"Το σύμπλεγμα της Αλεπούς"

Του Πρωτ. Γεωργίου Ατσαλάκη

Γεν. Αρχιερατικού Επιτρόπου Ι. Μ. Πέτρας & Χερρονήσου

Προϊσταμένου του Ι. Ν. Αγίου Γεωργίου πόλεως Αγ. Νικολάου

Με­λε­τών­τας το βι­βλί­ο του κα­θη­γη­τή του Πα­νε­πι­στη­μί­ου Α­θη­νών Ι­ω­άν­νου Κορ­να­ρά­κη «Ψυ­χο­λο­γι­κές προ­ο­πτι­κές», θα δού­με εν συν­το­μί­α «το σύμπλεγμα της Α­λε­πούς», α­πό τους μύ­θους του Αι­σώ­που.

Ο μύ­θος «Η Α­λε­πού και τα στα­φύ­λια», εί­ναι α­σφα­λώς α­πό τους πιο γνω­στούς αι­σώ­πει­ους μύ­θους.  Γι’ αυ­τό και η φρά­ση «Ό­σα δεν φτά­νει η Α­λε­πού τα κά­νει κρε­μα­στά­ρια», εί­ναι πα­σί­γνω­στη. Ο μύ­θος θέ­λει την Α­λε­πού πει­να­σμέ­νη μπρο­στά α­πό τα κρε­μά­με­να στα­φύ­λια.  

Η πει­να­σμέ­νη Α­λε­πού, μό­λις εί­δε τα στα­φύ­λια όρ­μη­σε προς αυ­τά, προ­κει­μέ­νου να ι­κα­νο­ποι­ή­σει την πεί­να της, ό­μως δεν μπο­ρού­σε να τα φτά­σει, για­τί δεν εί­χε τις σω­μα­τι­κές δυ­να­τό­τη­τες. Μέ­χρις ε­δώ η αν­τί­δρα­ση του ζώ­ου εί­ναι φυ­σι­ο­λο­γι­κή. Κα­νείς ού­τε στην πε­ρι­ο­χή του ζω­ι­κού βα­σι­λεί­ου, ού­τε με­τα­ξύ των αν­θρώ­πων, μπο­ρεί να εί­ναι παν­το­δύ­να­μος. Μια α­πο­τυ­χί­α στις πιο πολ­λές πε­ρι­πτώ­σεις, μπο­ρεί να εί­ναι εν­τε­λώς φυ­σι­ο­λο­γι­κό γε­γο­νός.

Η Α­λε­πού με­τά την α­πο­τυ­χί­α της, εί­χε δύ­ο δυ­να­τό­τη­τες φυ­σι­ο­λο­γι­κής αν­τί­δρα­σης. Ή να ε­πα­να­λά­βει το εγ­χεί­ρη­μα, ή να δι­και­ο­λο­γή­σει την α­πο­τυ­χί­α της, (στον ε­αυ­τό της και στα ζώ­α που την έ­βλε­παν). Κά­νει το δεύ­τε­ρο. Δι­και­ο­λο­γεί την α­πο­τυ­χί­α της και λέ­ει: «Τα στα­φύ­λια εί­ναι ά­γου­ρα». Το νό­η­μα της αν­τι­δρά­σε­ως της Α­λε­πούς εί­ναι η δι­και­ο­λο­γί­α, που ε­δώ βα­σί­ζε­ται στο ψέ­μα, α­φού τα στα­φύ­λια δεν ή­ταν ά­γου­ρα κι ε­κεί­νη το ή­ξε­ρε.  Αυ­τό ή­ταν πο­νη­ριά και α­πά­τη για τον ε­αυ­τό της και τα ζώ­α που την πα­ρα­τη­ρού­σαν. Το ερ­μη­νευ­τι­κό συμ­πλή­ρω­μα του μύ­θου εί­ναι ό­τι, «έ­τσι και με­ρι­κοί άν­θρω­ποι, ό­ταν δεν μπο­ρούν να ε­πι­τύ­χουν κά­ποι­α πράγ­μα­τα στη ζω­ή τους α­πό α­δυ­να­μί­α,  κα­τη­γο­ρούν τους και­ρούς».

Οι μύ­θοι του Αι­σώ­που, ό­πως γνω­ρί­ζο­με, έ­χουν σκο­πό να σκι­α­γρα­φή­σουν τα αν­θρώ­πι­να πά­θη στα πρό­σω­πα των ζώ­ων και να καυ­τη­ριά­σουν αν­θρώ­πι­νες συμ­πε­ρι­φο­ρές. Η α­πο­τυ­χί­α της Α­λε­πούς στην προ­κει­μέ­νη πε­ρί­πτω­ση προ­σβάλ­λει την α­ξι­ο­πρέ­πεια της, μει­ώ­νει την προ­σω­πι­κό­τη­τα της  και ε­πο­μέ­νως τραυ­μα­τί­ζει την ει­κό­να της υ­παρ­ξια­κής της προ­ο­πτι­κής. Στις δι­αν­θρώ­πι­νες σχέ­σεις, η χρή­ση της μη α­λη­θι­νής δι­και­ο­λο­γί­ας, σκο­τει­νιά­ζει και τραυ­μα­τί­ζει την αυ­το­γνω­σί­α και την αυ­το­θε­ώ­ρη­ση.

Το σπου­δαι­ό­τε­ρο πλήγ­μα στην προ­σπά­θεια της Α­λε­πούς να φτά­σει τα στα­φύ­λια, ή­ταν ο τραυ­μα­τι­σμός του ε­γω­ι­σμού της, μπρο­στά στα άλ­λα ζώ­α που την πα­ρα­τη­ρού­σαν. Το ί­διο συμ­βαί­νει με τον άν­θρω­πο, ό­ταν πλη­γώ­νε­ται ο ε­γω­ι­σμός του και τραυ­μα­τί­ζε­ται η  πλα­σμα­τι­κή ει­κό­να του ε­αυ­τού του. Δεν εί­ναι θα­νά­σι­μο α­μάρ­τη­μα η α­πο­τυ­χί­α, για να αν­τι­δρά ό­πως η Α­λε­πού, με ψεύ­τι­κη δι­και­ο­λο­γί­α.

Δεν εί­ναι ντρο­πή να α­πο­τύ­χει κα­νείς. Εί­ναι ντρο­πή να μη θέ­λει να α­πο­δε­χτεί την α­δυ­να­μί­α του. Αυ­τό φα­νε­ρώ­νει α­λα­ζο­νι­κό ε­γω­ι­σμό, που στις πε­ρισ­σό­τε­ρες πε­ρι­πτώ­σεις, με τη χρή­ση των πλα­σμα­τι­κών δι­και­ο­λο­γι­ών, τον τα­πει­νώ­νει και τον  ξευ­τε­λί­ζει. Η ει­λι­κρί­νεια και η σω­στή αυ­το­γνω­σί­α και ό­χι η «α­πώ­θη­ση»,  δί­νει την ει­κό­να του α­λη­θι­νού αν­θρώ­που: «Προ­σπά­θη­σα αλ­λά δεν τα κα­τά­φε­ρα». Αν ό­μως ο άν­θρω­πος πά­σχει α­πό αρ­ρω­στη­μέ­νη «φι­λο­πρω­τί­α»,  θα κα­τα­λή­ξει στον εμ­παιγ­μό που υ­πέ­στη η Α­λε­πού.

Και πρέ­πει να α­να­φέ­ρο­με σ’ αυ­τό το ση­μεί­ο, πολ­λές πε­ρι­πτώ­σεις που συ­ναν­τού­με στους συ­ναν­θρώ­πους μας, ό­ταν δεν πε­τύ­χουν αυ­τό που θέ­λουν.  Αν­τί να ο­μο­λο­γή­σουν την  α­δυ­να­μί­α τους,  ε­παί­ρον­ται με υ­πο­κρι­τι­κό τρό­πο και λέ­νε: «κα­λύ­τε­ρα που ήρ­θαν έ­τσι τα πράγ­μα­τα». Αυ­τό εί­ναι ε­πί­πλα­στη δι­και­ο­λο­γί­α, που αλ­λοι­ώ­νει τό­σο την ε­σω­τε­ρι­κή ει­κό­να του χα­ρα­κτή­ρα τους, ό­σο και την ε­ξω­τε­ρι­κή, που θέ­λουν να δεί­χνουν στους άλ­λους αν­θρώ­πους.

Στο α­ξι­ό­λο­γο βι­βλί­ο του κα­θη­γη­τή Κορ­να­ρά­κη, η χρή­ση της δι­και­ο­λο­γί­ας μπο­ρεί να α­πο­κα­λύ­ψει νευ­ρω­τι­κές τά­σεις ή ψυ­χα­ναγ­κα­σμούς, που κα­θο­ρί­ζουν α­συ­νεί­δη­τα την αν­θρώ­πι­νη συμ­πε­ρι­φο­ρά. Α­κό­μη και μια «δι­και­ο­λο­γη­μέ­νη» δι­και­ο­λο­γί­α μπο­ρεί να εί­ναι μια κομ­πλε­ξι­κή-νευ­ρω­τι­κή αν­τί­δρα­ση. Η δι­και­ο­λο­γί­α δεν εί­ναι πάν­το­τε α­θώ­α. Εί­ναι τις πε­ρισ­σό­τε­ρες φο­ρές μια «παμ­πό­νη­ρη» Α­λε­πού! Φαί­νε­ται ό­τι ο χώ­ρος του α­συ­νει­δή­του, εί­ναι η κα­λύ­τε­ρη φω­λιά της. 

Προ­σο­χή λοι­πόν στη χρή­ση της δι­και­ο­λο­γί­ας, το­νί­ζει ο κα­θη­γη­τής.   Ό­σο αυ­θόρ­μη­τα κι αν ξε­πε­τά­γε­ται,  για να μας γλυ­τώ­σει α­πό κά­ποι­α υ­παρ­ξια­κή α­πει­λή (κά­ποι­ο τραυ­μα­τι­σμό του ε­γω­ι­σμού μας ή της πλα­σμα­τι­κής ει­κό­νας του ε­αυ­τού μας), ας ε­λέγ­χου­με την ταυ­τό­τη­τα της. Εί­ναι πο­λύ πι­θα­νόν να α­να­γνω­ρί­σου­με στην συμ­πε­ρι­φο­ρά της, «το πή­δη­μα» της Α­λε­πούς.

Το φως του Χρι­στού,  μπο­ρεί να φω­τί­σει τα βά­θη της συ­νεί­δη­σης μας και να μας ο­δη­γή­σει στην α­λη­θι­νή αυ­το­γνω­σί­α, στην παρ­ρη­σί­α και την ει­λι­κρί­νεια και στην α­ξι­ο­πρε­πή αν­θρώ­πι­νη συμ­πε­ρι­φο­ρά.  

  

"Ανεξικακία"

Διαβάζουμε αποσπάσματα από το "Γεροντικόν"

Επιμέλεια: Πρεσβ. Βασίλειος Περουλάκης

Κύριε, Ιησού Χριστέ,
ελέησόν με τον αμαρτωλό.

Ένας από τους Πατέρες της Ερήμου έκανε αυτήν την παραστατική διδασκαλία στους νεότερους μοναχούς:

- Υπόθεσε, αδελφέ μου, ότι αυτήν την στιγμή παίρνω το πρόσωπο του δικαίου Κριτή και ανεβαίνω στο δικαστικό βήμα. Σε ρωτώ λοιπόν· "τι θέλεις να σου κάνω;". Αν μου πεις "ελέησέ με", θα σου απαντήσω "ελέησε και συ τον αδελφό σου". Αν πάλι μου πεις· "συγχώρησε με" θα σου απαντήσω· "συγχώρησε και συ τα σφάλματα του πλησίον σου".

- Μήπως είναι άδικος ο Κριτής; Μη γένοιτο!

- Αδελφέ, στο χέρι σου είναι να κερδίσεις τη συμπάθεια του Κριτού, αρκεί να έχεις μάθει να συγχωρείς.

Μερικοί ευλαβείς νέοι ανέβηκαν στη σκήτη να επισκεφθούν ένα πνευματικό Γέροντα. Έξω από την καλύβα του βρήκαν κάτι τσομπανόπουλα, που έβοσκαν τα κοπάδια τους. Έκαναν όμως τόση φασαρία με τα παιχνίδια και τις φωνές τους, που απόρησαν οι επισκέπτες.

- Πως ανέχεσαι αυτά τα παλιόπαιδα, Πάτερ, και δεν τα διώχνεις; ρώτησαν τον Γέροντα.

- Είναι καιρός τώρα, τέκνα μου, αποκρίθηκε ο αγαθός Γέροντας, που έχω αποφασίσει να τα μαλώσω και να τα διώξω. Κάθε φορά όμως αναβάλλω, λέγοντας στον εαυτό μου· αν τόσο μικρή ενόχληση δεν ανέχεσαι, πως θα σηκώσεις ένα πιο μεγάλο πειρασμό; Έτσι συνηθίζω να δέχομαι ευχαρίστως τις μικρο δοκιμασίες, που μου στέλνει ο Κύριός μου.

Είπε μια φορά ένας αρχάριος Μοναχός σ' ένα έμπειρο Γέροντα:

- Φλέγομαι από τον πόθο να μαρτυρήσω για την αγάπη του Χριστού.

Του αποκρίθηκε ο Γέροντας:

- Αν την ώρα του πειρασμού σηκώσεις ευχαρίστως το βάρος του αδελφού σου, είναι σαν να ρίχτηκες στην κάμινο των Τριών Παίδων.

Ένας από τους Γέροντες δίνει την ακόλουθη αξιοπρόσεκτη συμβουλή:

- Αν μεταξύ εσένα και κάποιου άλλου ειπωθούν λόγια δυσάρεστα κι εκείνος, ύστερα από λίγο, αρνηθεί ότι σου τα είπε, εσύ μην επιμένεις να του λές ότι τα είπε, γιατί σίγουρα θα παρεκτραπεί πάλι και θα σου απαντήσει. Κι έτσι θα μεγαλώσει η φιλονικία. Λησμόνησε λοιπόν τα πικρά λόγια για να έλθει μεταξύ σας ομόνοια και ειρήνη.

Μας λέγει η παράδοση, ότι ο Απόστολος Ιάκωβος, ο αδελφός του Ευαγγελιστή Ιωάννη, την ώρα που οδηγούνταν στο μαρτύριο, συνάντησε στον δρόμο εκείνον που τον είχε καταδώσει. Σταμάτησε, λοιπόν, ο Ιάκωβος και τον φίλησε λέγοντάς του:

-"Ειρήνευε, αδελφέ".

Βλέποντας εκείνος τόση ανεξικακία, θαύμασε και φώναξε με ενθουσιασμό:

- "Χριστιανός είμαι από σήμερα κι εγώ".

Ύστερα απ' αυτή την ομολογία αποκεφαλίστηκε μαζί με τον Απόστολο.

Κάποιος σοφός Πατήρ λέγει:

- "Εκείνος που αδικείται και συγχωρεί, μοιάζει με τον Ιησού. Εκείνος που δεν αδικεί μεν, αλλά ούτε του αρέσει να αδικείται, είναι στην θέση του Αδάμ. Ο άδικος όμως, ο κακεντρεχής κι ο συκοφάντης δεν διαφέρει από τον διάβολο".

Με την κακία δεν μπορείς να διώξεις την κακία, λέγει ο Όσιος Ποιμήν. Αν λοιπόν σου κάνει κανένα κακό ο αδελφός σου, προσπάθησε εσύ να του το ανταποδώσεις με καλό. Μόνο η καλοσύνη μπορεί να νικήσει την κακία.

Λέγει ο Όσιος Μακάριος:

- Όσο φέρνουμε διαρκώς στο νου μας τα κακά που τυχόν μας προξένησαν οι αδελφοί μας, τόσο απομακρύνουμε το Θεό από αυτόν. Όταν τα λησμονούμε παρευθύς, δεν τολμούν οι δαίμονες να μας πειράξουν.

Αν κάποιος συ βρίσει, λέγει κάποιος πατήρ, εσύ ευλόγησέ τον. Αν δεχθεί την ευλογία, είναι καλό και για τους δύο. Αν όμως δεν την δεχθεί, εσύ παίρνεις την ευλογία από το Θεό και μένει σ' αυτόν ή ύβρις.

Αφιέρωμα στην Ταπείνωση

Επιμέλεια: Πρεσβ. Βασίλειος Περουλάκης

  Με την Κυριακή που έρχεται, του Τελώνου & Φαρισαίου, ανοίγει τις πύλες της η κατανυκτική περίοδος του Τριωδίου. Το κεντρικό μήνυμα της ημέρας αυτής, αλλά και των ύμνων της, βρίσκεται αφενός στην εγωιστική και εγωπαθή προβολή της υπάρξεως του Φαρισαίου και αφετέρου, στην κατάθεση της ταπεινώσεως του Τελώνου, ο οποίος έχει συναίσθηση της αμαρτωλότητας του και γι' αυτό ζητάει το έλεος και τη συγχώρηση του Θεού.

Ταπεινωθῶμεν Τελωνικῶς ἀδελφοί

   Η υμνολογία της ημέρας μας καλεί να ταπεινωθούμε ενώπιον του Θεού, όπως ο Τελώνης, παραδεχόμενοι την πνευματική μας υστέρηση και αναλογιζόμενοι τις συνέπειες της αμαρτωλής ζωής μας. 

   Γι' αυτήν την ταπείνωση μιλά η Καινή Διαθήκη, αλλά και όλοι οι Πατέρες τις Εκκλησίας μας.  Ας δούμε τι λένε:

«Μά­θε­τε ἀ­π’ ἐ­μοῦ ὅ­τι πρᾶ­ος εἰ­μί καί τα­πει­νός τῇ καρ­δί­ᾳ»

(Ματθ. 11: 29) 

«πᾶς ὁ ὑ­ψῶν ἑ­αυ­τὸν τα­πει­νω­θή­σε­ται καὶ ὁ τα­πει­νῶν ἑ­αυ­τὸν ὑ­ψω­θή­σε­ται»

(Λουκ. 14: 11) 

«ὁ Θεὸς ὑπερηφάνοις ἀντιτάσσεται, ταπεινοῖς δὲ δίδωσι χάριν»

(Ιακώβου 4: 6)

«ὃς ἐ­ὰν θέ­λῃ γε­νέ­σθαι μέ­γας ἐν ὑ­μῖν, ἔ­σται ὑ­μῶν δι­ά­κο­νος, καὶ ὃς ἐ­ὰν θέ­λῃ ὑ­μῶν γε­νέ­σθαι πρῶ­τος, ἔ­σται πάν­των δοῦ­λος· καὶ γὰρ ὁ υἱ­ὸς τοῦ ἀν­θρώ­που οὐκ ἦλ­θε δι­α­κο­νη­θῆ­ναι, ἀλ­λὰ δι­α­κο­νῆ­σαι καὶ δοῦ­ναι τὴν ψυ­χὴν αὐ­τοῦ λύ­τρον ἀν­τὶ πολ­λῶν»

(Μαρκ. 10: 43-45) 

  

«Τα­πεί­νω­σις, Χρι­στοῦ μί­μη­σις»­.

Μέ­γας Βα­σί­λει­ος

«Μη­τέ­ρα της πη­γής εί­ναι η ά­βυσ­σος των υ­δά­των· πη­γή δε της δι­α­κρί­σε­ως η τα­πεί­νω­σις»­.

Ά­γιος Ι­ω­άν­νης ο Σι­να­ΐ­της

«Οὐ­δέν τα­πει­νο­φρο­σύ­νης ἶ­σον»­. 

Ά­γιος Ι­ω­άν­νης ο Χρυ­σό­στο­μος

«Η μεν με­τά­νοι­α μας α­νε­γεί­ρει, το πέν­θος κρού­ει την πύ­λη του ου­ρα­νού, η δε ο­σί­α τα­πεί­νω­ση την α­νοί­γει»­.

Ά­γιος Ι­ω­άν­νης ο Σι­να­ΐ­της

«Στους τα­πει­νούς α­πο­κα­λύ­πτον­ται τα μυ­στή­ρια του Θε­ού»­.

Άγιος Ι­σα­άκ ο Σύ­ρος

«Χω­ρίς την τα­πεί­νω­ση το παν εί­ναι μη­δέν. Με την τα­πεί­νω­ση το μη­δέν γί­νε­ται παν»­. 

Μέ­γας Βα­σί­λει­ος

«Ό­ταν λέ­ω τα­πει­νο­φρο­σύ­νη δεν εν­νο­ώ αυ­τήν στα λό­για που την προ­σφέ­ρει η γλώσ­σα, αλ­λά αυ­τήν που βρί­σκε­ται στην σκέ­ψη, στην ψυ­χή, στην συ­νεί­δη­ση που μό­νο ο Θε­ός μπο­ρεί να την δει. Αρ­κεί αυ­τή και μό­νο η α­ρε­τή, έ­στω κι αν καμ­μί­α άλ­λη δεν υ­πάρ­χει για να κά­νει σπλα­χνι­κό τον Κύ­ριο»­. 

Ά­γιος Ι­ω­άν­νης ο Χρυ­σό­στο­μος

«Η τα­πεί­νω­ση εί­ναι δω­ρε­ά ά­νω­θεν πα­ρε­χό­με­νη»­. 

Ά­γιος Γρη­γό­ριος ο Σι­να­ΐ­της

«Κά­θε τό­πος μπο­ρεί να γί­νει τό­πος Α­νά­στα­σης. Φτά­νει να ζεις την Τα­πεί­νω­ση του Χρι­στού»­. 

Γε­ρόν­τισ­σα Γα­βρι­η­λί­α

«Ό­σο εί­σαι σπου­δαί­ος, τό­σο να εί­σαι τα­πει­νό­φρων. Ό­ταν α­νέ­βεις ψη­λά, έ­χεις α­νάγ­κη να α­σφα­λι­στείς, για να μην πέ­σεις.­.. Για­τί υ­ψη­λο­φρο­νείς, α­φού εί­σαι άν­θρω­πος συγ­γε­νής με τη γη, ο­μο­ού­σιος με τη στά­χτη και στη φύ­ση και στην ε­κλο­γή των πραγ­μά­των; Σή­με­ρα εί­σαι πλού­σιος, αύ­ριο φτω­χός, σή­με­ρα υ­γι­ής, αύ­ριο άρ­ρω­στος, σή­με­ρα χα­ρού­με­νος, αύ­ριο λυ­πη­μέ­νος, σή­με­ρα με δό­ξα, αύ­ριο πε­ρι­φρο­νε­μέ­νος, σή­με­ρα σε κα­τά­στα­ση νε­ό­τη­τας, αύ­ριο σε γη­ρα­τειά. Μή­πως στέ­κε­ται τί­πο­τα α­πό τα αν­θρώ­πι­να ή μή­πως αν­τι­θέ­τως μι­μεί­ται το δρό­μο των ρευ­μά­των των πο­τα­μών; Για­τί λοι­πόν έ­χεις α­λα­ζο­νεί­α, άν­θρω­πε, που εί­σαι κα­πνός; Δι­ό­τι ο άν­θρω­πος έ­γι­νε ί­διος με τη μα­ται­ό­τη­τα. Οι μέ­ρες του εί­ναι σαν το χορ­τά­ρι. Ξε­ρά­θη­κε το χορ­τά­ρι και το άν­θος του έ­μει­νε μα­ρα­μέ­νο»­. 

Ά­γιος Ι­ω­άν­νης ο Χρυ­σό­στο­μος

«Ό­πως η σκιά α­κο­λου­θεί το σώ­μα, έ­τσι και την τα­πει­νο­φρο­σύ­νη την α­κο­λου­θεί το έ­λε­ος του Θε­ού. Η τα­πει­νο­φρο­σύ­νη εί­ναι η στο­λή της θε­ό­τη­τας. Ε­πει­δή ο Υι­ός και Λό­γος του Θε­ού Πα­τέ­ρα, που έ­γι­να άν­θρω­πος ε­πά­νω στη γη, αυ­τήν ντύ­θη­κε και έ­ζη­σε μα­ζί μας»­. 

Ά­γιος Ι­σα­άκ ο Σύ­ρος

«Η τέ­λεια τα­πεί­νω­ση εί­ναι το να α­πο­δί­δεις κά­θε ε­πι­τυ­χί­α σου και κα­τόρ­θω­μά σου στη Χά­ρη του Θε­ού. Αυ­τή ή­ταν η τέ­λεια τα­πεί­νω­ση που εί­χαν οι ά­γιοι»­.

Αβ­βάς Δω­ρό­θε­ος

«Α­γω­νι­στεί­τε να α­πο­κτή­σε­τε την τα­πεί­νω­ση. Εί­ναι ευ­ω­δί­α και έν­δυ­μα Χρι­στού. Για χά­ρη της ό­λα θα τα συγ­χω­ρή­σει ο Θε­ός. Δε θα ε­ξε­τά­σει τις ελ­λεί­ψεις που έ­χει ο α­γώ­νας μας. Ε­νώ χω­ρίς τα­πεί­νω­ση, κα­μί­α ά­σκη­ση δε θα μας βο­η­θή­σει. Με το τα­πει­νό φρό­νη­μα μπο­ρεί ο άν­θρω­πος να σω­θεί. Χω­ρίς αυ­τό το ει­σι­τή­ριο, δε θα μας ε­πι­τρέ­ψει μα μπού­με στον πα­ρά­δει­σο που εί­ναι γε­μά­τος α­πό τα­πει­νούς»­. 

Ά­γιος Θε­ο­φά­νης ο Έγ­κλει­στος

«Θε­μέ­λιο της πνευ­μα­τι­κής μας ζω­ής εί­ναι η τα­πεί­νω­ση. Ό­σα κι αν κτί­σεις και ε­λε­η­μο­σύ­νη και προ­σευ­χές και νη­στεί­ες και ο­ποι­α­δή­πο­τε άλ­λη α­ρε­τή, αν δε βά­λεις πρώ­τα ως θε­μέ­λιο αυ­τή, μα­ται­ο­πο­νείς και ό­λα ό­σα χτί­ζεις θα γκρε­μι­στούν εύ­κο­λα, ό­πως έ­πε­σε το σπί­τι ε­κεί­νο, που εί­χε οι­κο­δο­μη­θεί στην άμ­μο. Δεν υ­πάρ­χει κα­νέ­να, μα κα­νέ­να α­πό τα κα­τορ­θώ­μα­τά μας, που δεν έ­χει α­νάγ­κη α­πό την τα­πει­νο­φρο­σύ­νη, για να μπο­ρέ­σει να στα­θεί. Ποι­ο θέ­λεις να α­να­φέ­ρου­με; Τη σω­φρο­σύ­νη, την πε­ρι­φρό­νη­ση των χρη­μά­των, το κα­θε­τί, ό­λα α­πο­δει­κνύ­ον­ται α­κά­θαρ­τα και θε­ο­μί­ση­τα και α­η­δή χω­ρίς τα­πεί­νω­ση. Γι’ αυ­τό εί­ναι α­πα­ραί­τη­το να την έ­χου­με πάν­το­τε μα­ζί μας και στα λό­για μας και στα έρ­γα μας και στις σκέ­ψεις μας και πά­νω στην τα­πεί­νω­ση να χτί­ζου­με ό­λη μας τη ζω­ή».

Ά­γιος Ι­ω­άν­νης ο Χρυ­σό­στο­μο­ς

«Η τα­πει­νο­φρο­σύ­νη έ­βα­λε τον τε­λώ­νη πά­νω α­πό Φα­ρι­σαί­ο. Η υ­πε­ρη­φά­νεια νί­κη­σε και τις α­σώ­μα­τες δυ­νά­μεις και τις έ­κα­νε δι­α­βο­λι­κές. Η τα­πει­νο­φρο­σύ­νη και η α­να­γνώ­ρι­ση των α­μαρ­τη­μά­των έ­βα­λε στον πα­ρά­δει­σο τον λη­στή πιο μπρο­στά α­πό τους Α­πο­στό­λους. Αν λοι­πόν, αυ­τοί που ο­μο­λο­γούν τα α­μαρ­τή­μα­τά τους α­πο­κτούν τό­ση παρ­ρη­σί­α, οι άλ­λοι που βλέ­πουν στον ε­αυ­τό τους τό­σα α­γα­θά και πα­ρ’ ό­λα αυ­τά δι­α­τη­ρούν τα­πει­νή την ψυ­χή τους, πό­σα στε­φά­νια θα πε­τύ­χουν;­».

Ά­γιος Ι­ω­άν­νης ο Χρυ­σό­στο­μο­ς

«Ό­ταν εί­μα­στε α­νί­κα­νοι να α­ναρ­ρι­χη­θού­με στις βου­νο­κορ­φές της α­ρε­τής, ε­κεί­νο που πρέ­πει να κά­νου­με εί­ναι να κα­τέ­βου­με του­λά­χι­στον στο φα­ράγ­γι της τα­πεί­νω­σης. Η τα­πεί­νω­ση εί­ναι ο πιο σί­γου­ρος με­σο­λα­βη­τής μας μπρο­στά στο θρό­νο του Κυ­ρί­ου. Το τα­πει­νό φρό­νη­μα και η αυ­το­μεμ­ψί­α εί­ναι που θα κά­νουν τους έ­σχα­τους να γί­νουν πρώ­τοι»­. 

Στά­ρετς Μα­κά­ριος

«Η α­γί­α τα­πεί­νω­ση εί­ναι έ­νας με­γά­λος θη­σαυ­ρός, α­νέκ­φρα­στος πλού­τος, δω­ρε­ά του Χρι­στού που εί­ναι ο μο­να­δι­κός πρά­ος και τα­πει­νός στην καρ­διά. Εί­ναι η μο­να­δι­κή α­ρε­τή που δεν μπο­ρούν να τη μι­μη­θούν οι δαί­μο­νες. Εί­ναι η πύ­λη της Ου­ρά­νιας Βα­σι­λεί­ας που ει­σά­γει σ’ αυ­τήν ό­σους την πλη­σιά­ζουν»­. 

Ά­γιος Ι­ω­άν­νης ο Σι­να­ΐ­της

«Οι τα­πει­νοί άν­θρω­ποι ζουν συ­νε­χώς με τη συ­ναί­σθη­ση και το χρέ­ος των α­μαρ­τι­ών τους. Ό­σο πε­ρισ­σό­τε­ρο αυ­ξά­νουν οι δω­ρε­ές του Θε­ού στους αν­θρώ­πους, τό­σο πε­ρισ­σό­τε­ρο τα­πει­νώ­νουν τον ε­αυ­τό τους με τη σκέ­ψη ό­τι εί­ναι α­νά­ξιοι για έ­ναν τέ­τοι­ο πλού­το»­. 

Ά­γιος Ι­ω­άν­νης ο Σι­να­ΐ­τη­ς 

«Η τα­πεί­νω­ση ε­πει­δή εκ φύ­σε­ως α­νυ­ψώ­νει τον άν­θρω­πο και έ­χει την α­γά­πη του Θε­ού και α­φα­νί­ζει σχε­δόν ό­λα τα κα­κά που υ­πάρ­χουν μέ­σα μας και τα ο­ποί­α μι­σεί ο Θε­ός, εί­ναι δυ­σκο­λο­κα­τόρ­θω­τη. Και μπο­ρείς να βρεις σε έ­ναν άν­θρω­πο με­ρι­κή ερ­γα­σί­α πολ­λών α­ρε­τών, αν ό­μως ζη­τή­σεις και μυ­ρω­διά μό­νο τα­πει­νώ­σε­ως, μό­λις που θα την βρεις. Γι’ αυ­τό εί­ναι α­νάγ­κη να έ­χου­με με­γά­λη ε­πι­μέ­λεια, ώ­στε να α­πο­κτή­σου­με την α­γί­α τα­πεί­νω­ση»­. 

Ά­γιος Η­σύ­χιος

«Έ­χου­με α­νάγ­κη α­πό πολ­λή τα­πεί­νω­ση ε­φό­σον με τη χά­ρη του Θε­ού φρον­τί­ζου­με για τη φύ­λα­ξη του νου. Τα­πεί­νω­ση πρώ­τα α­πέ­ναν­τι στο Θε­ό και έ­πει­τα α­πέ­ναν­τι στους αν­θρώ­πους Με κά­θε τρό­πο και α­πό παν­τού ο­φεί­λου­με να συν­τρί­βου­με την καρ­διά μας, με­τα­χει­ρι­ζό­με­νοι κά­θε τι που μας τα­πει­νώ­νει. Τα­πει­νώ­νουν την ψυ­χή μας οι πολ­λές ευ­ερ­γε­σί­ες του Θε­ού σε μας, ό­ταν τις με­τρού­με μί­α- μί­α και τις φέρ­νου­με στο νου μας»­. 

Ό­σιος Φι­λό­θε­ος ο Σι­να­ΐ­της

«Πε­ρισ­σό­τε­ρο α­πό κά­θε άλ­λο χρει­α­ζό­μα­στε την τα­πει­νο­φρο­σύ­νη για να εί­μα­στε έ­τοι­μοι σε κά­θε λό­γο που α­κού­με να λέ­με, συγ­χώ­ρε­σέ με. Για­τί με την τα­πει­νο­φρο­σύ­νη ό­λες οι πα­γί­δες του ε­χθρού κα­τα­στρέ­φον­ται. Εί­ναι με­γά­λη η α­ρε­τή της τα­πει­νο­φρο­σύ­νης για­τί και με μό­νη αυ­τή οι ά­γιοι μπή­καν στον Πα­ρά­δει­σο. Ας τα­πει­νω­θού­με λί­γο και ε­μείς και θα σω­θού­με»­. 

Αβ­βάς Δω­ρό­θε­ος

«Ό­σα και ό,τι και αν χτί­σεις ή ε­λε­η­μο­σύ­νη ή προ­σευ­χές ή νη­στεί­α ή ο­ποι­α­δή­πο­τε άλ­λη α­ρε­τή, αν δεν φρον­τί­σεις να βά­λεις πρώ­τα θε­μέ­λιο την τα­πεί­νω­ση, μά­ται­α κο­πιά­ζεις, για­τί ό­λα θα πέ­σουν, ό­πως συ­νέ­βη με την οι­κο­δο­μή ε­κεί­νη που εί­χε στη­ρι­χθεί στην άμ­μο. Δι­ό­τι κα­νέ­να α­πο­λύ­τως α­πό τα κα­τορ­θώ­μα­τά μας δεν μπο­ρεί να στα­θεί χω­ρίς την τα­πεί­νω­ση. Ό­ποι­ο και να πεις, εί­τε την σω­φρο­σύ­νη εί­τε την παρ­θε­νί­α εί­τε την πε­ρι­φρό­νη­ση των χρη­μά­των και ό­ποι­ο άλ­λο, ό­λα γί­νον­ται α­κά­θαρ­τα και θε­ο­μί­ση­τα και βδε­λυ­ρά χω­ρίς την τα­πει­νο­φρο­σύ­νη»­. 

Ά­γιος Ι­ω­άν­νης ο Χρυ­σό­στο­μος

«Υ­πάρ­χουν δύ­ο ει­δών τα­πει­νώ­σεις. Η πρώ­τη τα­πεί­νω­ση εί­ναι το να θε­ω­ρεί κα­νείς τον α­δερ­φό του πιο συ­νε­τό και σε ό­λα κα­λύ­τε­ρο α­πό αυ­τόν και τον ε­αυ­τό χει­ρό­τε­ρο α­π’ ό­λους. Η δεύ­τε­ρη εί­ναι να α­πο­δί­δει κα­νείς κά­θε ε­πι­τυ­χί­α του και κά­θε κα­τόρ­θω­μά του στη χά­ρη του Θε­ού. Αυ­τή εί­ναι η τέ­λεια τα­πεί­νω­ση που εί­χαν οι ά­γιοι»­. 

Αβ­βάς Δω­ρό­θε­ος

«Ο Χρι­στός μό­νο την τα­πεί­νω­ση θέ­λει κι ό­λα τα άλ­λα θα τα κά­νει η Χά­ρη Του».

Γέ­ρον­τας Πορ­φύ­ρι­ο­ς

 

«Ό­πως η υ­πε­ρη­φά­νεια εί­ναι το πιο με­γά­λο α­πό ό­λα τα πά­θη, α­φού έ­ρι­ξε τους Αγ­γέ­λους α­πό τον Ου­ρα­νό στην ά­βυσ­σο, έ­τσι και η τα­πει­νο­φρο­σύ­νη εί­ναι η πιο με­γά­λη α­π’ ό­λες τις α­ρε­τές. Αυ­τή έ­χει τη δύ­να­μη κι α­πό την ά­βυσ­σο α­κό­μα ν’ α­νε­βά­σει στον ου­ρα­νό τον α­μαρ­τω­λό. Για το λό­γο αυ­τό ο Κύ­ριος μα­κα­ρί­ζει πριν α­π’ ό­λους τους πτω­χούς τω πνεύ­μα­τι»­. 

Αβ­βάς Λογ­γί­νος

«Να υ­πο­μέ­νεις την ε­ξου­θέ­νω­ση και την τα­πεί­νω­ση με α­γα­θή θέ­λη­ση για να α­πο­κτή­σεις παρ­ρη­σί­α στο Θε­ό. Ό­ταν ο άν­θρω­πος υ­πο­μέ­νει κά­θε σκλη­ρό λό­γο χω­ρίς να αν­τι­μι­λή­σει τό­τε με στε­φά­νι ά­φθαρ­το στε­φα­νού­ται. Τε­λει­ό­τη­τα της τα­πει­νώ­σε­ως εί­ναι να δέ­χε­σαι με χα­ρά κά­θε ψεύ­τι­κη πα­ρη­γο­ριά. Ο τα­πει­νός, ό­ταν α­δι­κεί­ται, δεν τα­ράσ­σε­ται ού­τε α­πο­λο­γεί­ται. Δέ­χε­ται τη συ­κο­φαν­τί­α σαν α­λή­θεια και δεν φρον­τί­ζει να πεί­σει τους αν­θρώ­πους ό­τι συ­κο­φαν­τή­θη­κε αλ­λά ζη­τά συγ­χώ­ρη­ση»­. 

Αβ­βάς Ι­σα­άκ

«Για να κα­τα­λά­βεις πό­σο σπου­δαί­ο α­γα­θό εί­ναι η τα­πεί­νω­ση, φτιά­ξε με την φαν­τα­σί­α σου δύ­ο α­μά­ξια και ζεύ­ξε στο έ­να την α­ρε­τή με την υ­πε­ρη­φά­νεια και στο άλ­λο την α­μαρ­τω­λό­τη­τα με την τα­πει­νο­φρο­σύ­νη. Και θα δεις ό­τι το ζεύ­γος της α­μαρ­τω­λό­τη­τας θα ξε­πε­ρά­σει την α­ρε­τή. Και αυ­τό, ό­χι φυ­σι­κά α­πό την δι­κή του ι­κα­νό­τη­τα, αλ­λά α­πό την δύ­να­μη της τα­πει­νο­φρο­σύ­νης, που πά­ει μα­ζί της. Το άλ­λο ζευ­γά­ρι πά­λι θα κα­θυ­στε­ρή­σει ό­χι α­πό την α­δυ­να­μί­α της α­ρε­τής, αλ­λά α­πό το υ­πέ­ρογ­κο βά­ρος της υ­πε­ρη­φά­νειας. Δι­ό­τι ό­πως η τα­πει­νο­φρο­σύ­νη, με το με­γά­λο πνευ­μα­τι­κό ύ­ψος νι­κά την βα­ρύ­τη­τα της α­μαρ­τί­ας και κα­τορ­θώ­νει να α­νέ­βει στον ου­ρα­νό, έ­τσι και η υ­πε­ρη­φά­νεια, με το υ­πέ­ρογ­κο βά­ρος της, κα­τορ­θώ­νει να υ­περ­νι­κή­σει την α­νά­λα­φρη α­ρε­τή και να την τρα­βή­ξει προς τα κά­τω με ευ­κο­λί­α»­. 

Μέ­γας Βα­σί­λει­ος

«Προ­τι­μό­τε­ρη εί­ναι η πτώ­ση με τα­πει­νο­φρο­σύ­νη, πα­ρά νί­κη με υ­πε­ρη­φά­νεια»­. 

Α­πό το Γε­ρον­τι­κό

«Προ­τι­μώ άν­θρω­πο α­μαρ­τω­λό, που α­να­γνω­ρί­ζει το σφάλ­μα του και τα­πει­νώ­νε­ται, πα­ρά ε­νά­ρε­το με αυ­τα­ρέ­σκεια»­. 

Αβ­βάς Σαρ­μα­τί­ας

«Πριν α­πό κά­θε άλ­λο, έ­χου­με α­νάγ­κη την τα­πει­νο­φρο­σύ­νη. Ας εί­με­θα έ­τοι­μοι να λέ­με α­μέ­σως στον α­δελ­φό μας σε κά­θε πε­ρί­στα­ση «συγ­χώ­ρε­σέ με». Η τα­πει­νο­φρο­σύ­νη ε­ξα­φα­νί­ζει ό­λες τις πα­γί­δες του δι­α­βό­λου»­. 

Αβ­βάς Η­σα­ΐ­ας ο Α­να­χω­ρη­τής

«Ρώ­τη­σαν κά­ποι­ο Γέ­ρον­τα πό­τε α­πο­κτά ο άν­θρω­πος τα­πεί­νω­ση. - Ό­ταν θυ­μά­ται τις α­μαρ­τί­ες του συ­νε­χώς, α­πο­κρί­θη­κε»­. 

Α­πό το Γε­ρον­τι­κό

«Κρά­τα δια­ρκώς στο νου και στην καρ­διά σου τα λό­για του τε­λώ­νη: «Ο Θε­ός ι­λά­σθη­τί μοι τω α­μαρ­τω­λω» Μό­νο με την τα­πεί­νω­ση θα βρεις σω­τη­ρί­α»­. 

Αβ­βάς Αμ­μω­νάς

«Εί­δα κά­πο­τε α­πλω­μέ­νες στη γη ό­λες τις πα­γί­δες του δι­α­βό­λου και τρό­μα­ξα. – Ποι­ος τά­χα μπο­ρεί να τις ξε­φύ­γει; Έ­λε­γα α­να­στε­νά­ζον­τας. Ά­κου­σα τό­τε μυ­στη­ρι­ώ­δη φω­νή να μου α­πο­κρί­νε­ται: - Ο τα­πει­νό­φρων»­. 

Μέ­γας Αν­τώ­νιος

«Τι πρέ­πει να κά­νεις για να βρεις την σω­τη­ρί­α σου; Να πα­ρα­δέ­χε­σαι τα σφάλ­μα­τά σου με συν­τριμ­μέ­νη καρ­διά και να τα­πει­νώ­νε­σαι μπρο­στά στο Θε­ό. Να υ­πο­μέ­νεις ε­πί­σης καρ­τε­ρι­κά τους πει­ρα­σμούς, που σου συμ­βαί­νουν, και να εί­σαι βέ­βαι­ος πως θα σω­θείς»­. 

Μέ­γας Αν­τώ­νιος

«Ση­μά­δι της τα­πει­νο­φρο­σύ­νης εί­ναι ό­τι, ε­νώ έ­χει κα­νείς κά­θε σω­μα­τι­κή και ψυ­χι­κή α­ρε­τή, νο­μί­ζει πως χρω­στά πε­ρισ­σό­τε­ρα στο Θε­ό, για­τί με τη χά­ρη Του έ­λα­βε πολ­λά χω­ρίς να εί­ναι ά­ξιος. Και αν του έρ­θει κά­ποι­ος πει­ρα­σμός, εί­τε α­πό δαί­μο­νες, εί­τε α­πό αν­θρώ­πους, θε­ω­ρεί τον ε­αυ­τό του ά­ξιο γι’ αυ­τόν και για άλ­λους α­κό­μα πε­ρισ­σό­τε­ρους, ώ­στε να ε­ξο­φλη­θεί λί­γο α­πό το χρέ­ος του. Κι αν δεν πά­θει κά­τι τέ­τοι­ο, θλί­βε­ται πο­λύ και α­γω­νιά και ζη­τά να βρει τρό­πο να ε­ξα­ναγ­κά­σει τον ε­αυ­τό του». 

Ά­γιος Μάρ­κος ο Α­σκη­τής

«Ό­ποι­ος έ­χει τα­πει­νο­φρο­σύ­νη και ερ­γα­σί­α πνευ­μα­τι­κή, ό­σα δι­α­βά­ζει στις θεί­ες Γρα­φές, ό­λα θα τα εν­νο­ή­σει για τον ε­αυ­τό του και ό­χι για τον άλ­λον»­. 

Ά­γιος Πέ­τρος ο Δα­μα­σκη­νός

«Οι τα­πει­νοί άν­θρω­ποι ζουν συ­νε­χώς με τη συ­ναί­σθη­ση και το χρέ­ος των α­μαρ­τι­ών τους. Ό­σο πε­ρισ­σό­τε­ρο αυ­ξά­νουν οι δω­ρε­ές του Θε­ού στους αν­θρώ­πους, τό­σο πε­ρισ­σό­τε­ρο τα­πει­νώ­νουν τον ε­αυ­τό τους με τη σκέ­ψη ό­τι εί­ναι α­νά­ξιοι για έ­να τέ­τοι­ο πλού­το»­. 

Ά­γιος Ι­ω­άν­νης ο Σι­να­ΐ­της

«Ό­λα ό­σα βλέ­πον­ται τα φω­τί­ζει ο ή­λιος και ό­λα ό­σα γί­νον­ται με λο­γι­κή τα ε­νι­σχύ­ει η τα­πεί­νω­ση. Ό­ταν α­που­σιά­ζει το φως, ό­λα εί­ναι σκο­τει­νά και ό­ταν α­που­σιά­ζει η τα­πεί­νω­ση ό­λα τα κα­τορ­θώ­μα­τά μας εί­ναι ά­χρη­στα»­. 

Ά­γιος Ι­ω­άν­νης ο Σι­να­ΐ­της

«Η α­ναι­σθη­σί­α της καρ­διάς κα­τά την προ­σευ­χή ο­φεί­λε­ται στην υ­πε­ρη­φά­νεια ε­νώ η θέρ­μη της δεί­χνει τα­πεί­νω­ση»­. 

Ά­γιος Ι­ω­άν­νης της Κον­στάν­δης

«Ό­ποι­ος πει­ρα­σμός κι αν βρει τον τα­πει­νό­φρο­να, νι­κά για­τί σω­παί­νει»­. 

Αβ­βάς Ποι­μήν

«Η Τα­πει­νο­φρο­σύ­νη εί­ναι η πύ­λη του ου­ρα­νού. Δια μέ­σου αυ­τής μπή­καν οι Πα­τέ­ρες μας στην πό­λη του Θε­ού»­. 

Αβ­βάς Ι­ω­άν­νης

«Ὁ τα­πει­νό­φρων ἐν ἀ­λη­θεί­ᾳ ἀ­δι­κού­με­νος οὐ τα­ράτ­τε­ται»­. 

Ι­σα­άκ ο Σύ­ρος

«Κά­θε πρω­ί ο Θε­ός ευ­λο­γεί τους αν­θρώ­πους με το έ­να χέ­ρι. Ό­ταν βλέ­πει τα­πει­νό άν­θρω­πο τον ευ­λο­γεί με τα δύ­ο χέ­ρια».

πα­τήρ Τύ­χω­ν

«Ο άν­θρω­πος έ­χει α­νάγ­κη α­πό τα­πει­νο­φρο­σύ­νη και φό­βο Θε­ού ό­πως κι α­πό τον α­έ­ρα που α­να­πνέ­ει»­. 

Μέ­γας Αν­τώ­νιος

«Ο δρό­μος που ο­δη­γεί στην α­λη­θι­νή τα­πεί­νω­ση εί­ναι η εγ­κρά­τεια, η προ­σευ­χή και η αυ­τα­πάρ­νη­ση»­. 

Αβ­βάς Σι­σώ­η­ς 

Τυπικό Κυριακής Τελώνου & Φαρισαίου

Δείτε & Εκτυπώστε ολόκληρη την Ακολουθία του Εσπερινού & του Όρθρου της Κυριακής του Τελώνου και Φαρισαίου.

(πιέστε εδώ)

Τυπικό των Εορτών

Στο μενού "Τυπικό των Εορτών" έχουμε σκοπό, να τοποθετούμε πλήρεις Ακολουθίες όλων των Εορτών και των Κυριακών του έτους, οι οποίες θα περιέχουν την πλήρη τάξη του Εσπερινού & του Όρθρου.

Από σήμερα έχουμε στην δημοσιότητα την πλήρη Ακολουθία του Αγίου Ιερομάρτυρος Χαραλάμπους, που η μνήμη του τιμάται στις 10 Φεβρουαρίου.

Κάντε κλίκ εδώ

Ψηφιοποίηση 3 Βιβλίων

     Εδώ και μερικές ημέρες, έχουμε ξεκινήσει την ψηφιοποίηση των βιβλίων του προϊσταμένου της Ενορίας μας, Πρωτοπρεσβυτέρου Γεωργίου Ατσαλάκη. 

Ο Πρωτοπρεσβύτερος Γεώργιος Ατσαλάκης

    Έχει γίνει ψηφιοποίηση στο Πρώτο Μέρος του 1ου βιβλίου του συγγραφέως, που έχει τίτλο "Η Ωραιότητα της Εκκλησίας" και από σήμερα υπάρχει το Πρώτο & το Δεύτερο Μέρος από το 3ο βιβλίο του συγγραφέως, που έχει τίτλο "Το Φως του Κόσμου" (Εικ. 1).

Εικόνα 1

Τα βιβλία του π. Γεωργίου θα μπορείτε να τα διαβάζετε από το μενού: 

Βιβλία & Εκδόσεις

Είναι απαραίτητο να έχετε εγκατεστημένο στον ηλεκτρονικό υπολογιστή σας κάποια μορφή pdf.

*** *** ***

   Στο ίδιο μενού Βιβλία & Εκδόσεις, υπάρχουν σε ψηφιακή μορφή και δύο βιβλία του Πρεσβυτέρου Βασιλείου Περουλάκη.

Ο Πρεσβύτερος Βασίλειος Περουλάκης

Α) Το βιβλίο "Θάνατος & Αιωνιότητα" (Εικ. 2).

Εικόνα 2

Το βιβλίο αυτό, είναι η Πτυχιακή Εργασία του συγγραφέως, που κατατέθηκε τον Ιούνιο του 2010 στο Πρόγραμμα Ιερατικών Σπουδών της Ανώτατης Εκκλησιαστικής Ακαδημίας Ηρακλείου Κρήτης.

Β) Το βιβλίο "Θεωρία & Πράξη της Βυζαντινής Μουσικής" (Μέρος Πρώτο) (Εικ. 3), που αποτελεί την ύλη της Α΄ τάξης των Ωδείων & Σχολών της Βυζαντινής Μουσικής.

Εικόνα 3

"Ενοριακά Νέα" (2ο τεύχος)

Κυκλοφόρησε σε ψηφιακή μορφή (pdf) το 2ο τεύχος του μηνιαίου ενημερωτικού φυλλαδίου της Ενορίας μας με τίτλο "Ενοριακά Νέα". Ως γνωστόν, από την ιστοσελίδα μας, διατίθεται σε ψηφιακή μορφή κάθε τεύχος, από όπου θα μπορείτε να το διαβάζετε ή να το αποθηκεύετε στα αρχεία σας. Τα τεύχη υπάρχουν στο μενού: 

Περιοδικό "Ενοριακά Νέα"

 Μπορείτε επίσης να το προμηθεύεστε την πρώτη Κυριακή κάθε μήνα από τους Ιερούς Ναούς της Ενορίας μας.

Κάντε κλίκ πάνω στα περιεχόμενα για να διαβάσετε το 2ο τεύχος.