Τα σημεία των βημάτων του Θεού (μέρος ΙΑ΄)

Του Πρωτ. Γεωργίου Ατσαλάκη

Γεν. Αρχιερατικού Επιτρόπου Ι. Μητροπόλεως

Πέτρας & Χερρονήσου

Τα βήματα του Θεού, τα είδε ο άνθρωπος  μέσα στη Δημιουργία, από τις πρώτες  μέρες της ζωής του. Τα είδε  στο μεγαλείο της φύσεως, αλλά και στο δέος του έναστρου ουρανού. Θεοποίησε και λάτρεψε τη κτίση, ό,τι μπορούσε να καταλάβει, αλλά και ό,τι δεν μπορούσε να καταλάβει. Λάτρεψε βουνά και ποταμούς,  τα αστέρια και τον ήλιο. Τοποθέτησε θεούς στις απρόσιτες κορυφές των ορέων, νεράιδες και φαντάσματα στα μαγευτικά μέρη της γης. Έπλασε θεούς «κατά την εικόνα του», γεμάτους  με τα πάθη  και τις  αδυναμίες του.

Ο φόβος στα «παράδοξα» φυσικά φαινόμενα, στο σεισμό, τα ηφαίστεια, τις αστραπές και τις βροντές, τον έκαμε να δει πίσω απ’ αυτά, πανίσχυρες  μεταφυσικές δυνάμεις, απειλητικές για τη ζωή του, τις οποίες ονόμασε θεούς και προσπάθησε με λατρευτικές θυσίες, να εξευμενίσει τη δύναμη τους. Ειδωλοποίησε τα στοιχεία της φύσεως και τοποθέτησε θεούς στη θάλασσα, στον αέρα,  στη γη, ακόμη   και στον Άδη. Γέμισε η γη θεούς, φανταστικούς και ανύπαρκτους, τους οποίους ο άνθρωπος λάτρευε με θυσίες ζώων, ακόμη και ανθρώπων.

Στοιχεία θεογνωσίας, εμφανίστηκαν παντού, ιδιαίτερα  στην Ελλάδα, στους δικούς μας φιλοσόφους, που με τη γνώση τους  έφτασαν σε απρόσιτα  για την  πνευματική κατάσταση του κόσμου, ύψη θεολογίας. Αναφέρομε τον Σωκράτη, του οποίου το «δαιμόνιο» μιλούσε στα βάθη της συνείδησης.  Ο Πλάτωνας, ο Αριστοτέλης, ο Πυθαγόρας, ο Ηράκλειτος, ο Σοφοκλής  και πολλοί άλλοι, θεωρούνται προάγγελοι ενός άλλου κόσμου, με  καθαρότερες  μεταφυσικές αναζητήσεις.  

Ο Σωκράτης στην Απολογία του λέει: «Ποιος από μας πηγαίνει σε καλύτερο δρόμο, δεν το γνωρίζει κανείς, παρά μόνο  ο Θεός». Και μιλεί «για τον ερχομό κάποιου σταλμένου από το Θεό, ο οποίος θα φωτίσει την ανθρωπότητα». Σε όλο τον Εθνικό κόσμο προ Χριστού, μπορεί να διακρίνει κανείς,  την προσδοκία ενός «θεού-σωτήρα».

Όλες αυτές οι προσδοκίες των εθνών, οι  θρησκευτικές δοξασίες και μυθολογίες, αλλά και οι οργανωμένες θρησκείες, είναι οι δρόμοι αναζήτησης του Θεού. Είναι  σημεία των βημάτων του, ίσως παρερμηνευμένα, αλλά  αληθινά. Είναι η  πορεία του ανθρώπου, από τη γη στον ουρανό, από την ύλη στο πνεύμα, από την ειδωλολατρία στη θεολατρεία, από τον άνθρωπο στο Θεό, από τη φιλοσοφία στη θεολογία, από την κοσμογνωσία στην ανθρωπογνωσία και τη θεογνωσία,

Σ’ όλους τους λαούς, από τους πιο πολιτισμένους, μέχρι τις πρωτόγονες φυλές,  υπήρχαν λατρευτικές ενέργειες. Αυτό που λέει ο Πλούταρχος, είναι πάντα αδιαμφισβήτητη αλήθεια και ιστορική πραγματικότητα:  «Μπορείς  να βρεις πόλεις  και λαούς, να μην έχουν οχυρά και να στερούνται πολλά στοιχεία πολιτισμού, αλλά πόλεις χωρίς θεούς  και χωρίς βωμούς, δεν θα βρεις και δεν θα συναντήσεις πουθενά».

Ενώ όμως αυτή είναι η θρησκευτική πορεία του ανθρώπου, από τις πρωτόγονες μορφής ζωής μέχρι τα τελευταία στάδια πολιτισμού, να αναζητά  δηλ. και να βρει το Θεό, να τον λατρέψει και να  ζητήσει τη βοήθεια του, και τη λύτρωση του,  ό Θεός δεν εγκαταλείπει στην ερημιά του τον άνθρωπο. Στην πορεία της «αυτόνομης» ελευθερίας του, - «να γίνει δηλ. θεός,  χωρίς το Θεό»,-  του δείχνει έντονα τα σημεία των βημάτων της παντοδυναμίας του, της πανσοφίας  και της αγάπης του. Αυτό ονομάζεται «φυσική αποκάλυψη».

Ιδιαίτερα όμως, για να δημιουργήσει τις  πνευματικές προϋποθέσεις στον άνθρωπο, να δεχτεί την αλήθεια, επιλέγει ένα δίκαιο άνθρωπο, τον Αβραάμ, τον  παίρνει από τη συγγένεια του και τον κάνει πατέρα φυσικό και πνευματικό ενός νέου λαού, με σημεία και αποκαλύψεις, με θαυμαστές ενέργειες και θεοφάνειες. Όταν ο λαός πληθαίνει, του στέλνει προφήτες και δικαίους και τον καθοδηγούν. Τον οδηγεί με τις εντολές του και το νόμο του, στη θεογνωσία, που αρχίζει με το Μωυσή  από το Σινά και φτάνει μέχρι τους μεγάλους προφήτες και τον Ιωάννη τον Πρόδρομο, τον τελευταίο και μεγαλύτερο των προφητών. Αυτή  η ενέργεια ονομάζεται «υπερφυσική αποκάλυψη» του Θεού.

Εκείνη την ώρα, συμβαίνει το μεγαλύτερο γεγονός στην ανθρώπινη ιστορία:  η Ενανθρώπηση του Χριστού. Ο ίδιος δηλ. ο Θεός, στο πρόσωπο του Υιού του, γίνεται άνθρωπος, για να αποκαλύψει στον κόσμο την αλήθεια, αλλά και για να τον ελευθερώσει από την αιχμαλωσία του διαβόλου και του θανάτου. Είναι συγκλονιστικά τα λόγια του  Χρυσοστόμου: «Για σένα παιδί μου κενώθηκα από τη δόξα μου. Άφησα τον Πατέρα μου και ήρθα κοντά σου, για να σε κάνω δικό μου. Σε σύνδεσα με τον εαυτό μου στη γη, για να σε ανεβάσω στον ουρανό».

                     συνεχίζεται...

Τα σημεία των βημάτων του Θεού (μέρος Ι΄)

Του Πρωτ. Γεωργίου Ατσαλάκη

Γεν. Αρχιερ. Επιτρόπου Ι. Μητροπόλεως

Πέτρας & Χερρονήσου

Έτσι συμβαίνει και με το Θεό, τηρουμένων των αναλογιών.  Δεν μπορούμε να πλησιάσομε την ουσία του, δεχόμαστε όμως τις ενέργειες του, δηλ. την αγάπη του, την πρόνοια του,  τη στοργή του,  την ύπαρξη  και τη ζωή. «Με τις ενέργειες του ο Θεός δημιούργησε τον κόσμο και συνεχίζει να τον συντηρεί. Δίνει ουσία και υπόσταση στον κόσμο, με τις ουσιοποιητικές ενέργειες Του. Είναι παρών στη Φύση και συντηρεί το Σύμπαν, με τις συντηρητικές ενέργειες Του. Φωτίζει τον άνθρωπο, με τις φωτιστικές Του ενέργειες. Τον αγιάζει με τις αγιαστικές, τον θεώνει   με τις θεοτικές. Άρα με τις ενέργειες του ο Θεός μπαίνει στη φύση, στον κόσμο, στην ιστορία, στη ζωή των ανθρώπων».

            Ως προς την Αγία Τριάδα,  αναφέρομε ένα απλό παράδειγμα:  Όταν ανάψομε ένα κερί,  έχομε μια φλόγα,  που αποτελείται από τρία στοιχεία: Τη μορφή, τη θερμότητα και τη λάμψη. Η φλόγα γεννά τη  θερμότητα και εκπέμπει τη λάμψη. Όμως ούτε η θερμότητα υπάρχει  χωρίς τη φλόγα, ούτε η λάμψη. Συγχρόνως υπάρχουν και τα τρία. «Έτσι» υπάρχουν και συνυπάρχουν  τα τρία πρόσωπα της Αγίας Τριάδος.  Είναι αυτό που ψάλλομε στην εκκλησία: «Το Τριλαμπές της Μιάς θεότητος, ευσεβώς υμνήσωμεν βοώντες». Είναι τρία φώτα και έχουν μία λάμψη, μία ενότητα και μία ενέργεια.  

 Είναι το θαύμα του Αγίου Σπυρίδωνος στην Α΄ Οικουμενική Σύνοδο: Κράτησε ένα κεραμίδι στα χέρια του και είπε: «Εις το όνομα του Πατρός» και βγήκε φωτιά και καπνός. «Και του Υιού» και έσταξε νερό στη γη. «Και του Αγίου Πνεύματος» και έμεινε στο χέρι του το χώμα. Ένα πράγμα το κεραμίδι, αλλά από τρία συστατικά. Μια ουσία ο Θεός,  αλλά τρία πρόσωπα. Ομοούσια και αδιαίρετα. Γι’ αυτό λέμε: «Δόξα τη Αγία και ο μ ο ο υ σ ί ω   και ζωοποιώ και α δ ι α ι ρ έ τ ω  Τριάδι»  

            Ψάλλομε την ημέρα της Πεντηκοστής: «Αγιος ο Θεός, ο τα πάντα δημιουργήσας δι’ Υιού, συνεργία του Αγίου  Πνεύματος. Άγιος Ισχυρός, δι’ ου τον Πατέρα εγνώκαμεν και το Πνεύμα το ΄Αγιον, επεδήμησεν εν κόσμω. Αγιος αθάνατος, το Πανάγιον Πνεύμα, το εκ Πατρός εκπορευόμενον και εν Υιώ αναπαυόμενον».

            Ο Χριστός, ως Δεύτερο πρόσωπο της Αγίας Τριάδος, υπήρχε πάντοτε  μαζί με τον Πατέρα και το Άγιο Πνεύμα. Στην Παλαιά Διαθήκη ονομάζεται «Άσαρκος Λόγος». Οι προφήτες και  οι Ψαλμοί, μιλούν για την γέννηση Του. Ότι θα γεννηθεί στη Βηθλεέμ από μια παρθένα  Αυτή είναι, η «εν χρόνω» γέννηση του Υιού.

            Αυτή η γέννηση του Χριστού, σε ορισμένο χρόνο,   (το 754 από κτίσεως Ρώμης) σε μια χώρα, (την Παλαιστίνη), σ’ ένα τόπο, (τη Βηθλεέμ), όταν βασιλιάς ήταν ο Ηρώδης και Ρωμαίος αυτοκράτορας ο Καίσαρας Αύγουστος, ονομάζεται «Ενσάρκωση του Υιού»,  «Ενανθρώπηση του Θεού». Είναι η προφητεία του Βαρούχ: «Ο Θεός επί της γης ώφθη και τοις ανθρώποις συνανεστράφη». Ο Θεός φανερώθηκε πάνω στη γη και συναναστράφηκε τους ανθρώπους. Είναι ο λόγος  του ευαγγελιστή Ιωάννη: «Ο Λόγος σάρξ εγένετο». Ο Θεός έγινε άνθρωπος. Είναι του αποστόλου Παύλου το κήρυγμα:  «Θεός εφανερώθη εν σαρκί». Ο Θεός φανερώθηκε σαν άνθρωπος. Είναι του Αγίου Αθανασίου η σωτηριολογική διατύπωση: «Ο Θεός έγινε άνθρωπος, για να γίνομε εμείς θεοί». Είναι το δέος του Γρηγορίου του Θεολόγου: «Πόσο αξιοθαύμαστη είναι, η ένωση αυτή του Θεού με τον άνθρωπο!»

            Είναι η δογματική διατύπωση της Αης οικουμενικής Συνόδου: «Τον δι’ ημάς τους ανθρώπους και δια την ημετέραν σωτηρίαν, κατελθόντα εκ των  ουρανών και σ α ρ κ ω θ έ ν τ α, εκ Πνεύματος Αγίου και Μαρίας της Παρθένου και ε ν α ν θ ρ ω π ή σ α ν τ α». Είναι η προφητεία  του Ησαϊα:  «Ιδου η παρθένος εν γαστρί  έξει και τέξεται  Υιόν».  Είναι η υμνογραφία της Εκκλησίας μας: «Θεός Κύριος και επέφανεν ημίν». Είναι τα κάλαντα του λαού μας:  «Αναρχος αρχή λαμβάνει και σαρκούται ο Θεός. Ο Αγέννητος γεννάται, εις την φάτνην ταπεινός».

            Όταν λοιπόν μιλάμε, για τη γέννηση του Χριστού στην Βηθλεέμ, πριν 2014 χρόνια, εννοούμε την Ενσάρκωση, δηλ. την Ενανθρώπηση. Ότι δηλ. ο Χριστός έλαβε από την Παναγία  σώμα ανθρώπινο και γεννήθηκε ως Θεάνθρωπος. Η  ανθρώπινη φύση του Χριστού ενώθηκε με τη θεία του φύση, στο ένα πρόσωπο του Χριστού, που ήταν το πρόσωπο του Θεού Λόγου. Το πρόσωπο της θείας του φύσεως,  έγινε και πρόσωπο της ανθρώπινης φύσεως Του. Γι’ αυτό λέμε: «διπλούς την φύσιν,  αλλ’ ου την υπόστασιν».

            Μ’ αυτή την έννοια, η Παναγία γέννησε τον Χριστό, ως Θεάνθρωπο, γι’ αυτό λέγεται Θεοτόκος, Μητέρα του Θεού. Ενσάρκωσε στα σπλάχνα της το Θεό, όχι ένα απλό άνθρωπο.  Το «μόνον καινόν υπό τον ήλιον», κατά τον Άγιο Ιωάννη τον Δαμασκηνό,  γεγονός. Μοναδικό και ανεπανάληπτο στην ιστορία. Γι’ αυτό την ημέρα των Χριστουγέννων κηρύττει  η Εκκλησία: «Θεός το τεχθέν, η δε Μήτηρ Παρθένος. Τι μείζον άλλο καινόν,  είδεν η κτίσις;»

            Η Ενανθρώπηση λοιπόν, είναι η μεγάλη εορτή των Χριστουγέννων. Το μεγαλύτερο γεγονός και μυστήριο της ιστορίας. Ο Χριστός  καταγράφεται  ως Θεάνθρωπος, στις σελίδες της  ιστορίας. Γίνεται κατά τον Άγιο Αθανάσιο, «το κέντρο της ζωής μας.  Το κέντρο της ιστορίας, της προϊστορίας και της μεταϊστορίας μας». Το να πιστεύομε όμως ότι η ζωή του Χριστού, αρχίζει τα Χριστούγεννα, χωρίς να πιστεύομε στην ενανθρώπηση,   ότι δηλ. «ο Χριστός είναι ο Θεός που έγινε άνθρωπος», αυτό αποτελεί τον μηδενισμό ολόκληρου  του χριστιανισμού κι όλου του μυστηρίου της σωτηρίας.

            συνεχίζεται...

Γιατί οι ευσεβείς και οι φτωχοί αδικούνται;

Δεν φθάνει ο νους και η δύναμη της γνώσεως του ανθρώπου να κατανοήσει τα θεία μυστήρια.

Κάποτε ένας άγιος γέροντας προσευχόταν στο Θεό να του αποκαλύψει το μυστήριο, γιατί άνθρωποι δίκαιοι και ευσεβείς είναι φτωχοί και δυστυχούν και αδικούνται, ενώ πολλοί άδικοι και αμαρτωλοί είναι πλούσιοι και αναπαύονται, και πως ερμηνεύονται οι κρίσεις του Θεού.

Ο Θεός θέλοντας να τον πληροφορήσει, του έβαλε στην καρδιά λογισμό να κατεβεί στον κόσμο. Περπατώντας λοιπόν ο Γέροντας, βρέθηκε σ’ ένα δρόμο πλατύ, όπου περνούσαν πολλοί. Εκεί υπήρχε ένα λιβάδι και μια βρύση με καθαρό νερό. Ο αββάς, κρύφτηκε στην κουφάλα ενός δένδρου και σε λίγο, να που περνά ένας άνθρωπος πλούσιος, που ξεπέζεψε και κάθισε να φάει. Εκεί που αναπαυόταν, βγάζει ένα πουγκί με εκατό φλουριά, για να τα μετρήσει. Αφού τα μέτρησε, νόμισε πως τα έβαλε πάλι μέσα στο ρούχο του, εκείνα όμως έπεσαν κάτω στη γη. Σηκώθηκε λοιπόν και καβαλίκεψε το άλογο του, αφήνοντας εκεί τα φλουριά.

Έπειτα πέρασε από εκεί άλλος οδοιπόρος, για να πιεί νερό. Βρίσκει τα φλουριά, τα παίρνει και φεύγει γρήγορα.

Κατόπιν ήλθε άλλος φτωχός πεζοδρόμος, φορτωμένος και κουρασμένος, και κάθισε κι αυτός να αναπαυτεί. Ενώ έβγαζε ένα παξιμάδι για να φάει, έρχεται και ο πλούσιος και πέφτει πάνω στο φτωχό κα του λέει με θυμό: «Γρήγορα, δος μου τα φλουριά που βρήκες». Ο φτωχός με όρκους μεγάλους έλεγε πως δεν είδε τέτοιο πράγμα. Τότε ο πλούσιος άρχισε να τον δέρνει με τη βίτσα του λουριού του αλόγου του και με ένα χτύπημα τον σκότωσε. Και άρχισε να ψάχνει όλα τα ρούχα και τα πράγματα του φτωχού, και επειδή δε βρήκε τίποτε έφυγε πολύ λυπημένος.

Ο αββάς βλέποντας όλα αυτά έκλαιγε και σπαρασσόταν η καρδιά του για τον άδικο φόνο και παρακαλώντας τον Κύριο έλεγε: «Κύριε, ποια είναι η βουλή Σου και πως υπομένει αυτά η αγαθότητα Σου; Τότε παρουσιάσθηκε Άγγελος και του είπε: μη λυπάσαι, Γέροντα, διότι όλα με το θολή του Θεού γίνονται, αλλά κατά παραχώρηση, άλλα για παίδευση και άλλα για οικονομία. Μάθε, λοιπόν, ότι αυτός που έχασε τα φλουριά είναι γείτονας εκείνου που τα βρήκε. Ο δεύτερος είχε περιβόλι αξίας εκατό φλουριών, αυτός δε ο πλούσιος ως πλεονέκτης που ήταν, το πήρε δικαστικώς μόνο για πενήντα φλουριά. Κι επειδή παρακαλούσε ο φτωχός περιβολάρης το Θεό, οικονόμησε ο Θεός έτσι και τα έδωσε διπλά αντί πενήντα φλουριά, εκατό.

Εκείνος δε ο άνθρωπος που φονεύτηκε άδικα, είχε κάνει φόνο, επειδή, όμως, είχε έργα χριστιανικά και θεάρεστα, θέλοντας ο Θεός να τον σώσει και να τον καθαρίσει από την αμαρτία του φόνου, οικονόμησε να σκοτωθεί άδικα, για να σωθεί η ψυχή του. Αυτός δε, ο πλεονέκτης, που έκανε το φόνο, έμελλε να κολασθεί από την πλεονεξία του, γι' αυτό τον άφησε ο Θεός να πέσει στο αμάρτημα του φόνου, για να πονέσει η ψυχή του και να ζητήσει μετάνοια. Και να τώρα, αφήνει τον κόσμο και πάει να γίνει μοναχός.

Λοιπόν πήγαινε τώρα στο κελί σου και μην πολυεξετάζεις τις κρίσεις του Θεού, διότι είναι ανεξερεύνητες, και ανεξιχνίαστη η προνοητική των πάντων του Θεού διακυβέρνηση, και δεν φθάνει ο νους και η δύναμη της γνώσεως του ανθρώπου να κατανοήσει τα θεία μυστήρια. Γι αυτό κάθε άνθρωπος πρέπει να λέει: «δίκαιος ει, Κύριε, και ευθείαι αι κρίσεις Σου» και από την απόλυτη πίστη του θα σωθεί, καθώς λέγει η Γραφή: «ο δίκαιος εκ πίστεως ζήσεται».

Αφού άκουσε αυτά από τον άγγελο ο Αββάς, δόξαζε το Θεό.

Από το γεροντικό 

Τα σημεία των βημάτων του Θεού (μέρος Θ΄)

Του Πρωτ. Γεωργίου Ατσαλάκη

Γεν. Αρχιερ. Επιτρόπου Ι. Μητροπόλεως

Πέτρας & Χερρονήσου

            Η προαιώνια γέννηση του Χριστού, προϋποθέτει ως Αρχή και πηγή της θεότητος τον Πατέρα.  Από τον Πατέρα γεννάται ο Υιός και εκπορεύεται το Άγιο Πνεύμα.  «Αγγένητος ο Πατήρ, Γεννητός ο Υιός,  Εκπορευτόν το Άγιον Πνεύμα». Όμως αυτή η γέννηση του Υιού, δεν έχει σχέση ούτε με το χρόνο, ούτε με την αιωνιότητα, αλλά με την «αϊδιότητα» του Θεού. Λέμε:  «Αναρχος ο Πατέρας,  Συνάναρχος ο Υιός,   Συναϊδιο το Άγιο Πνεύμα». Αυτό σημαίνει: «Θεός τέλειος ο Πατέρας. Θεός τέλειος ο Υιός. Θεός  τέλειος  το Άγιο Πνεύμα». Τρία πρόσωπα, ισότιμα και ισοδύναμα.  Τα τρία πρόσωπα της Αγίας Τριάδος. Όχι όμως τρεις Θεοί, αλλά ένας Θεός. Μία ουσία, μία φύσις, μία ενέργεια, τρεις υποστάσεις, τρία πρόσωπα.

            Αυτό φαίνεται καθαρά στο Σύμβολο της πίστεως:  «Και εις ένα Κύριον Ιησούν Χριστόν, τον Υιόν του Θεού, τον μονογενή, τον εκ του πατρός γεννηθέντα π ρ ο   π ά ν τ ω ν   τ ω ν  α ι ώ ν ω ν. Φως εκ φωτός, Θεόν αληθινόν εκ Θεού αληθινού, γεννηθέντα, ου ποιηθέντα,  ο μ ο ο ύ σ ι ο ν τω Πατρί, δι’ ού τα πάντα εγένετο» . Και για το Άγιο Πνεύμα:  «Και εις  το Πνεύμα το Άγιον, το κύριον, το ζωοποιόν, το εκ του Πατρός εκπορευόμενον, το συν Πατρί και Υιώ  σ υ μ π ρ ο σ κ υ ν ο ύ μ ε ν ο ν και συνδοξαζόμενον».

 Γι’ αυτό το λόγο αρχίζει η λειτουργία μας, με το: «Ευλογημένη η βασιλεία του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος». Βαπτίζομε ένα παιδί: «εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος». Στεφανώνομε ένα ανδρόγυνο: «εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος». Χειροτονούμε ένα ιερέα και παρακαλούμε να έρθει σ’ αυτόν «η χάρις του Παναγίου Πνεύματος». Τελούμε τη θεία λειτουργία και παρακαλούμε  το Θεό να καταπέμψει το Πανάγιο Πνεύμα και να «μεταβάλλει» τον άρτο και τον οίνο, σε Σώμα και Αίμα του Χριστού. Όλες  οι ακολουθίες της εκκλησίας αρχίζουν: «εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος»,

 Είναι κρίμα και φοβερή αμαρτία, να νομίζουν κάποιοι άνθρωποι,  ότι το Άγιο  Πνεύμα είναι περιστέρι,  επειδή φάνηκε στον Ιορδάνη, «εν είδει περιστεράς».

Σαν  περιστέρι το είδε ο Ιωάννης ο Πρόδρομος, αλλά ούτε υπήρξε ποτέ περιστέρι, ούτε έγινε περιστέρι, ούτε είναι περιστέρι. Με τη μορφή του περιστεριού, εμφανίστηκε στον Ιορδάνη.  Με τη μορφή της «νεφέλης», εμφανίστηκε στο όρος Θαβώρ, την ώρα της Μεταμορφώσεως. Με τη μορφή των «πυρίνων γλωσσών», εμφανίστηκε στους αποστόλους την ημέρα της Πεντηκοστής. Ούτε περιστέρι είναι, ούτε νεφέλη, ούτε πύρινη γλώσσα. Γι’ αυτό λέμε, «εν είδει περιστεράς» και «εν  είδει πυρίνων γλωσσών».

            Το Άγιο πνεύμα  είναι Θεός,  όπως ο Πατέρας και όπως ο Υιός. Δεν είναι αμαρτία που εικονίζεται σαν  περιστέρι στα Θεοφάνεια και με πύρινες γλώσσες την Πεντηκοστή. Αμαρτία είναι να μην γνωρίζομε, ότι είναι τέλειος Θεός, «ομοούσιος» με τον Πατέρα και τον Υιό.  Και για να εδραιωθεί μέσα μας, η ορθόδοξη ερμηνεία των τριών προσώπων της Αγίας Τριάδος, πρέπει να  έχομε πάντα στο νου μας,  την εικόνα των «τριών αγγέλων», που φιλοξενήθηκαν από τον Αβραάμ, στη Δρυ του Μαμβρή και αποτελούν τον πιο αυθεντικό συμβολισμό της Αγίας Τριάδος. Η εικόνα των τριών αγγέλων, ως εικόνα της Αγίας Τριάδος,  έφθασε στην αυθεντικότερη  τριαδολογική της έκφραση,  στην εικόνα του Ρώσου μοναχού Ανδρέα Ρουμπλιώφ, στη Λαύρα του Αγίου Σεργίου του Ράντονεζ.  

Παρακολούθησα μια εκπομπή  στην τηλεόραση, κάποιων  δημοσιογράφων, που  ρωτούσαν να τους πουν τι  πιστεύουν, ότι είναι ο Χριστός. Το τι ακούστηκε δεν περιγράφεται!  Ότι «ήταν» σοφός, μεγάλος δάσκαλος, κοινωνικός επαναστάτης, προφήτης, θαυματοποιός, άγιος άνθρωπος, με μεγάλη θεϊκή δύναμη. Κανείς δεν είπε, ότι «ήταν» ή «είναι» Θεός ή Θεάνθρωπος. Γι’ αυτό το λόγο, θα ήθελα, να διευκρινίσομε μερικά πράγματα για την πίστη μας.

Σχετικά με τη διάκριση «ουσίας και ενεργειών» στο Θεό, μπορούμε να αναφέρομε ένα απλό παράδειγμα, από το ηλιοκεντρικό μας σύστημα. Η γη περιστρέφεται γύρω από τον ήλιο και δέχεται τις ακτίνες του, που της δίνουν φως και ζωή. Ο ήλιος στο κέντρο του είναι πύρινος. Ούτε μπορούμε να τον πλησιάσομε, ούτε να τον δούμε,  γιατί θα καούμε. Δεχόμαστε όμως τις ακτίνες του. Φωτιζόμαστε, ζεσταινόμαστε κι εμείς οι άνθρωποι κι ολόκληρη η κτίση. Με το φως του ήλιου μεγαλώνουν τα φυτά, ζουν τα ζώα, ανθίζουν τα λουλούδια και υπάρχουν οι άνθρωποι.

Ένα άλλο παράδειγμα: «Αν πιάσομε ένα ηλεκτρικό καλώδιο γυμνό, θα πεθάνουμε. Όταν όμως ενώσουμε μια λάμπα στο καλώδιο, φωτιζόμαστε. Την ενέργεια του ηλεκτρικού ρεύματος, την βλέπουμε, την χαιρόμαστε, μας βοηθά. Την ουσία του δεν μπορούμε να την πιάσουμε». .

συνεχίζεται ...

Πώς βλέπω τον άνθρωπο

Του Πρωτ. Γεωργίου Ατσαλάκη

Γεν. Αρχιερ. Επιτρόπου Ι. Μητροπόλεως

Πέτρας & Χερρονήσου

            Δεν συνάντησα πουθενά, σε καμιά κοσμοθεωρία, σε καμιά ιδεολογία, σε καμιά φιλοσοφία, σε κανένα κοινωνικό σύστημα, την αξία που δίνει στον άνθρωπο ο Χριστός. Κανείς δεν ανέβασε τον άνθρωπο στο  ύψος, που τον ανέβασε ο Χριστός. Κανείς δεν του έδωσε την αξία, που  του έδωσε ο Χριστός. Κανείς δεν τον ονόμασε παιδί του Θεού και θεό κατά χάρη. Κανείς δεν τον αγάπησε τόσο, όσο ο Χριστός. Κανείς δεν του έδωσε την αγιότητα και τη θέωση, μόνο ο Χριστός.

 Για τον άνθρωπο σταυρώθηκε  ο Χριστός. Γι’ αυτόν κατέβηκε στον Άδη. Γι’ αυτόν αναστήθηκε.  Γι’ αυτόν ίδρυσε την Εκκλησία Του.  Γι’ αυτόν παρατείνει το Μυστήριον της Ευχαριστίας.  Για τη ζωή του ανθρώπου και την αθανασία του, εξακολουθεί να  δίνει το σώμα Του και το αίμα Του.

Προσωπικά πιστεύω, ότι δυο είναι τα μεγαλύτερα μυστήρια της ζωής. Ο Θεός και ο Άνθρωπος- με Α κεφαλαίο. Όποιος άνθρωπος τα βλέπει αυτά τα μυστήρια, είναι ευλογημένος. Είναι ολοκληρωμένος. Είναι τέλειος. Όποιος βλέπει μόνο το ένα, πάσχει από ψυχική και πνευματική αναπηρία. Όσο λυπάμαι αυτούς  που βλέπουν μόνο το μυστήριο του ανθρώπου και δεν μπορούν να δουν το μυστήριο του Θεού, άλλο τόσο και πιο πολύ λυπάμαι, αυτούς που βλέπουν μόνο το μυστήριο του Θεού και δεν μπορούν να δουν το μυστήριο του ανθρώπου.

Αυτό σημαίνει πιο απλά, δυο πράγματα: Υπάρχουν άνθρωποι που πιστεύουν «δήθεν» στο Θεό. Νομίζουν ότι  η πίστη τους είναι τόσο «δυνατή», που «ξεχνούν» τον άνθρωπο!  Ζουν σε «θεϊκά ύψη»!  Είναι ουρανοβάμονες! Η ζωή τους είναι ο θεός. Η χαρά τους είναι ο θεός.  Η ευτυχία τους είναι ο θεός. Δεν τους ενδιαφέρει ο άνθρωπος!  Ούτε η ύπαρξη του, ούτε ο πόνος του, ούτε η ζωή του. Νιώθουν απόλυτη «μακαριότητα» με το θεό τους και δεν έχουν ανάγκη ούτε από την ύπαρξη, ούτε από την αγάπη των ανθρώπων.  

Ο Θεός  όμως να μας φυλάει,  από αυτή την αίρεση του Μονοφυσιτισμού. Η λέξη αίρεση τα λέει όλα. Το μόνο που μπορούμε να πούμε σ’ αυτούς τους «θρησκευόμενους» ανθρώπους, είναι ότι, μπορεί να αισθάνονται καλά μ’ αυτό τον τρόπο, μπορεί να ζουν στην ψευδαίσθηση της εσωτερικής τους γαλήνης, μπορεί να αισθάνονται «μακάριοι» και «ευτυχισμένοι»,  αλλά πρέπει να γνωρίζουν,  μια μεγάλη  «αλήθεια », που τα μηδενίζει όλα: ότι ο θεός  που πιστεύουν, δεν είναι  Θεός. Ούτε ο Θεός της Κτίσεως, ούτε ο Θεός της Αποκαλύψεως, ούτε ο Θεός του Χριστιανισμού.

Είναι θεός-  με μικρό θ - που σημαίνει θεός  της φαντασίας τους. Είναι θεός της ευτυχίας τους, των ψευδαισθήσεων τους, που τους «βολεύει» και τους  «αναπαύει». Είναι είδωλο του  ψυχικού τους κόσμου. Είναι επέκταση του  ΕΓΏ τους.  Είναι το ίδιο το εγώ τους, που το θεοποιούν και το προσκυνούν.  Το παράδοξο δεν είναι,  αν   υπάρχει ένας τέτοιος θεός,  αλλά  αν υπάρχουν άνθρωποι  που τον λατρεύουν.

Στη δεύτερη κατηγορία υπάγονται οι άνθρωποι, που κέντρο του κόσμου και της ζωής τους, θεωρούν τον άνθρωπο. «Τα πάντα εκ του ανθρώπου, δια του ανθρώπου και διά τον άνθρωπο». Μια τέτοια θεώρηση του κόσμου όμως,  είναι ανυπόστατη,  γιατί ο άνθρωπος δεν μπορεί να ερμηνεύσει αληθινά, ούτε την ύπαρξη του κόσμου, ούτε την ύπαρξη του ίδιου του εαυτού του. Αυτός ο άνθρωπος  είναι επικίνδυνος, γιατί οι ιδέες που θεμελιώνει την ηθική του,  είναι τόσο αδύναμες  να αντέξουν στις καταιγίδες της ιστορίας και στα ρεύματα των καιρών. Εξάλλου  από ιστορικές  εμπειρίες γνωρίζομε, ότι οι θεωρίες και τα καθεστώτα,    που  μηδένισαν   την αξία του ανθρώπου και υποβάθμισαν  την ελευθερία του, πότισαν με άφθονο ανθρώπινο αίμα τη γη.  

Η μεγαλύτερη κατηγορία εναντίον του ανθρώπου, υψώνεται κάθε φορά από τα ολοκληρωτικά καθεστώτα, που απαξιώνουν το λογικό και την ελευθερία του  ανθρώπου, τα μεγαλύτερα χαρίσματα που του έδωσε ο Θεός. Μας προξενεί  φόβο και τρόμο το κατηγορώ του Μεγάλου Ιεροεξεταστή του Ντιοστογιέφσκυ,  τον καιρό της Ιεράς Εξετάσεως.  

Ο Ιεροεξεταστής,  κατηγορεί το Χριστό, ότι έδωσε μεγάλη αξία στον άνθρωπο. Ότι του έδωσε λογικό και ελευθερία, που δεν μπορεί να τα αντέξει. Ότι απόφυγε στην έρημο, -όταν του το πρότεινε ο διάβολος- να χορτάσει τον κόσμο με ψωμί. Το ψωμί ήταν το μοναδικό μέσο να τον λατρέψει ο άνθρωπος σαν θεό και να τον ακολουθήσει με αφοσίωση και δουλοπρέπεια.  Ο Χριστός όμως προτίμησε να  δώσει στον άνθρωπο αλήθεια και ελευθερία  Ήθελε την ελεύθερη αγάπη του ανθρώπου, κι όχι την δουλική υποταγή.  Κάθε μορφή απολυταρχικής εξουσίας, έχει αυτή την τάση: Να αρνείται την ελευθερία  του ανθρώπου.  Πολλές φορές στο όνομα   του Θεού κι άλλες  φορές, στο όνομα  του ανθρώπου, άνθρωποι, για να υπερασπιστούν το Θεό, αρνήθηκαν  τον άνθρωπο κι άλλοι, για να υπερασπιστούν τον άνθρωπο, αρνήθηκαν  το Θεό.  

Εγώ θα προτιμούσα να υπερασπιστώ τον άνθρωπο,  απέναντι στο Θεό και όχι το Θεό, απέναντι στον άνθρωπο. Γιατί σ’ όλες τις περιπτώσεις, την ανάγκη από υπεράσπιση, την έχει ο άνθρωπος και όχι ο Θεός. Ποτέ δεν είναι κατηγορούμενος ο Θεός. Ο άνθρωπος  πλάθει εναντίον του Θεού ανυπόστατες κατηγορίες. Ο Θεός στο πρόσωπο του Χριστού,  υπερασπίζεται τον άνθρωπο, πιο πολύ, από ό,τι,  ο ίδιος ο άνθρωπος τον εαυτό του. Είναι κρίμα που δεν καταλαβαίνει ο άνθρωπος, αυτό το μυστήριο της αγάπης και της δικαιοσύνης του Θεού!!   

Η Ενορία του Αγίου Γεωργίου

Του Πρωτ. Γεωργίου Ατσαλάκη

Γεν. Αρχιερ. Επιτρόπου Ι. Μητροπόλεως

Πέτρας & Χερρονήσου

            Μήνα Φεβρουάριο,  ημέρα Κυριακή, του έτους 1975,  τελέστηκε  στον Ι. Ναό του Αγίου Γεωργίου, της πόλεως μας, η  πρώτη Θεία Λειτουργία.  Αυτό σήμαινε, ότι από την ημέρα εκείνη, στην πόλη του Αγίου Νικολάου, άρχισε να λειτουργεί μια δεύτερη ενορία, με ενοριακό ναό του Αγίου Γεωργίου, ο οποίος ανεγέρθηκε με τη φροντίδα των εφημερίων της Αγίας Τριάδος, στη θέση παλαιού μικρού ναού του Αγίου Γεωργίου.

            Πρώτος Εφημέριος τοποθετήθηκε, από τον τότε Μητροπολίτη Πέτρας Δημήτριο, ο Πρωτ. Γεώργιος Ατσαλάκης. Αργότερα τοποθετήθηκε δεύτερος εφημέριος, ο πρωτ. Γεώργιος Μαρνέλλος. Στη συνέχεια υπηρέτησαν ως εφημέριοι, ο Αρχιμ. Ευθύμιος Κλώντζας, ο σημερινός εφημέριος π. Κωνσταντίνος Κωστάκης,  ο π. Γεώργιος Τζάβλας, ο π. Κων/νος Χαλκιαδάκης και τέλος ο π. Βασίλειος Περουλάκης, ο νεώτερος εφημέριος της ενορίας.    

            Ως πρώτος εφημέριος  αυτής της ενορίας,  θέλω, αυτό τον καιρό  που γιορτάζει ο  Άγιος Γεώργιος,  να πω λίγα λόγια γι’ αυτή την ενορία,  που τόσο πολύ αγάπησα και αγαπώ: Θυμάμαι  το κήρυγμα μου στην πρώτη θεία λειτουργία, εκείνη την Κυριακή. Ήταν τα λόγια του Χριστού, στον απόστολο Πέτρο: «Σίμων Ιωνά, αγαπάς με; Ποίμαινε τα πρόβατα μου».  Είχα ταυτίσει την αγάπη στο Χριστό με την ιεροσύνη.

            Πιστεύω ότι το έργο μιας ενορίας, στηρίζεται σε τρεις βασικούς παράγοντες: Στον Θεό, στον Ιερέα και στους χριστιανούς.  Η ευλογία του Θεού, στη λειτουργία μιας «εν Χριστώ» ενορίας, είναι δεδομένη. Απομένει η «συνεργία» του ανθρώπου, δηλ. η συνεργασία του Ιερέα με τους χριστιανούς. Μια ενορία στην οποία δεν υπάρχει συνεργασία Ιερέως – Χριστιανών, δεν έχει λόγο υπάρξεως. Με την ίδια εκκλησιολογική έννοια, δεν επιτελεί κανένα σκοπό, αν δεν υπάρχει συνεργασία Ιερέως – Επισκόπου.

            Εκείνο που απορρέει από τα βάθη της ψυχής μου, για την ενορία του Αγίου Γεωργίου, είναι ότι από την πρώτη στιγμή, διαπίστωσα, την απεραντοσύνη της αγάπης των ανθρώπων. Δέχτηκαν με πολλή χαρά την ίδρυση της ενορίας, σαν τη νέα πραγματικότητα, που θα τους οδηγούσε  στην αγκαλιά  του Θεού.  Την αγάπησαν ως πνευματική τους Μητέρα, συμπαραστάθηκαν στο έργο της, αγάπησαν τους ιερείς της.

            Όλοι οι ιερείς εργάστηκαν στην ενορία μας, με ευσυνειδησία και αγάπη. Όλοι αγαπήθηκαν από τους χριστιανούς μας κι όλοι προσέφεραν,   όσο μπορούσαν στο έργο της. Του κάθε Ιερέα το έργο,  σ’ όλες του τις διαστάσεις, το γνωρίζει μόνο ο Θεός και Εκείνος θα κρίνει τον Ιερέα «εν τη εσχάτη ημέρα». Προσωπικά συνεργάστηκα, κατά  τον καλύτερο δυνατό τρόπο, με όλους τους Ιερείς. Τους αγάπησα αληθινά, ως συνεφημερίους μου κι έχω την βεβαιότητα, ότι κι αυτοί με αγαπούσαν.

 Η σημερινή συνδιακονία μου, με τους Ιερείς π. Κων/νο και π. Βασίλειο, είναι υποδειγματική. Μας ενώνει η αγάπη του Χριστού, και η συνείδηση της αποστολής μας. Μοναδική φιλοδοξία μας είναι, η ενορία μας. Τους ευχαριστώ, γιατί με προθυμία και αδελφική αγάπη,  αναπληρώνουν τις ελλείψεις μου, στο λειτουργικό έργο της ενορίας και παρακαλώ το Θεό, να μην αφήσει το Διάβολο να μας πειράξει. Σ’ αυτό το σημείο βέβαια, οφείλω μεγάλες ευχαριστίες στον Επίσκοπο μου,  που πάντα με περιβάλλει με πατρική στοργή και αγάπη.

Θέλω με όλα αυτά να πω, ότι το έργο μιας ενορίας, είναι συλλογικό. Οι Ιερείς και ο ευλογημένος λαός του Θεού, επιτελούν  το έργο της ενορίας, τόσο το διοικητικό, όσο και το λειτουργικό και το φιλανθρωπικό. Ο καλύτερος όμως  ιερέας δεν  μπορεί να κάμει τίποτε, αν δεν έχει τη συμπαράσταση των ανθρώπων. Και οι ωραιότεροι άνθρωποι, δεν μπορούν να επιτελέσουν σωστό εκκλησιαστικό έργο, αν δεν έχουν τον κατάλληλο Ιερέα.

Θέλω σήμερα να πω, ένα απέραντο ευχαριστώ, σε όλους τους συνεργάτες μου, για την αγάπη τους και την εμπιστοσύνη τους. Πίκρανα πολλούς και τους ζητώ συγγνώμη. Δεν έχω το δικαίωμα  να σκεφτώ, ότι μου οφείλει κανείς τίποτε. Ούτε ένα «συγγνώμη». Ούτε ένα «ευχαριστώ». Γιατί ο Ιερέας, εξαιτίας της ιεροσύνης του,  οφείλει στο λαό πολλά και στο Θεό τα πάντα. Στο Θεό λοιπόν ανήκουν οι ευχαριστίες.  

Ο μεγαλύτερος σταυρός, που νιώθω στην ψυχή μου, για την ενορία μου, είναι ο σταυρός της αγάπης των ανθρώπων. Την αγάπη που μου έδειχναν  οι άνθρωποι,  την ένιωθα πάντοτε, σαν ένα τεράστιο σταυρό, που δεν μπορούσα να τον αντέξω. Την αγάπη που ήθελα να έχω για τους ανθρώπους, την έβλεπα, σαν ένα θεόρατο σταυρό, που δεν μπορούσα να τον σηκώσω. 

Δεν πρέπει να ξεχνούμε οι Ιερείς, ότι η μοναδική μας αξία, είναι η ιεροσύνη μας και ότι  είναι δώρο του Θεού. Τα πάντα λοιπόν οφείλομε στο Θεό και στην Εκκλησία. Είμαστε «οστράκινα σκεύη», αδύνατα πλάσματα,  «καλάμια» που γέρνουν από το βάρος των προβλημάτων και των αμαρτιών. Αστέρια που τρεμοσβήνουν, όταν χάνουν  το φως του Χριστού.

Η μόνη μου φιλοδοξία, από την ενορία του Αγίου Γεωργίου είναι, να με αξιώσει  ο Θεός,  να καταλάβω, αν οι ενορίτες μου αγάπησαν πιο πολύ το Θεό. Αν αγάπησαν πιο πολύ την Εκκλησία. Αν   αγάπησαν αληθινά τον άνθρωπο, «ως εικόνα του Θεού».  Αν πίστεψαν στην αθανασία της ψυχής τους.  

Οι Εφημέριοι, το Εκκλησιαστικό Συμβούλιο

η Ερανική Επιτροπή & η Φιλόπτωχος Αδελφότης

εύχονται σε όλους

Χριστός Ανέστη

Μ. Σάββατο: Ο αποθανών δεδικαίωται

Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτου

Επιμέλεια κ. Μιχαήλ Τσακιράκη

Θεολόγου - Εκπαιδευτικού

   Ο απόστολος μας αναφέρει τον τρόπο και την αιτία που πεθάναμε για την αμαρτία: μέσω του Αγίου Βαπτίσματος! Γιατί στο θάνατο του Χριστού βαπτιστήκαμε(και στο όνομα του Τριαδικού μας Θεού: το όνομά Του συνεπτυγμένα έχει και τα τρία πρόσωπα της Αγίας Τριάδος, και τον χρίσαντα Πατέρα και τον χρισθέντα Υιό και το χρίσμα το Άγιο Πνεύμα άρα όσοι εις Χριστός βαπτιστήκαμε βαπτιστήκαμε στο όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος και η προσηγορία Του είναι προσηγορία του παντός και ομολογία! Και πάντες εν ενί σώματι και εις έν Πνεύμα βαπτιστήκαμε) δηλαδή για να πεθάνουμε προαιρετικά και μεις όπως Εκείνος όμως πραγματικά πέθανε επειδή αυτό που έγινε στο Χριστό ο Σταυρός και ο τάφος το ίδιο γίνεται και σε μας τους χριστιανούς το Βάπτισμα όχι πραγματικά(το βάπτισμα δίνεται στο θάνατό Του: ύδωρ-ταφή, έλαιο-Άγιο Πνεύμα, σφραγίδα-Σταυρός, μύρο-βεβαίωση ομολογίας, κατάδυση-συναποθνήσκειν, ανάδυση-συνανάσταση και πάντως θάνατος-ταφή-ανάσταση πνευματική ακολουθεί διαδοχικά) γιατί ο Χριστός και σωματικά πέθανε και αναστήθηκε ενώ εμείς ως προς την αμαρτία πεθαίνουμε και με το βάπτισμα ανασταινόμαστε ως προς την αρετή(κι όπως φωτιζόμαστε από τον Ήλιο της δικαιοσύνης Χριστό ας κοιτάξουμε να φωτίσουμε κι άλλους λέει ο Μ.Βασίλειος). Κι όπως ο Χριστός αναστήθηκε εκ νεκρών με τη δόξα(θεότητα) του Πατρός δηλαδή με το ίδιο Του τον Εαυτό και με τη δική Του θεότητα –δόξα του Πατρός ο Υιός- λύσετε το ναό τούτο και σε τρεις μέρες θα τον εγείρω…έτσι και μεις ανασταινόμαστε άλλη ανάσταση την καινούργια δηλαδή πολιτεία γιατί όταν λχ ο πόρνος γίνει σώφρονας ιδού που έγινε στον ίδιο άνθρωπο θάνατος και ζωή γιατί πέθανε η κακία και αναστήθηκε σ’  αυτόν τον ίδιο άνθρωπο η αρετή και έζησε…

   Αλλά κι όπως το φυτό που καρπίζει έτσι και ο Χριστός ομοιάζει γιατί δεν κοινωνήσαμε με το ομοίωμα του θανάτου Του αλλά γίναμε σύμφυτοι του θανάτου Του(σώμα δεσποτικό ταφέν=σωτηρία κόσμου και βάπτισμα χριστιανών=δικαιοσύνη) και φανερώνεται έτσι ο καρπός που γεννάται αφού το σώμα Του ενταφιαζόμενο στη γη έφερε τον καρπό της σωτηρίας του κόσμου! Κι έτσι ανάλογα κι εμείς ενταφιαζόμαστε στο νερό –στην κολυμβήθρα πρέπει να σκεπάζεται γι’ αυτό όλο μας το σώμα όταν βαπτιζόμαστε- κι Εκείνος στη γη Εκείνος στο σώμα κι εμείς με την προαίρεσή μας κατά τη αμαρτία και για τούτο δεν είπε ότι στο θάνατό Του γίναμε σύμφυτοι αλλά στο ομοίωμα του θανάτου Του(τι ευλογία και Θεού αγαθότητα: ομοίωμα θανάτου Του και αληθινή μέθεξη αναστάσεως Χριστού!). Κι επομένως και της Αναστάσεώς Του θα γίνουμε κοινωνοί και θα κληρονομήσουμε ζωή αιώνια και μεις εάν δείξουμε ανάσταση με τα καλά μας έργα γιατί ο παλιός μας άνθρωπος(τόσο πολύ έχουμε φυσική κλίση στο κακό και ποικιλότροπα) δηλαδή η κακία συσταυρώθηκε δηλαδή όμοια με το σώμα Του τάφηκε στο βάπτισμα για να καταργηθεί το σώμα της αμαρτίας που δεν είναι άλλο από την κακία που συνίσταται από διαφορετικά μέρη και είναι σαν ένα σώμα και να καταργηθεί επομένως το σώμα μας ως αμαρτωλό και να είναι νεκρό όχι για αφανισμό και διάλυση όπως τα σώματα των νεκρών(η αμαρτία με άλλα λόγια) αλλά για να μην αμαρτάνει πια… 

   Ό,τι ακολουθεί αναφέρεται σε όλους τους ανθρώπους: όπως όποιος πεθαίνει έχει δικαιωθεί δηλαδή ελευθερωθεί(σα το δούλο που άμα πεθάνει μόνο ελευθερώνεται από τη δουλεία κι εμείς άμα νεκρούμενοι βαπτιστούμε μόνο ελευθερωνόμαστε από τη δουλεία της αμαρτίας) και πάψει την αμαρτία έτσι κι ο χριστιανός που βαπτίζεται και νεκρώνεται κατά την αμαρτία και μένει σα νεκρός πάντα για αυτήν και για τούτο θάνατος αμαρτίας απαλλαγή και απελευθέρωση και καθαρισμός και έργοις και λόγις και προσπαθούς ενθυμήσεως…άρα αφού είδαμε πώς πρέπει να μένουμε πάντα νεκροί κατά την αμαρτία τώρα να δούμε και πώς πρέπει να έχουμε πάντα ανάσταση στον εαυτό μας της πολιτείας κατά Θεόν αφού αν πεθάναμε μαζί με το Χριστό μέσω του βαπτίσματος πιστεύουμε ότι θα έχουμε μέσα μας και την ανάσταση της νέας Του ζωής της χάριτός Του επειδή κι ο Χριστός μια και πέθανε και αναστήθηκε πάντα ζει και δεν πεθαίνει πια. Κι ό,  τι πέθανε για μας πέθανε και για την αμαρτία μας πέθανε κι όχι επειδή ήταν άξιος κι υπεύθυνος θανάτου…αναμάρτητος ήταν! Εκείνο που ζει όμως τώρα ζει για το Θεό και με θεϊκή δύναμη ζει γιατί ζει πάντα με τη δύναμη του Θεού και Πατρός.

   Δεν ξαναπεθαίνει ο Χριστός δεύτερη φορά κι εμείς επομένως δεύτερο βάπτισμα δεν έχουμε και δεύτερο θάνατο κι άρα ας μείνουμε στα προηγούμενα στο θάνατο της αμαρτίας και στην ανάσταση της κατά Θεό ενάρετης ζωής κάτι που θα γίνει σε μας εν Χριστώ Ιησού δηλαδή με τη βοήθειά Του κι όπως κι Εκείνος αφού εάν ο Χριστός μας ανέστησε που ήμασταν νεκροί –κι άρα τώρα πια νεκροί για αμαρτίες: πλούτη και συκοφαντίες και ψεύδη και αρπαγές και λοιδορίες και τρυφές…- πόσο μάλλον τώρα που είμαστε ζωντανοί θα μας διαφυλάξει στη ζωή αυτή!

O Λόγος του Σταυρού τοις απολλυμένοις μωρία

Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτου

(Κορ.1,1,18-31&2,1-2)

Επιμέλεια: Του κ. Μιχαήλ Τσακιράκη

Θεολόγου - Εκπαιδευτικού

   Υπήρχαν και τότε δυστυχώς κάποιοι άπιστοι στην Κόρινθο που περιγελούσαν το Σταυρό και έλεγαν λόγια ανάρμοστα για το κήρυγμα του Εσταυρωμένου μας Θεού γιατί τάχα αν ήταν Θεός θα βοηθούσε τον εαυτό Του και θα εκδικείτο όταν σταυρώνονταν ενώ αντιθέτως ο Χριστός μας δε μπόρεσε τάχα να γλιτώσει από το θάνατο και πέθανε κι άρα πώς μπορεί και να αναστηθεί εκ νεκρών; Και φανταστείτε τότε τη θέση των χριστιανών που ταράσσονταν ακούγοντας όλα αυτά κι έπρεπε να απαντήσουν αντιστεκόμενοι στους άπιστους γι’  αυτά και επειδή δε μπορούσαν να ακούνε τέτοιες βλασφημίες στο Σταυρό Του ακούνε σήμερα τον απόστολο να τους λέει καθησυχαστικά: μη σας φαίνεται αυτό παράξενο γιατί ό,  τι δόθηκε από το Θεό για να σωθούμε εμείς οι πιστοί Του αυτά πάλι φαίνονται μωρία στους άπιστους και απολλύμενους όπως εδώ που τους μιλάει για το κήρυγμα του Σταυρού και επομένως και του Εσταυρωμένου μας Ιησού. Αλλά προσέξτε αυτό πάλι είναι η δύναμη του Θεού μας και επιπλέον φανερώνει και σοφία αντί για τη μωρία που έβλεπαν οι άπιστοι γιατί η δύναμή Του φαίνεται από το ότι ο Εσταυρωμένος με το θάνατό Του νίκησε το θάνατο από την υπερβολική Του δύναμη με την οποία έπεσε και νίκησε το θάνατο ρίχνοντάς τον κάτω οριστικά αλλά και σοφία πάλι είναι γιατί ο Εσταυρωμένος με τέτοιο σοφό τρόπο έσωσε τους απωλεσμένους!    

   Οι έξω σοφίας και ρήτορες κλπ κλπ κάθε εποχής που εγκεφαλικά προσπαθούν να ερμηνεύσουν όλα αυτά αυτά παθαίνουν όπως το βεβαιώνει κι ο προφήτης ότι δηλαδή θα απολέσω τη σοφία τους αυτή και θα την αποδείξω ανώφελη και μάταιη κάτι που είναι αντίθετο στην πραγματική σοφία που είναι και ωφέλιμη και συνετή(Τιμθ.2,2,7/πνεύμα Θείο συνέσεως σε έργα και υποθέσεις δυσκολοδιάκριτες). Πού σοφός αναρωτιέται στη συνέχεια ο απόστολος. Πού φιλόσοφος και ρήτορας; Και πού γραμματεύς; Πού ειδωλολάτρης και Ιουδαίος; Πού συζητητές και πολύξεροι; Κανείς τους δε μπόρεσε να μας σώσει παρά οι απλοί αλιείς κι άνθρωποι ασήμαντοι ήταν αυτοί που μας απελευθέρωσαν από την πλάνη και την απιστία κι η σοφία αυτού εδώ του κόσμου έμεινε από Το Θεό ανενέργητη και πραγματικά μωρή και ανόητη αφού δε μπόρεσε να βρει την αληθική γνώση του Θεού! Κι αφού λοιπόν με τη σοφία Του δε μπόρεσε ο άνθρωπος να γνωρίσει το Θεό ευδόκησε ο Θεός με τη μωρία του κηρύγματος να σώσει όσους πιστέψουν…εδώ φαίνεται πώς μωράθηκε η σοφία αυτή του κόσμου: μέσω των κτισμάτων –πάντα εν σοφία εποίησας- οι του κόσμου φρονούντες δε γνώρισαν το Θεό εμποδιζόμενοι από τη σοφία της ευγλωττίας για τούτο κι ο Θεός με την απλότητα του κηρύγματος κι ας φαίνεται στους άλλους μωρία και αγνωσία αλλά δεν είναι ασφαλώς και μέσω αυτής της απλότητας του κηρύγματος ήρθε κι έσωσε ο Θεός όσους Τον πιστέψουν. Ας μη προσέχουμε λοιπόν κι εμείς μόνο τα όμορφα λόγια και τα κτίσματα γιατί αληθινή σοφία αυτά δεν είναι.

   Σας λέω να πιστέψετε κι εσείς αρχίζετε να ζητάτε θαύματα για όσα σας κηρύττω αλλά εμείς κηρύττουμε Χριστό Σταυρωμένο που όχι μόνο επίδειξη ασθένειας κι αδυναμίας δεν είναι αλλά το να πεθάνει κανείς στο Σταυρό και να είναι και Θεάνθρωπος με τη φαινομενική αυτή αδυναμία Του έρχεται να μας οδηγήσει στην πίστη Του…σχήμα αντιθέσεως κι εδώ χρησιμοποιεί ο απόστολος…με τα αντίθετα κατορθώνονται τα αντίθετα! Κι αν πούμε και σε άλλους πάλι να πιστέψουν μας ζητάνε όμορφα λόγια –αναφέρεται αντίστοιχα σε Ιουδαίους που ζήταγαν θαύματα και σε ειδωλολάτρες που ζήταγαν ευγλωττία- αλλά εμείς τους δίνουμε Χριστό κι Αυτόν Σταυρωμένο! Τι μωρία γι  αυτούς να πιστεύουμε ότι ο Θεός μας σταυρώθηκε και να πάλι η αντίθεση να τους βλέπουμε να πιστεύουν! Όλα αυτά είναι ισχυρότατη απόδειξη της πίστεως και της δυνάμεως του Θεού να πείθονται κι οι μεν κι οι δε όχι από άλλα αλλά από τα αντίθετα σε όσα επιζητούν. Κι οι δυο τους σκοντάφτουν στο ότι ο Χριστός λχ συνέτρωγε με αμαρτωλούς και ο ίδιος πάλι τελικά σταυρώθηκε με ληστές ή περιπαιχτικά αναφέρουμε ότι μωρία και άγνοια είναι το μυστήριο κι πίστη του Σταυρωμένου κι όμως αυτό που είναι ακατάληπτο στο νου μας κι άλογο ολότελα με μόνη την απλή μας πίστη και απερίεργη που ο χριστιανισμός έχει και στην οποία άλλοι καυχιώνται επιτυγχάνεται…

   Ιησούς Χριστός που θαυματουργεί για τους μεν έχουμε και για τους δε τον ενυπόστατο Λόγο και σοφία του Πατρός αφού ας μη ξεχνάμε ότι το μωρό του Θεού είναι σοφότερο των ανθρώπων και το ασθενές του Θεού ισχυρότερο των ανθρώπων: Σταυρός και πίστη στον Εσταυρωμένο μωρό του Θεού όπως φαίνεται στους έξω σοφούς είναι σοφότερο από τους σοφούς αυτούς γιατί σοφοί και φιλόσοφοι καταγίνηκαν σε ψυχρά κι ανώφελα κι ο Σταυρός έσωσε τον κόσμο όλο…ασθενές του Θεού θεωρείται ο Σταυρός αφού ο Χριστός για τους άπιστους από αδυναμία κι ασθένεια σταυρώθηκε κι όμως αυτό το ασθενές του Θεού είναι ισχυρότερο από όλους τους ισχυρούς και δυνατότερο από όλους τους δυνατούς αφού μυριάδες τυράννων πάσχισαν να Τον νικήσουν και να σβήσουν το όνομά Του επί της γης αλλά ανθεί περισσότερο αντίθετα από τα αναμενόμενα κι ακμάζει κι ο δυνατός όπως τον θεωρούσαν διάβολος δέθηκε και νικήθηκε από το φαινομενικό αυτό το ασθενές και αδύναμο του Σταυρού: το υπέρσοφο του Θεού λέγεται άσοφο και μωρό και το υπερσθενές και υπερδύναμο ασθενές και αδύναμο όπως και το θείο υπέρφωτο σκότος και γνόφος! Κι όμως η θ.σοφία και δύναμη υπερέχει κάθε σοφία και δύναμη των κτισμάτων Του. Ανάμεσα στους πιστούς που κλήθηκαν ελάχιστοι σοφοί κατά το φαινόμενο και τον παρόντα βίο –κι ας υπήρχαν και σοφοί ανάμεσά τους- αλλά και αξιωματούχοι κι ευγενείς –σχήμα λιτότητας όχι πολλοί…άρα η δύναμη του κηρύγματος του Χριστού δίδαξε όλους αυτούς και τους αμαθείς και απλούς ανθρώπους τόσα σοφά και υψηλά δόγματα της πίστεως κι ακολούθως έδειξε την άλλη σοφία άχρηστη και μάταιη όπως και τη δύναμη του κόσμου αυτού εδώ και την ευγενική καταγωγή…

   Τα μωρά του κόσμου εξελέξατο ο Θεός για να καταισχύνει και να καταντροπιάσει τους σοφούς του κόσμου τούτου και τα ασθενή τα ισχυρά! Καθώς και τα αγενή και εξουθενημένα και τα μη όντα για να καταργήσει τα όντα…πόσο ασήμαντοι φαίνονται πολλές φορές οι χριστιανοί τα μάτια του κόσμου τούτου κι όμως ταπεινώνουν τον κόσμο φιλοσοφώντας περί Θεού και θείων περισσότερο από κάθε άλλο ή και νικώντας κάθε επίγεια δύναμη και πλούτο και δόξα και ευγενική καταγωγή των απίστων κι αυτό το πέτυχε η ταπείνωσή τους ενώπιον του Θεού κι αντίθετα η υπερηφάνεια των απίστων κι ο εγωισμός δεν τους άφησε να πλησιάσουν περισσότερο το          Χριστό από τη δόξα και τη σοφία τους…κι αυτό ήταν επίτηδες όχι το να δεχτεί αμαθείς και να διώξει μορφωμένους από κοντά Του αλλά για να ταπεινωθεί ο τύφος κι υπερηφάνεια των ανθρώπων που φρονούν κοσμικά…κι αυτό μέχρις ότου καταλάβουν ότι οφείλουν να αφιερώνουν κάθε δόξα και σοφία και όλα στο Θεό και να μη καυχιούνται για οτιδήποτε άλλο ενώπιον ανθρώπου…πάσα σαρξ μη καυχάται ενώπιον Θεού…κι εμείς πώς μπορούμε να καυχιόμαστε για δόξες και τιμές και δύναμη και σοφία; Έτσι το μόνο που πετυχαίνουμε είναι να γινόμαστε ανάξιοι του χριστιανικού κηρύγματος και της πίστεως και να οδηγούμαστε στην απιστία.

   Από το κακώς είναι στο εύ είναι ανακληθήκαμε και αναπλαστήκαμε και γεννηθήκαμε πνευματικά από το Θεό εμείς οι χριστιανοί και γίναμε τέκνα και υιοί Θεού εν Χριστώ Ιησού δια μέσου του Ιησού Χριστού κι άρα όχι αγενή όπως είπε πιο πάνω αλλά ούτε ταπεινά πάλι παρά ολότελα ευγενέστεροι από όλους τους ευγενείς είναι τελικά οι χριστιανοί γιατί απλούστατα εδώ μας αποκαλύπτει ότι απόκτησαν Πατέρα τους τον ίδιο το Θεό ο οποίος μας έκανε σοφούς και επειδή είναι άγιος μας έκανε και άγιους και δίκαιος και δίκαιους και απολύτρωση και ελεύθερους –τέρμα η μωρία και ακαθαρσία και αμαρτία σκλαβιά αφού Εκείνος έγινε σε μας σοφία και δικαιοσύνη και αγιασμός και απολύτρωση τόσο πλούσιος και άφθονος σε χαρίσματα είναι ο Κύριος που μας τα χορηγεί όλα αυτά ή το ίδιο είναι να πούμε ότι ο Χριστός έδωσε όλον Του τον εαυτό για μας σε μας: πρώτα μας έκανε σοφούς ώστε να ελευθερωθούμε από την πλάνη της ειδωλολατρίας και μας δίδαξε την αλήθεια της θεογνωσίας κι έπειτα μας έκανε δίκαιους χαρίζοντάς μας άφεση αμαρτιών και πάλι στη συνέχεια μας έκανε και άγιους με το Άγιό Του Πνεύμα κι έτσι μας ελευθέρωσε τελείως από όλα τα κακά ώστε έχουμε χρέος απέναντί Του να είμαστε μόνο σ’  Αυτόν οικείοι κι αφιερωμένοι και αν θέλει κανείς να καυχηθεί ας καυχηθεί εν Κυρίω αφού όχι από μόνοι μας είμαστε κάτι ούτε μπορούμε να καυχιόμαστε για κάτι σε μας ή και σε άλλους αλλά μόνο στο Θεό  που μας χάρισε τόσα πνευματικά χαρίσματα και πόσο επομένως πρέπει να ταπεινωνόμαστε ενώπιον Θεού και ανθρώπων κατά Χριστόν αξιόλογων όπως των διδασκάλων μας.        

   Έτσι ακριβώς κι ο απόστολος πορεύτηκε με την άρρητη θ.δύναμη όπως δηλαδή το ήθελε κι ο Θεός και έτσι έκρινε κι ο απόστολος να μην ξέρει άλλο τίποτε(Κορ.2,11,6&Ρωμ.12,7: και με μια δόση σωκρατικής ειρωνείας αφού ο απόστολος αυτός είναι όντως ο Δημοσθένης της Εκκλησίας και πολλαχού χρησιμοποιεί υψηλότατο ύφος και σχήματα λόγου όντως ιδιώτης τω λόγω αλλ’ ου τη γνώσει! Τέλειος στη θ.σοφία και ικανός κι άξιος να διδάσκει κι άλλους προσφέροντάς τους στο Χριστό κι ας μην έχει κοσμική σοφία ικανή!) από το ότι ο Χριστός μας σταυρώθηκε και Αυτόν τον Εσταυρωμένο σας κηρύττω! Κι αυτό βλέπουμε υπερφυσικά να κυριαρχεί και να επικρατεί απέναντι σε κάθε εμπόδιο και αντιξοότητα της ζωής! Κι ας μη χρησιμοποιούμε ευγλωττίας ψεύτικα λόγια ή κακή μεταχείριση αλλά στη σοφία και γνώση οδηγούμενοι από την κτίση και την πίστη και τον μέλλοντα αιώνα εν Ιησού Χριστώ κι όχι στην ανυπαρξία του ψεύδους κι έτσι να υμνείται ο Θεός και μέσω των κατορθωμάτων του ανθρώπου που μας χορηγεί όλα αυτά…

Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτου: Μεγάλη Πέμπτη

Λάβετε φάγετε, 

(Κορ. 1,11,23-32)

Εγώ παρέλαβα από τον Κύριό μας λέει ο απόστολος σήμερα αυτό και σας παρέδωσα αλλά για ποια αιτία θυμάται τα μυστήρια του Κυρίου και αναφέρει την εσπέρα της Μ.Πέμπτης που ο Κύριός μας παραδόθηκε; Ήταν αναγκαίο πολύ γιατί ήθελε να διδάξει κάθε χριστιανό ότι αν ο Δεσπότης Χριστός έκανε όλους τους χριστιανούς κοινωνούς της πνευματικής τράπεζας των μυστηρίων του πώς εσύ ο πλούσιος διώχνεις από το τραπέζι τον φτωχό αδελφό σου χριστιανό; Και βέβαια μπορεί ο απόστολος να μην ήταν τότε παρών αλλά κι αυτό επιβεβαιώνει ότι ο Χριστός και χτες και σήμερον και πάντα είναι ο ίδιος που παραδίδει πάνω στην θ.τράπεζα τα μυστήρια στους μεταλαμβάνοντες όπως και τότε τα παρέδωσε!

   Εκείνη τη νύχτα λοιπόν που παραδόθηκε έλαβε άρτο και ευλόγησε κι ευχαρίστησε –εδώ είναι ταυτόσημα(Κορ.1,10,16/ό, τι είναι στο άγιο ποτήριο είναι το σώμα και το αίμα Του που εμείς κοινωνάμε όπου της πλάνης το γένος των ανθρώπων απήλλαξε και γι’  αυτό Τον ευχαριστούμε: ευλογίας ποτήριο και ευχαριστίας για τις πολλές ευεργεσίες του Θεού πραγματικό θησαυρό! Και τελεσιουργείται και από τα λόγια του Κυρίου και από την επίκληση και ευλογία του ιερέως κι έτσι ενωνόμαστε με τον Κύριο μεταλαβαίνοντας…κασι μάλιστα ο μελιζόμενος και μη διαιαρούμενος ο πάντοτε εσθιόμενος και μηδέποτε δαπανώμενος)- και είπε δίνοντας λάβετε φάγετε αυτό είναι το σώμα Μου που για σας προσφέρεται…(Εβρ.10,1/μια φορά έγινε κι ένας ο Χριστός πλήρης ένα σώμα όπως τότε πάνω στο Σταυρό σα να γίνεται τώρα! Και κατά τον Άγ.Νικόλαο Καβ.: είναι θυσία αληθινή το σώμα του Χριστού και που έγινε μια φορά).

   Και δυο παρατηρήσεις του αγίου Νικοδήμου εδώ πολύ σημαντικές: θυμηθείτε λέει αδελφοί μου χριστιανοί ότι ο Κύριος αυτή τη θ.μυσταγωγία σας παρέδωσε τελευταία εκείνη την ίδια νύχτα που έμελλε να σφαγιασθεί και ο προδότης ομοτράπεζος! Αν και μετά το εξελθείν τον Ιούδαν παραδίδωσι τοις ένδεκα ο Σωτήρ το σωτηριώδες μυστήριον… Κι εμείς δεν κρίνουμε άξιο της τράπεζάς μας το φτωχό αδελφό μας; Συ διδάχτηκες μάλιστα με το μυστήριο της θ.Ευχαριστίας να ευχαριστείς το Θεό όπως κι ο Χριστός όταν μας παρέδινε το μυστήριο τούτο ευχαρίστησε το Θεό για να μας δώσει και το παράδειγμα να ευχαριστούμε κι εμείς το Θεό και να μην κάνουμε ανάξια έργα της ευχαριστίας αυτής και να μη βρίζουμε την εκκλησία του Θεού! Κι ο Κύριος είπε σε όλους λάβετε φάγετε όχι κάτι άλλο αλλά το ίδιο Του το σώμα που τεμάχισε εξίσου σε όλους δίνοντάς Το στο θάνατο. Κι εμείς; Αλίμονο προλαβαίνουμε και τρώμε μόνοι μας κι ούτε τον κοινό άρτο δε βάζουμε στη μέση να φάει ο αδελφός μας ούτε μοιραζόμαστε αλλιώτικα για να δοθεί σε πολλούς φτωχούς αλλά το φυλάς μόνο για τον εαυτό σου…

   Τούτο ποιείτε εις την Εμήν ανάμνησιν. Κοινού ανθρώπου μνημόσυνο αγωνιάς αν έκανες και νόμιμες ελεημοσύνες και τραπέζια μνημοσύνων για τους εν Χριστό κοιμηθέντες και μάλιστα καλώντας και φτωχούς για να συγχωρεθούν οι πεθαμένοι σου και τώρα κάνοντας ανάμνηση του δεσπότη των πάντων δε μεταδίδεις ούτε καν από αυτή την  απλή σου τράπεζα σε κανένα φτωχό να φάει; Δεν τρομάζεις για την ανομία αυτή που κάνεις; Και ακολουθεί ωσαύτως και το ποτήριον μετά το δειπνήσαι λέγων: τούτο το ποτήριον η ΚΔ εστιν εν τω Εμώ αίματι! Αντί της ΠΔ το αίμα εδώ ο Κύριός μας δίνει το αίμα Του(Εβρ.9,20/ΚΔ: διαθήκη το αίμα Του για την άφεση αμαρτιών ψυχικών κάτι που δεν υπήρχε στην ΠΔ)!!! Και επομένως τούτο ποιείτε οσάκις αν πίνητε εις την Εμήν ανάμνησιν! Χριστιανέ κάνεις άρα ανάμνηση και ενθύμηση του θανάτου του Κυρίου διαμέσου του ποτηρίου! Και πώς μπορείς μόνος να τρως και να πίνεις και να μεθάς όταν το φοβερό ποτήριο του αίματος του Κυρίου από το οποίο συ πίνεις δίνεται σε όλους και πίνεται;             

   Κι όσες φορές επαναλαμβάνετε αυτό το θάνατό Του καταγγέλλετε έως της δευτέρας παρουσίας! Με τέτοια διάθεση οφείλετε να είσαστε χριστιανοί όταν μεταλαμβάνετε σα να βρίσκεστε εκείνη την ίδια εσπέρα της Μ.Πέμπτης και σα να κάθεστε στην ίδια τράπεζα όπου ήταν κι ο Κύριος και να θεωρείτε ότι από τα ίδια Του τα χέρια λαμβάνετε το σώμα και το αίμα Του!!! Τη θυσία την αναίμακτη των μυστηρίων Του γιατί εκείνο το ίδιο δείπνο που μας παρέδωσε ο  Κύριος αυτό τελούμε κάθε Λειτουργία που γίνεται και κείνο το θάνατο του Κυρίου φανερώνουμε με τα μυστήρια έως τέλους κι έπειτα τελειότερα θα αναχθούμε και μυστικότερα θα απολαύσουμε πολιτευόμενοι και δε θα μεταλάβουμε των Αγίων Μυστηρίων έπειτα…

   Κι ακολουθεί και η προειδοποίηση: όποιος αναξίως μεταλαμβάνει θα είναι ένοχος: εδώ αινιγματικά φανερώνει τους Κορινθίους πως αναξίως μεταλάβαιναν τα θ.μυστήρια αφού παράβλεπαν τους φτωχούς και δε φίλευαν στις κοινές τους τράπεζες τους ενδεείς. Πώς γίνεται κανείς ανάξιος; Πώς γίνεται κανείς ένοχος; Όποιος δε θέλει να φάει αλλά μόνο να θανατώσει τον Κύριο! Όπως λχ. οι στρατιώτες που Τον βασάνισαν ποικιλοτρόπως για ατιμία και καταφρόνηση έτσι κι όποιος δεν ωφελείται μάταια προσέγγισε και ανώφελα. Ξέσχισαν τη χλαμύδα του βασιλιά οι σταυρωτές Του κι οι χριστιανοί που ανάξια κοινωνάνε ρίχνουν στο βόρβορο και στη ακάθαρτή τους ψυχή με την οποία κοινωνάνε κι έτσι κι οι δυο ατίμασαν τον Κύριο. Τότε μάλιστα οι φιλάργυροι και αιμομίκτες κά. Κορίνθιοι πολύ ελέγχθηκαν με τα λόγια αυτά του αποστόλου…

   Ας δοκιμάζει επομένως κανείς πρώτα τον εαυτό του κι έπειτα ας πλησιάζει στα μυστήρια αλλιώτικα αναξίως πλησιάζει και ένοχος θα είναι αφού δεν εννοεί το μεγαλείο του Μυστηρίου! Μόνο με καθαρή συνείδηση ας πλησιάζουμε τα θ.μυστήρια και να μεταλαβαίνουμε -κρίνε μόνος σου! Μη κοινωνάς όταν είναι γιορτή –γιορτή είναι λέει ο Ι.Χρυσόστομος: επίδειξη έργων αγαθών και ευλάβεια ψυχής και ακρίβεια πολιτείας(αυτά αν έχουμε πάντα γιορτάζουμε και πάντα μπορούμε να κοινωνάμε!)- αλλά όταν βρεις τον εαυτό σου έτοιμο και καθαρό και άξιο! Αλλιώτικα κατακρίνεσαι όχι για τη φύση των Μυστηρίων αφού είναι πρόξενα ζωής και σωτηρίας αλλά για την αναξιότητά μας όταν δηλαδή ανέτοιμοι πλησιάζουμε όπως λχ και με τον ήλιο που σε άλλους ωφελεί και σε άλλους βλάπτει αλλά ο ήλιος δεν παύει να είναι ήλιος. Ποιος βρίσκεται στη θ.κοινωνία ας σκεπτόμαστε πολύ σοβαρά κι έπειτα να πλησιάζουμε ο ίδιος ο Υιός του Θεού μυστικώς παρών υποκάτω σε είδος αγιασμένου άρτου με τη θεότητα και την ανθρωπότητα πάνω στην αγία Τράπεζα. Μετά φόβου και νήφοντας και προσοχής να μεταλαβαίνουμε…

   Και μια κακή εικόνα έρχεται στη συνέχεια: από τις συφορές και κακά που σας έρχονται λάβετε αποδείξεις όσων σας λέω γιατί και άωροι θάνατοι έρχονται και αιφνίδιοι και πριν το φυσικό καιρό θάνατοι αλλά και χρόνιες και πολύχρονες ασθένειες αφού ανάξια μεταλαβαίνουμε…κι οι άλλοι αμαρτάνουν βεβαίως αφού ουδείς αναμάρτητος κι έχουν να λάβουν μεγαλύτερη ακόμα τιμωρία μελλοντικά από αυτούς εδώ κι άρα αν θέλουμε να μη παιδευτούμε ούτε δω ούτε κει ας κοιτάμε να μην αμαρτάνουμε. Κι εδώ χρειάζεται πολλή διάκριση γιατί υπάρχουν και αρρώστιες λέει ο ιατρός Άγ.Βασίλειος που αν χρησιμοποιήσουμε φάρμακα κινδυνεύουμε περισσότερο γιατί δεν προέρχονται από τη φύση όλες οι αρρώστιες και από τον κακό τρόπο ζωής –που ορθότατα αντιμετωπίζει η ιατρική- αλλά και από το Θεό που μας δοκιμάζει πολλές φορές και μας οδηγεί στην αποστροφή της αμαρτίας και αποχή…έτσι λχ γίνεται και με όσους αναξίως μεταλαβαίνουν και τότε πρέπει όχι γιατρούς να καλούμε αλλά να υπομένουμε και να μετανοούμε έμπρακτα για τις αμαρτίες μας –ίδε υγιής γέγονας μηκέτι αμάρτανε…

   Τέλος αν γνωρίζαμε τις αμαρτίες μας και αυτοκατηγορούμασταν με αυτομεμψία –μη αναμείνωμεν υπ’ άλλων ελεγχθήναι αφού αρχή σωτηρίας η εαυτού κατάγνωσις: ομολογία και φυγή πταίσματος απαιτείται(Ρωμ2,15/ΈΒΑΛΕ Ο ΘΕΌΣ ΕΞΑΡΧΉΣ ΤΗ ΓΝΏΣΗ ΤΟΥ ΚΑΛΟΎ ΚΑΙ ΤΟΥ ΚΑΚΟΎ ΣΕ ΚΆΘΕ ΆΝΘΡΩΠΟ ΚΙ ΕΠΕΙΔΉ ΕΠΙΜΈΝΑΜΕ ΣΤΗΝ ΑΜΑΡΤΊΑ ΗΡΘΕ ΚΙ Ο ΙΔΙΟΣ ΣΤΟΥΣ ΕΣΧΑΤΟΥΣ ΧΡΟΝΟΥΣ: και κυρίως η ηθική σύγκειται από 3 σημεία ό,  τι δε θέλεις να σου κάνουν μην το κάνεις κι εσύ ό,  τι θέλεις να σου κάνουν κάνε το κι εσύ και ό,  τι θέλεις να κάνουν οι άλλοι στον εαυτό τους κάνε κι εσύ στον εαυτό σου=τίμιο και δίκαιο και πρέπον=πάντα όσα αν θέλητε ίνα ποιώσιν υμίν οι άνθρωποι ούτω και υμείς ποιείτε αυτοίς…όπου το πλήρωμα του χρόνου ήρθε δηλαδή όταν πια κάθε κακία γέμισε και χρειάζονταν ιατρεία πια κι όταν ήταν οι άνθρωποι έτοιμοι να νοήσουν το Ευαγγέλιο κατά τη θ.οικονομία)- και μετάνοια ούτε δω θα μας κατέκρινε ο Θεός ούτε εκεί θα πηγαίναμε στην κόλαση. Κι όμως και ας μη το κάνουμε αυτό και πάλι ο Θεός δε μας τιμωρεί άσπλαχνα και με οργή αλλά μας παιδεύει εδώ για να μας ελεήσει εκεί…κι όχι όπως οι άπιστοι κι οι ασεβείς εννοείται βέβαια αν τα αμαρτήματά μας δεν είναι μεγάλα κι αγιάτρευτα –και θρήνει τον αμαρτωλό ευτυχούντα το ξίφος της δίκης επιτείνεται…