είναι πλήρης μηνυμάτων και Θεολογικών εννοιών γύρω από το Μυστήριο του θανάτου. 

Παλαιότερα αυτό εκαλλιεργείτο και από τους ίδιους τους ιερείς σαν μια δικαιολογημένη ίσως!! προσπάθεια για λίγη ξεκούραση λίγο πρίν τον μεγάλο κόπο της Αγίας και Μεγάλης Εβδομάδος. 

Το Τυπικό της Εκκλησίας μας, υπαγορεύει και αυτήν την Εβδομάδα τις Ακολουθίες που τελούνται καθ’ όλη την Μεγάλη Τεσσαρακοστή. Δηλ. Μεσονυκτικό Όρθρο, Ώρες και Εσπερινό το πρωί,το Μεγάλο Απόδειπνο το απόγευμα, την Προηγιασμένη Θ.Λειτουργία την Τετάρτη και την Παρασκευή καθώς και το Μικρό Απόδειπνο με τον κανόνα του Αγίου Λαζάρου την Παρασκευή το απόγευμα. 

Η μοναδική Ακολουθία που απουσιάζει είναι η Ακολουθία των Χαιρετισμών της Παναγίας η οποία αποτελεί και την μοναδική χαρμόσυνη νότα στην πένθιμη περίοδο που διανύουμε.

Τό ότι δεν τελείται η χαρμόσυνη Ακολουθία των Χαιρετισμών την Εβδομάδα αυτή οδήγησε στην παρεξήγηση ; Ίσως! 

Η τελευταία εβδομάδα της Σαρακοστής(αφού από την Κυριακή ξεκινά η Μεγάλη Εβδομάδα με την δική της νηστεία), είναι η τελική αποκάλυψη του νοήματος της Μεγάλης Σαρακοστής που είναι η μετάνοια, η νηστεία από την αμαρτία, η χαρμολύπη και η επαναβίωση του λατρευτικού στοιχείου της Εκκλησίας! 

Ας φροντίσουμε να μην χάσουμε τα όσα έχει να μας προσφέρει και αυτήν την Εβδομάδα η Εκκλησία μας ξεφεύγοντας από επιπόλαιες και ανυπόστατες συμβουλές γύρω από την Λατρευτική μας ζωή.

Επίκαιρος και εύστοχος όπως πάντα ο λόγος του π.Μωυσέως του Αγιορείτου για τις Άγιες Αυτές και Μεγάλες Ημέρες. «Πάντα τη Μεγάλη Παρασκευή, να ‘σαι μόνος σαν το Χριστό προσμένοντας το τελευταίο καρφί, το ξύδι, τη λόγχη. Τις ζαριές ν’ ακούς ατάραχα στο μοίρασμα των υπαρχόντων σου, τις βλαστήμιες, τις προκλήσεις, την αδιαφορία. Πριν την Παρασκευή δεν έρχεται η Κυριακή, τότε λησμονάς τα μαρτύρια των δρόμων της Μεγάλης Παρασκευής της ζωής μας. Μην ξαφνιαστείς, μη φοβηθείς στ’ απρόσμενο σουρούπωμα.

Οι μπόρες του ουρανού δε στερεύουν. Η ξαστεριά θα ’ρθεί το Σαββατόβραδο. Τότε λησμονάς τα μαρτύρια των δρόμων της μεγάλης Παρασκευής της ζωής μας».



Αναδημοσίευση από την ιστοσελίδα του Ι.Ν. Αγίου Νικολάου του νέου, Θηβών

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ: E΄ Κυριακή Νηστειών

Επιμέλεια: κ. Μιχαήλ Τσακιράκης

Θεολόγος - Εκπαιδευτικός

Το αίμα του Χριστού καθαριεί την συνείδησιν ημών από νεκρών έργων 

(Εβρ.9,11-14) 

   Η ΠΔ κι η ιεροσύνη κι η λατρεία δεν έφερνε ανθρώπους στον ουρανό αλλά ο Χριστός μια φορά εισήλθε στα Άγια και για τούτο ήρθε στον κόσμο να γίνει Αρχιερέας να θυσιάσει το σώμα Του στο Σταυρό για τις αμαρτίες μας και μάλιστα όχι ζώων θυσιαζομένων αλλά μελλόντων αγαθών! Όλων των χαρισμάτων Του! Του νόμου παρόντα και του Χριστού μέλλοντα! Κι αυτό γιατί φυσικά όλα αυτά τα θαυμαστά και υπέροχα πρόκειται να μας φανερωθούν στο μέλλοντα αιώνα κι αγαθά και χαρίσματα. Το σώμα Του τελειότερο και υψηλότερο από τη σκηνή εκείνη και για τούτο είναι τελειοτέρα σκηνή και μείζων για όσα κατόρθωσε. Κι αν την παλιά σκηνή την έφτιαξε ο αρχιτέκτονας το σώμα Του Θεού και Λόγου συνέστησε το Άγιο Πνεύμα θείο και πνευματικό αφού κανένα κτίσμα δεν έχει ένοικο το Θεό Λόγο καθυπόσταση μέσα του. Κατά την ύλη λοιπόν καθημάς ομοούσιο της φύσεώς μας από τα άχραντα αίματα της Παναγίας μας Παρθένου αλλά κατά τον τρόπο της συστάσεως υπέρ ημάς ενωμένο με το Θεό Λόγο καθυπόσταση κι επειδή πάλι η ύλη της παλιάς σκηνής ήταν ύλη απλή ενώ το σώμα Του καθυπεροχήν εκείνης όπου εσκήνωσε ο Μονογενής Υιός του Θεού και καταπέτασμα όπου έκρυβε τη Θεότητά Του όπως κι ο ουρανός όπου εκεί κατοικεί ο αληθινός Αρχιερέας Χριστός και αποκλείονται τα Άγια στον ουρανό και δε φαίνονται σε μας εδώ στη γη.

   Πόση διαφορά η ΠΔ από την ΚΔ: και το αίμα δεν είναι ζώων* αλλά η ιεροσύνη του Χριστού υπερέχει όσο και το αίμα Του από εκείνων των θυσιών της ΠΔ και μάλιστα όπως προείπαμε εισήλθε άπαξ στα Άγια δηλαδή στον ουρανό και κέρδισε για μας όχι προσωρινό καθαρισμό σωμάτων αλλά αιώνια ελευθερία ψυχικών αμαρτιών και με τη μοναδική Του είσοδο αυτή προξένησε σε μας ευεργεσία παντοτινή. Ευρόμενος όλα αυτά γιατί ήταν αδύνατο σε μας να το πετύχουμε αλλά Αυτός το κατόρθωσε! Για σκεφτείτε αφού στην ΠΔ  καθαρίζονταν έτσι πόσο μάλλον στην ΚΔ που έχουμε το Αίμα Του που όχι καθαρίζει αλλά αγιάζει από το μολυσμό των αμαρτιών μας! Άγιο το αίμα εκείνο γιατί καθάριζε όχι ψυχές αλλά σώματα. Τώρα όμως για σκεφτείτε που έχουμε το άμωμο κι αναμάρτητο αίμα Του που προσέφερε στο Θεό όχι με ολοκαύτωμα αλλά με αιώνιο Πνεύμα ώστε κι η απολύτρωση να είναι αιώνια για μας. Έτσι κι η συνείδησή μας θα καθαριστεί κι ο εσωτερικός μας άνθρωπος από νεκρά κι αμαρτωλά έργα και επομένως λατρεύουμε πια Θεό ζώντα κι όχι τα νεκρά και πλανεμένα έργα και ολότελα ψευδή που είναι φαινομενικά γλυκά αλλά ουσιαστικά και πραγματικά πολύ πικρά…

   Κι αν ο θάνατός Του πολλούς τάραζε ασθενείς στην πίστη και το λογισμό ιατρεύοντας αυτά ο απόστολος λέει εδώ: για τούτο είναι βέβαιη η ΚΔ γιατί πέθανε Αυτός αφού σε ζωντανούς διαθήκη δε γίνεται ούτε ονομάζεται και για να μας καθαρίσει από νεκρά έργα πέθανε και στη διαθήκη Του μας άφησε συγχώρηση αμαρτιών και κληρονομιά αγαθών του Πατρός μεσίτης ανάμεσα στον Πατέρα και σε μας και μας φίλιωσε με τον Πατέρα αφού εκείνο που έπρεπε να πάθουμε εμείς –το θάνατο- αυτό που έπρεπε και μας άξιζε για τις αμαρτίες μας το υπέμεινε Αυτός για μας και με το θάνατό Του μας έκανε άξιους της διαθήκης Του εφόσον τ’  αξίζουμε ειδεμή μας καθιστά απόκληρους κι όχι κληρονόμους Του: μακάριοι εστε εάν ποιήτε αυτά…ου περί πάντων υμών λέγω. Εγώ οίδα ούς εξελεξάμην…   

    *εννοείται ότι και στην ΠΔ δεν ήταν το αίμα των ζώων που έδινε κάθαρση αλλά επειδή ήταν προτύπωση και τύπος και εικόνες της θυσίας του Χριστού της αισθητής και με το αίμα Του πάνω στο Σταυρό άπαξ και του μυστηρίου και πνευματικού και αναιμάκτου της θείας ευχαριστίας του άρτου και οίνου –αίματα και σπονδές και άρτοι προτύπωναν το Αίμα και το Σώμα Του όλα εικόνες του Κυρίου και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού του προξενούντος και παρέχοντος την κάθαρση ο προσφέρων και προσφερόμενος…

Σάββατο του Ακαθίστου

Του κ. Μιχαήλ Τσακιράκη

Θεολόγου - Εκπαιδευτικού

Προσφέρει υπέρ εαυτού και των του λαού αγνοημάτων

(Εβρ.9,1-7)

   Η ΠΔ είχε δικαιώματα λατρείας όπως άλλωστε και όλα τα τελετουργικά τους θα έχουν τέλος τα έθιμα των Ιουδαίων λχ με τη Σκηνή του μαρτυρίου που είχε 3 μέρη: έξω της Σκηνής και Άγιο και τα Άγια των Αγίων, έξω η αυλή για να στέκονται οι Ιουδαίοι κι οι προσήλυτοι και κατηχούμενοι ειδωλολάτρες και έπειτα καταπέτασμα υφαντό από το οποίο εισέρχονταν οι ιερείς και πήγαιναν στα Άγια στη μέση της Σκηνής και καθημερινά έκαναν τις λατρείες τους και τελετές με θυσίες και προσευχές κι όλα αυτά ήταν σε τύπο της ΠΔ ενώ τα Άγια των Αγίων ήταν ξεχωριστός τόπος και τύπος του μυστηρίου του Χριστού κι είχε επομένως η πρώτη δηλαδή η ΠΔ δικαιώματα και σημεία και όρους και νομοθεσίες λατρείας είχε και δεν έχει πια τώρα γιατί έπαψαν. Το Άγιο κοσμικό γιατί μπορούσαν να εισέλθουν όλοι και επιτρεπόταν.

    Πρώτη όμως όπου υπήρχαν και πριν τα Άγια των Αγίων στη μέση ακριβώς το χάλκινο θυσιαστήριο και ήταν ξέσκεπο και το καταπέτασμα που σκέπαζε τη θύρα της Σκηνής και η λυχνία και η τράπεζα και η πρόθεση των άρτων. Έπειτα το δεύτερο καταπέτασμα και ακολουθούσαν τα Άγια των Αγίων όπου μόνο ο Αρχιερέας εισέρχονταν και μόνο μια φορά το χρόνο όπου δηλαδή κατοικούσε ο Θεός –όπως σε μας ο ι.ναός που αποτελείται από νάρθηκα και κυρίως ναό και ιερό…εκεί λοιπόν βρίσκονταν θυμιατήριο και η κιβωτός της Διαθήκης καλυμμένη χρυσό(ο χρυσός σύμβολο της υπέρλαμπρης θεότητας…) με τις 10 εντολές όλα ενθυμήματα της αχαριστίας των Ιουδαίων –εις σημείον οις υιοίς των ανηκόων!- όπως κι η στάμνα που υπήρχε εκεί και φύλαγε το μάννα για να το θυμούνται που έφαγαν με υπερφυσικό τρόπο και παράδοξο κι όμως γόγγυσαν στο Μωυσή στην έρημο και ταυτόχρονα για να θυμούνται και του Θεού τη χρηστότητα και τη σκληρότητά τους που είχαν διαδώσει και στα παιδιά τους…η ράβδος επίσης ήταν εκεί του Ααρών που του θύμιζε την αντιλογία που οδήγησε κάποιους από αυτούς να τους καταπιεί η γη και οι πλάκες πάλι θύμιζαν ότι από την ειδωλολατρία τους έθραυσε ο Μωυσής τις πρώτες τις αχειροποίητες που είχε κατασκευάσει ο Θεός!

   Πάνω της τα ένδοξα Χερουβίμ τα λειτουργικά του Θεού και προς δόξαν Του που πολύ μεγαλύτερά τους είναι το ευαγγέλιο και τα μυστήριά του από εκείνα της ΠΔ και ιλαστήριο και σκέπασμα της κιβωτού που εικόνιζε πάλι τον Χριστό που έγινε δικό μας ιλαστήριο –(Ρωμ,3,25/Ιησούν Χριστόν ον προέθετο ο Θεός ιλαστήριον δια της πίστεως εν τω Αυτού αίματι: τα αίτια της δικαιώσεως 3 ο Θεός και ο Χριστός και το αίμα Του και αίτιο της κοινωνίας η πίστη κι όλα αυτά προξενούν άφεση αμαρτιών μας)- των αμαρτιών μας δηλαδή και επισφράγισε και ασφάλισε όλα της ΠΔ ο Χριστός μας όπως και αυτό της κιβωτού! Με τα σύμβολα αυτά της ΠΔ ορώμενα και αισθητά και αινίγματα και τύπος και εικόνες άλλων πνευματικών και νοητών και πρωτοτύπων που θέλουν πολύ καιρό να εξηγηθούν. Αυτά ήταν κατασκευασμένα στη σκηνή του μαρτυρίου αλλά δεν τα απολάμβαναν οι  Ιουδαίοι αφού το πρώτο καταπέτασμα σκέπαζε τα Άγια κι οι ιερείς εισέρχονταν και τελούσαν τις λατρείες τους τις θείες και το δεύτερο πάλι καταπέτασμα σκέπαζε τα Άγια για τον απλούστατο λόγο ότι ήταν προορισμένο να φυλαχτούν για να φανερωθούν σε μας τους χριστιανούς για τους οποίους άλλωστε και προτυπώνονταν! Κι εννοείται ότι πολλά αναφέρονται στο πρόσωπο της Θεοτόκου!! Άλλα πάλι αναφέρονται στις εποχές του έτους και στους μήνες και στο σύμπαν δηλαδή πάντοτε να ευλογείται από το Θεό και από την Παναγία μας ο ανθρώπινος βίος!!!

   Το μυστήριο του Χριστού λοιπόν προτυπώνονταν στην ΠΔ με τη δεύτερη σκηνή και ο Χριστός μια φορά θυσιάστηκε αλλά όλους μας αγίασε και έτσι ήταν εξαρχής άνωθεν ορισμένο αφού κι η θυσία του Αρχιερέα μια φορά το χρόνο γίνονταν και ήταν αγιότερη όλων και φοβερότερη και μάλιστα με αίμα που ο παλιός Αρχιερέας πρόσφερε υπέρ εαυτού για τις αμαρτίες του που διέπραττε καθημερινά μικρά και μεγάλα σφάλματα όπως κι όλοι δηλαδή ενώ ο Χριστός μας για τις δικές μας αμαρτίες μια φορά θυσιάστηκε –πόσο μεγάλη η διαφορά του Χριστού από εκείνο τον Αρχιερέα! Και προσέξτε λέει των αγνοημάτων κι όχι αμαρτημάτων αφού αμαρτάνουμε από άγνοια πολλές φορές και ουδείς καθαρός και ελεύθερος από όλα αυτά κι ο Χριστός έρχεται να μας συγχωρήσει και αυτά και τα άλλα μας αμαρτήματα τα εν γνώσει εφόσον βέβαια μετανοήσουμε και εξομολογηθούμε στον πνευματικό μας Πατέρα.             

Αρχιμανδρίτης Ευθύμιος Κλώντζας

Του Πρωτ. Γεωργίου Ατσαλάκη

Γεν. Αρχ. Επιτρόπου Ι. Μητροπόλεως 

Πέτρας & Χερρονήσου

Ημέρα Δευτέρα,  κάλεσε ο Θεός για πάντα κοντά του, τον Αρχιμανδρίτη Ευθύμιο Κλώντζα, ιερομόναχο της ιεράς Μονής Παναγίας Κουφής Πέτρας.

Με τον π. Ευθύμιο, γνωρίστηκα  το έτος 1975, όταν διορίστηκα εφημέριος στον Άγιο Γεώργιο, της πόλεως του Αγίου. Νικολάου κι εκείνος ήταν ηγούμενος της ιεράς Μονής Αγίου  Γεωργίου Σελληνάρι. Αργότερα ήρθε εφημέριος στον Άγιο Γεώργιο, ενώ είχε διατελέσει παλιότερα εφημέριος στην Αγία Τριάδα και ιεροκήρυκας στον Μητροπολιτικό Ναό της  Μεγάλης  Παναγίας, όπου διακόνησε ως νεωκόρος, ο απλός και ανεξίκακος πατέρας του Αντώνιος.  Συνεργαστήκαμε άριστα,  τα  χρόνια που ήταν Πρωτοσύγκελλος στην ιερά Μητρόπολη.

Το  κύριο  έργο του π. Ευθυμίου, το οποίο αγάπησε με όλη του την ψυχή,  ήταν Ιεροκήρυκας και Πνευματικός. Και πρώτα απ’ όλα βέβαια, η Θεία Λειτουργία. Η χαρά του, ο ιερός του πόθος,  ήταν να τελεί τη θεία λειτουργία και να κηρύττει. Σε μια εποχή, που ήταν λίγοι οι ιεροκήρυκες στην Μητρόπολη Πέτρας, επί του αοιδίμου Μητροπολίτη Δημητρίου, ο π. Ευθύμιος, κήρυττε ανελλιπώς στη Μεγάλη Παναγία και ακολουθούσε τον Επίσκοπο σε πολλές εορτές και πανηγύρια,  για να κηρύττει το θείο λόγο.

Το κήρυγμα του ήταν απλό.  Χριστοκεντρικό, εκκλησιολογικό και πατερικό. Ήταν σύντομο, χωρίς εξεζητημένες ρητορείες και φιλοσοφικά σχήματα, γεγονός που το καθιστούσε, άμεσο και ευπρόσληπτο, στις καρδιές των ανθρώπων. Κοντά του γνώρισα τα πατερικά κείμενα- που πολλά τα ήξερε απέξω, - τους Νηπτικούς Πατέρες και τον Μοναχισμό. Έλεγε πολλές φορές, ο μακαριστός Δημήτριος: «Ο Ευθύμιος είναι ο «καλόγερος» της Κρήτης».

Πιστεύω όμως, ότι ο π. Ευθύμιος, υπήρξε, ο κατεξοχήν πνευματικός γέροντας. Εξομολόγησε πολλούς ανθρώπους. Είχε πολλά πνευματικά παιδιά. Δεν κουραζόταν να εξομολογεί, να ακούει τους λογισμούς και τα προβλήματα των ανθρώπων, να καθοδηγεί και να συμπαραστέκεται, σε όσους είχαν ανάγκη. Λίγοι είναι οι άνθρωποι στον τόπο μας, που δεν ωφελήθηκαν, από τον π. Ευθύμιο. Πολλοί τον ξεχάσανε κι άλλοι  τον πικράνανε πολύ. Εκείνος όμως, εξακολουθούσε να προσεύχεται γι’ αυτούς. Τώρα που κοιμήθηκε, επιτρέπεται να πούμε, ότι βοήθησε οικονομικά πολλούς ανθρώπους, πολλές οικογένειες, πολλά φτωχά παιδιά να σπουδάσουν. 

Τα τελευταία 30 χρόνια, ασκήτεψε στην Ι. Μονή της Κουφής Πέτρας, μαζί με την αδελφή του Παρασκευή Μοναχή, με την οποία ανακαίνισαν εκ θεμελίων το Μοναστήρι,  ώστε να παρουσιάζει σήμερα, μια όαση πνευματική, ένα αληθινό θαύμα της Παναγίας και του Μοναχισμού. Οι μοναχές που υπηρετούν το μοναστήρι, με  Ηγουμένη την αδελφή Θεαγγέλη, είναι μια ζωντανή μαρτυρία,   στο σύγχρονο κόσμο: Να βλέπουν οι άνθρωποι, τι μπορείς να κάνεις και τι μπορείς να γίνεις,  όταν αγαπάς τον Χριστό. Αυτές οι Μοναχές, στάθηκαν οι καλοί άγγελοι στο πλευρό του π. Ευθυμίου  και σήκωσαν μέχρι το τέλος, με πολλή αγάπη και υπομονή το σταυρό   των ασθενειών και των δοκιμασιών του,  που υπήρξαν πολλές στη ζωή του.

Θέλω να πω σήμερα ένα απέραντο ευχαριστώ στον π. Ευθύμιο, για όσα έκανε για μένα. Για την ανυπόκριτη αγάπη του, για τις θυσίες του, για τις προσευχές του, για τη συμπαράσταση του. Πολλά δάκρυα ανθρώπων, θα τον συνοδεύουν στη βασιλεία του Θεού. Πολλοί αναστεναγμοί ευγνωμοσύνης. Πολλές προσευχές. Θα τον θυμούμαστε πάντα με συγκίνηση. Θα τον μνημονεύομε στη θεία λειτουργία.  Θα τον έχομε στη συνείδηση μας,  πρότυπο Μοναχού.

Η ομιλία του Ιατρού Αντωνίου Καφάτου την Δ΄ Κυριακή των Νηστειών

Του Πρωτ. Γεωργίου Ατσαλάκη

Γεν. Αρχ. Επιτρόπου Ι. Μητροπόλεως

Πέτρας & Χερρονήσου

            Την Κυριακή το απόγευμα 30 Μαρτίου, μίλησε στην αίθουσα ομιλιών, του Ιερού Ναού του Αγίου Αντωνίου της πόλεως μας, προσκεκλημένος του Σεβ. Μητροπολίτου Πέτρας και Χερρονήσου κ. Νεκταρίου, ο Καθηγητής της Ιατρικής του Πανεπιστημίου Κρήτης, Αντώνιος Καφάτος.  Δεν κρίνω  σκόπιμο αυτή την ώρα -κι ούτε είμαι το κατάλληλο πρόσωπο – να μιλήσω για τις σπουδές και τις ιατρικές γνώσεις του κ. Καφάτου. Θέλω μόνο σαν απλός ιερέας, που ήρθε στον ναό μου και στην πόλη μου, να εκφράσω τη γνώμη και την αγάπη των  ανθρώπων, που ήρθαν να τον ακούσουν.

            Παρακολουθώ από χρόνια τις επιστημονικές ανακοινώσεις που κάνει, σε θέματα υγιεινής διατροφής και που είναι αποτέλεσμα ερευνών και συνεργασίας με πολλούς κοινωνικούς παράγοντες και με διεθνή πανεπιστήμια. Αν θα ήθελε κανείς,  με δυο λόγια, να εκφράσει την κεντρική ιδέα,  από το φιλόδοξο και τόσο ανθρωπιστικό έργο του ιατρού Καφάτου, θα μπορούσε να το διατυπώσει σε λίγα λόγια:  Η σωστή και φυσιολογική διατροφή, είναι ο κύριος παράγων της υγείας του ανθρώπου. Η κακή και υπερβολική διατροφή, είναι η βασική πηγή των περισσότερων ασθενειών.

            Αν λάβομε μάλιστα υπόψη μας, ότι το άγχος του σημερινού ανθρώπου είναι η παχυσαρκία, ως αιτία πολλών ασθενειών και ότι κάθε μέρα και πιο πολύ, αποδεικνύεται η εξάρτηση της υγείας του ανθρώπου από τη διατροφή του, καταλαβαίνομε πόσο σπουδαίο είναι το έργο του εν λόγω καθηγητή. Αυτό φαίνεται βέβαια καθαρά, από την προθυμία και την λαχτάρα που έχουν οι άνθρωποι, για να  τον ακούσουν, όπου κι αν μιλάει, αλλά κι από την ικανοποίηση που νιώθουν για τα θέματα που αναπτύσσει και αφορούν όχι μόνο την υγεία,  αλλά και την ίδια τη ζωή του ανθρώπου.

            Όλοι οι άνθρωποι που ήρθαν και άκουσαν την ομιλία, έμειναν ευχαριστημένοι. Όλοι είχαν ένα καλό λόγο για να πουν. Όλοι έφυγαν προβληματισμένοι για τη δίαιτα τους κι όλοι πήραν ενδόμυχα την απόφαση να κάμουν  μια προσπάθεια για τη ζωή τους και για την καλύτερη ζωή των παιδιών τους. Του απευθύνομε ένα απέραντο ευχαριστώ και μια ολόθερμη προσευχή:  Να του χαρίζει υγεία ο Θεός, να βοηθάει και να ενημερώνει τους ανθρώπους.

            Θα ήθελα όμως, ως ιερέας -που φυσικά θέλω κι εγώ να νιώθω σαν άνθρωπος- να πω δυο λόγια για τον καθηγητή Αντώνιο Καφάτο, όπως τον έχω δει και τον έχω ακούσει αρκετά χρόνια,  αλλά και όπως τον έχω καταλάβει από τα απλά φυλλάδια που διανέμει, για ενημέρωση των απλών ανθρώπων.

            Ο Αντώνιος Καφάτος, είναι ένα φαινόμενο ιατρού και ανθρώπου. Αγαπώ τους γιατρούς όλους. Όλος ο κόσμος τους αγαπά κι όλος ο κόσμος τους έχει ανάγκη. Όλου του κόσμου η αγωνία, στην σημερινή ιλιγγιώδη εξάπλωση των ασθενειών, είναι να βρει  ένα καλό γιατρό. Παρότι έχουν όλοι μεγάλα οικονομικά προβλήματα, προτιμούν να στερηθούν και το ψωμί των παιδιών τους, προκειμένου να βρουν ένα καλό γιατρό κι ας πληρώσουν κι από το υστέρημα τους ακόμη, αρκεί να βρουν την υγεία τους.

            Όλοι οι άνθρωποι  ανεξαιρέτως, πλούσιοι και φτωχοί, μορφωμένοι και αμόρφωτοι, σ’ όποιο κοινωνικό σκαλοπάτι κι αν βρίσκονται,  καταλαβαίνουν κι ας μην το ομολογούν, ότι ο γιατρός είναι ένα όργανο  του Θεού στη ζωή τους. Γιατροί έχουν θεραπεύσει ασθένειες ακόμη και θανατηφόρες κι έχουν σώσει ανθρώπους από βέβαιο θάνατο. Όλοι όμως οι άρρωστοι, θέλουν το γιατρό να είναι καλός επιστήμονας και προπάντων ευσυνείδητος άνθρωπος. Πρώτα βέβαια τον θέλουν γιατρό. Τον θέλουν όμως και καλό άνθρωπο, με ανθρώπινο πρόσωπο, με συμπόνια και κατανόηση. Οι άρρωστοι που συναντούν στο πρόσωπο του γιατρού την επιστήμη και την ανθρωπιά, χαίρονται και δακρύζουν. Θαυμάζουν τον άνθρωπο και δοξάζουν το Θεό.

            Προσωπικά πιστεύω, ότι όλοι οι καλοί γιατροί, είναι και καλοί άνθρωποι, απλώς η δουλειά τους είναι πολύ κουραστική, κάποτε εξαντλητική και επικίνδυνη. Γι’ αυτό ίσως δεν έχουν πάντοτε τη διάθεση ή και τη δύναμη, να ασχοληθούν πιο πολύ με τους αρρώστους.

            Αυτά όμως τα δυο που αναφέραμε, τα έχει στον τέλειο δυνατό βαθμό, ο καθηγητής Καφάτος. Ολόκληρη η ζωή του και προπάντων το επιστημονικό του έργο, το φανερώνει. Έχει τη δύναμη,  να βλέπει τον άνθρωπο στον πόνο του, στην αγωνία του, στα δίχτυα που του στήνει καθημερινά η αρρώστια και ο θάνατος. Έχει το χάρισμα να μιλάει με μια αμεσότητα στην ψυχή του ανθρώπου. Αυτό στη γλώσσα της εκκλησίας λέγεται αγάπη. Και πιστεύω ότι αυτό το έχει σε πλούσιο βαθμό ο γιατρός και ο άνθρωπος, που ονομάζεται Αντώνιος Καφάτος.

             Βέβαια πιστεύω, ότι στη διάπλαση αυτής της συνείδησης του καθηγητή, έχει συμβάλλει πολύ η  χριστιανική του πίστη, η ευλάβεια του, το γεγονός ότι αισθάνεται χωρίς να ντρέπεται να το ομολογεί, μέλος της Ορθόδοξης Εκκλησίας και διακηρύσσει πάντοτε ότι: οι νηστείες  είναι ένα  φιλάνθρωπο έργο της Εκκλησίας.

            Ευχόμαστε στον άξιο καθηγητή, να του χαρίζει πολλά  χρόνια ζωής σ’ αυτό τον κόσμο ο Θεός, να χαίρεται την οικογένεια του και να γνωρίζει ότι η πόλη μας και η μητρόπολη μας, θα τον δέχονται πάντα με χαρά  και εκτίμηση.  

Τα σημεία των βημάτων του Θεού (Θ΄ μέρος)

Του Πρωτ. Γεωργίου Ατσαλάκη

Γεν. Αρχ. Επιτρόπου Ι. Μητροπόλεως

Πέτρας & Χερρονήσου

            Η προαιώνια γέννηση του Χριστού, προϋποθέτει ως Αρχή και πηγή της θεότητος τον Πατέρα.  Από τον Πατέρα γεννάται ο Υιός και εκπορεύεται το Άγιο Πνεύμα.  «Αγγένητος ο Πατήρ, Γεννητός ο Υιός,  Εκπορευτόν το Άγιον Πνεύμα». Όμως αυτή η γέννηση του Υιού, δεν έχει σχέση ούτε με το χρόνο, ούτε με την αιωνιότητα, αλλά με την «αϊδιότητα» του Θεού. Λέμε:  «Αναρχος ο Πατέρας,  Συνάναρχος ο Υιός,   Συναϊδιο το Άγιο Πνεύμα». Αυτό σημαίνει: «Θεός τέλειος ο Πατέρας. Θεός τέλειος ο Υιός. Θεός  τέλειος  το Άγιο Πνεύμα». Τρία πρόσωπα, ισότιμα και ισοδύναμα.  Τα τρία πρόσωπα της Αγίας Τριάδος. Όχι όμως τρεις Θεοί, αλλά ένας Θεός. Μία ουσία, μία φύσις, μία ενέργεια, τρεις υποστάσεις, τρία πρόσωπα.

            Αυτό φαίνεται καθαρά στο Σύμβολο της πίστεως:  «Και εις ένα Κύριον Ιησούν Χριστόν, τον Υιόν του Θεού, τον μονογενή, τον εκ του πατρός γεννηθέντα π ρ ο   π ά ν τ ω ν   τ ω ν  α ι ώ ν ω ν. Φως εκ φωτός, Θεόν αληθινόν εκ Θεού αληθινού, γεννηθέντα, ου ποιηθέντα,  ο μ ο ο ύ σ ι ο ν τω Πατρί, δι’ ού τα πάντα εγένετο» . Και για το Άγιο Πνεύμα:  «Και εις  το Πνεύμα το Άγιον, το κύριον, το ζωοποιόν, το εκ του Πατρός εκπορευόμενον, το συν Πατρί και Υιώ  σ υ μ π ρ ο σ κ υ ν ο ύ μ ε ν ο ν και συνδοξαζόμενον».

 Γι’ αυτό το λόγο αρχίζει η λειτουργία μας, με το: «Ευλογημένη η βασιλεία του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος». Βαπτίζομε ένα παιδί: «εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος». Στεφανώνομε ένα ανδρόγυνο: «εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος». Χειροτονούμε ένα ιερέα και παρακαλούμε να έρθει σ’ αυτόν «η χάρις του Παναγίου Πνεύματος». Τελούμε τη θεία λειτουργία και παρακαλούμε  το Θεό να καταπέμψει το Πανάγιο Πνεύμα και να «μεταβάλλει» τον άρτο και τον οίνο, σε Σώμα και Αίμα του Χριστού. Όλες  οι ακολουθίες της εκκλησίας αρχίζουν: «εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος»,

 Είναι κρίμα και φοβερή αμαρτία, να νομίζουν κάποιοι άνθρωποι,  ότι το Άγιο  Πνεύμα είναι περιστέρι,  επειδή φάνηκε στον Ιορδάνη, «εν είδει περιστεράς».

Σαν  περιστέρι το είδε ο Ιωάννης ο Πρόδρομος, αλλά ούτε υπήρξε ποτέ περιστέρι, ούτε έγινε περιστέρι, ούτε είναι περιστέρι. Με τη μορφή του περιστεριού, εμφανίστηκε στον Ιορδάνη.  Με τη μορφή της «νεφέλης», εμφανίστηκε στο όρος Θαβώρ, την ώρα της Μεταμορφώσεως. Με τη μορφή των «πυρίνων γλωσσών», εμφανίστηκε στους αποστόλους την ημέρα της Πεντηκοστής. Ούτε περιστέρι είναι, ούτε νεφέλη, ούτε πύρινη γλώσσα. Γι’ αυτό λέμε, «εν είδει περιστεράς» και «εν  είδει πυρίνων γλωσσών».

            Το Άγιο πνεύμα  είναι Θεός,  όπως ο Πατέρας και όπως ο Υιός. Δεν είναι αμαρτία που εικονίζεται σαν  περιστέρι στα Θεοφάνεια και με πύρινες γλώσσες την Πεντηκοστή. Αμαρτία είναι να μην γνωρίζομε, ότι είναι τέλειος Θεός, «ομοούσιος» με τον Πατέρα και τον Υιό.  Και για να εδραιωθεί μέσα μας, η ορθόδοξη ερμηνεία των τριών προσώπων της Αγίας Τριάδος, πρέπει να  έχομε πάντα στο νου μας,  την εικόνα των «τριών αγγέλων», που φιλοξενήθηκαν από τον Αβραάμ, στη Δρυ του Μαμβρή και αποτελούν τον πιο αυθεντικό συμβολισμό της Αγίας Τριάδος. Η εικόνα των τριών αγγέλων, ως εικόνα της Αγίας Τριάδος,  έφθασε στην αυθεντικότερη  τριαδολογική της έκφραση,  στην εικόνα του Ρώσου μοναχού Ανδρέα Ρουμπλιώφ, στη Λαύρα του Αγίου Σεργίου του Ράντονεζ.  

Παρακολούθησα μια εκπομπή  στην τηλεόραση, κάποιων  δημοσιογράφων, που  ρωτούσαν να τους πουν τι  πιστεύουν, ότι είναι ο Χριστός. Το τι ακούστηκε δεν περιγράφεται!  Ότι «ήταν» σοφός, μεγάλος δάσκαλος, κοινωνικός επαναστάτης, προφήτης, θαυματοποιός, άγιος άνθρωπος, με μεγάλη θεϊκή δύναμη. Κανείς δεν είπε, ότι «ήταν» ή «είναι» Θεός ή Θεάνθρωπος. Γι’ αυτό το λόγο, θα ήθελα, να διευκρινίσομε μερικά πράγματα για την πίστη μας.

Σχετικά με τη διάκριση «ουσίας και ενεργειών» στο Θεό, μπορούμε να αναφέρομε ένα απλό παράδειγμα, από το ηλιοκεντρικό μας σύστημα. Η γη περιστρέφεται γύρω από τον ήλιο και δέχεται τις ακτίνες του, που της δίνουν φως και ζωή. Ο ήλιος στο κέντρο του είναι πύρινος. Ούτε μπορούμε να τον πλησιάσομε, ούτε να τον δούμε,  γιατί θα καούμε. Δεχόμαστε όμως τις ακτίνες του. Φωτιζόμαστε, ζεσταινόμαστε κι εμείς οι άνθρωποι κι ολόκληρη η κτίση. Με το φως του ήλιου μεγαλώνουν τα φυτά, ζουν τα ζώα, ανθίζουν τα λουλούδια και υπάρχουν οι άνθρωποι.

Ένα άλλο παράδειγμα: «Αν πιάσομε ένα ηλεκτρικό καλώδιο γυμνό, θα πεθάνουμε. Όταν όμως ενώσουμε μια λάμπα στο καλώδιο, φωτιζόμαστε. Την ενέργεια του ηλεκτρικού ρεύματος, την βλέπουμε, την χαιρόμαστε, μας βοηθά. Την ουσία του δεν μπορούμε να την πιάσουμε». 

συνεχίζεται...